𝙿𝙾𝙻𝚈𝙰𝙼𝙾𝚁𝚈 (𝚂𝚂) : 𝙵𝙾𝚄𝚁 𝚆𝙸𝚅𝙴𝚂 | 𝚁𝙷𝙴𝙰 (𝙸𝙽𝚃𝙴𝚁𝚂𝙴𝚇)
CHAPTER 29 - LIGHT 👅
A/N : Very light lang. :)
-
Limasawa Island
Narating ko ang address na ipinadala ni Azalea, biglang bumilis ang tibok ng aking puso dahil sa kaba. In front of me stands a small, quiet church, its silhouette dark against the night sky. For a moment, I wonder if I'm in the right place because there's no sign of life, no lights, just silence.
I push open the large iron gate, and as soon as I step inside, the world shifts. One by one, lights begin to glow, illuminating the garden around me. Trees adorned with fairy lights cast a golden hue, and lanterns line the cobblestone path leading to the church. The stained-glass windows start to shimmer with light from within, transforming the building into something magical.
I'm frozen for a moment, overwhelmed by the beauty of it all, until I see figures approaching. They're smiling, their faces warm and welcoming. One of them steps forward, holding a suit in their hands-dark, elegant, and perfectly tailored.
"This is for you." They say softly, their tone brimming with excitement.
I take the suit, nanginginig ang mga kamay ko habang sinusuot ito. It fits perfectly, as if it were made just for me. What is Azalea's doing? Why does this feel like a dream?
I follow their guidance toward the church, the heavy wooden doors creaking open as I step inside. My breath catches in my throat. The chapel is breathtaking. Candles line the pews, their flames casting soft, flickering light across the room. Petals are scattered along the aisle, and at the far end, there she is.
Azalea.
She looks like a vision, standing there in a gown that seems to glow with its own light. Her eyes meet mine, and the love I see there is almost too much to bear. My steps are slow, deliberate, as I walk toward her. My heart is racing, my hands trembling, but when I reach her, everything else fades away.
"I wanted to give us this moment," aniya at puno ng emosyon ang bawat salita. "No contracts, no doubts. Just us, here.."
I can barely breathe. My throat is tight with emotion, and all I can do is nod. "Aza..." I whisper, but words fail me.
The officiant begins to speak, and I barely hear the words. All I can focus on is her, how her hand feels in mine, how her eyes never leave my face, how every part of this moment feels like it was written in the stars.
When it's time for the vows, I pour everything I feel into my words, and when she says hers, I know I will never love anyone the way I love her- them.
"I now pronounce you wife and wife." The officiant says, at nagpalakpakan ang mga nakasaksi ngunit halos hindi ko na sila pinansin. I pull Azalea close, nanginginig parin ang kamay kasunod ang malambing na paghaplos ko ng kanyang pisngi.
"I love you." Bulong ko at dahan-dahan inilapit ang aking mukha sa kanya. Our lips meet in a kiss that feels like the beginning of everything, and I feel complete.
Outside, under a canopy of stars, we celebrate. The air is filled with music, but all I can see is her. We dance together, her hand in mine, her head resting on my shoulder. In this moment, the world belongs to us, and I know wala akong ibang hiling sa kanya kundi ang magkapiling lang kaming dalawa habang buhay.
As we sway together under the stars, I can't help but pull her closer, my hand resting on the small of her back. The music fades into the background, drowned out by the rhythm of her breath and the soft whispers of the night. I press a kiss to her forehead, and she looks up at me, her eyes shimmering with unspoken promises.
"Plano mo na talaga to no?" Nakangiting tanong ko.
Her lips curl into a playful smile. "Maybe," she teases. "I just wanted you to know how serious I am about us. No doubts, no hesitations."
"I never doubted you, but this... this is beyond anything I could have imagined. You've given me a dream I didn't even know I had." Nawala lahat ng pagod ko dahil sa kanya, napakaswerte kong tao at sa akin napunta si Aza.
She places a hand on my chest, right over my heart. "You've given me the courage to want this. To fight for it."
The moment feels endless, timeless, as though the universe itself is holding its breath for us. Around us, ay ang mga nakasaksi sa aming kasal na nasa limang katao lamang, but it all feels distant. Right now, it's just her and me, wrapped in the magic of the night.
As the celebration carries on, Azalea takes my hand and leads me away from the crowd. We walk through a small, flower-lined path that leads to the back of the church. There's a bench beneath an ancient tree, its branches adorned with twinkling fairy lights. She sits down, pulling me beside her.
"I wanted to steal you away for a bit," she whispers, her fingers intertwining with mine. "Tonight isn't just for everyone else-it's for us." Matamis niyang salita. Alam ko naman kung sino ang tinutukoy niya at hindi ako nagreklamo, lahat ng gusto niya ay buong puso kong gagawin at tatanggapin.
I brush a strand of hair from her face, my thumb grazing her cheek. "Azalea, pangako ko sayo, tonight is just the beginning. I'm going to spend the rest of my life making sure you feel as loved as I do right now." I whisper. Her eyes glisten, and she leans into me saka isinandal ang kanyang ulo sa aking balikat. Sobrang tahimik at payapa ng mundo ko ngayon.
As we sit there in silence, I can't help but marvel at the journey that brought us here. Lahat ng mga pinagdaanan ko hanggang sa nakilala ko siya, sa mga nagawa niyang tulong at kabutihan sa akin ng walang hinihinging kapalit. Yung babaeng dati sa palabas ko lang pinagpapantasyahan, ngayon ay asawa ko na, 'yung babaeng crush na crush ko ay ngayon minamahal na ako ng seryoso.
When the celebration finally winds down, and we're left with nothing but the quiet hum of the night, I take her hand and kiss it. "Let's go home." I say softly, and she smiles, nodding.
Hand in hand, we walk away from the church, from the lights and the romantic music. Nagsisimula palang kami, alam kong marami pa kaming pagdadaanan na mga pagsubok sa buhay pero alam ko makakayanan namin lahat ng 'yun basta walang iwanan at may tiwala sa isa't-isa.
Late na kami nakauwi ni Azalea, at tulog na si Lilith nang dumating kami, kaya agad ko siyang inihatid sa kwarto niya. Balak ko sanang matulog katabi si Azalea, pero may regla siya at ayaw niyang may katabi tuwing may dalaw.
"What are you doing?" Tanong niya ng hindi ako pumasok at nanatili sa labas ng kwarto niya.
"Hinihintay ka pumasok para makapasok na ako sa kwarto ko, may regla ka diba? Sabi mo ayaw mo may katabi ka-"
"That's not applicable to you, I don't mind sleeping next to you every day even when I have my period. Come inside, I don't want you staying out there." Sumagot siya at marahan akong hinaplos sa braso, saka hinawakan ang kamay ko at hinila papasok ng kanyang kwarto.
Pumasok ako at hindi na pumalag sa gusto niya, binabalak ko sana ang maligo ulit para fresh bago matulog ngunit sa tagal ni Azalea matapos ay hindi ko namalayan nakatulog na ako dahil sa pagod.
-
It's just another quiet morning on campus, the usual hum of the building mixing with the soft rustle of papers in my hands. As I walk along the edge of the building, lost in my thoughts, ang ganda ng gising ko kanina dahil katabi ko si Aza. Hindi pa rin mawala sa isipan ko ang nangyari kagabi, ang sweet ng mahal ko.
"Rhea!" Biglang may sumigaw ng aking pangalan.
I freeze. It's Ines, nagtataka ako kung bakit parang takot siya. Bago ko pa man naproseso ang lahat ay napatingin ako sa itaas at nakita ang isang vase, swaying dangerously on the edge of the rooftop. My heart skips a beat as it starts to fall. I don't think, I just duck. The crash of the vase hitting the ground behind me sends a jolt of fear through me.
Dahan-dahan akong tumayo at tumingala. That's when I see it... a figure, just a head peeking over the rooftop, eyes fixed on me. Hindi ko maaninag ang mukha, pero hindi ako maaaring magkamali-may nakamasid sa akin. Without thinking, bigla akong tumalikod at tumakbo patungo sa gusali, ramdam ang panic na bumalot sa aking katawan. Hindi ko inintindi ang anumang bagay, basta tumakbo lang ako. My feet pound the floor as I rush to the stairwell, pushing myself harder with every step. I need to get to the rooftop, to find out who's up there. Aksidente? O may gusto talagang manakit sa akin? Sino?
I burst through the door to the rooftop, gasping for breath, but the space is empty. No one. It's like the figure had vanished into thin air. I scan every corner, my heart still racing, but there's nothing. No trace, no sign of who had been watching me. Bumaba ako, tinungo ang monitor room upang i-review ang CCTV. The cameras have always been unreliable, but I have to check. I fast forward through the footage, titig na titig sa monitor, hoping to see anything that can explain what happened.
But, as expected, the footage is patchy, the screen flickering in places. There's nothing. The person is gone, and they've managed to stay hidden from the cameras. It's clear now, they know the building. They know the blind spots, the moments when the cameras can't see.
I lean back in the chair, pinoproseso ang lahat sa aking utak. This wasn't random. Someone has been planning this. And they're still out there, watching me.
"Rhea!" Lumingon ako sa pinto at nakita si Ines, hinihingal at hawak-hawak ang kanyang dibdib.
"Bebelabs," nag-aalala kong tawag at inalalayan siya paupo.
"Are you okay? What happened? Are you hurt?" Tanong niya. Basang-basa siya ng pawis habang mabilis na sinuri ang aking katawan. Hindi man lang niya napansin ang sarili niya-may sugat kaya siya sa paa.
Napabuntong-hininga ako at matamis na ngumiti bago siya binuhat palabas at marahang pinaupo sa isang bench. Lumuhod ako sa isang tuhod at dahan-dahang hinubad ang suot niyang heels, sira pa ang takong nito.
"Hindi mo iniingatan ang sarili, masakit ba?" Mahinahon akong nagsalita para magtanong, at nang itaas ko ang aking ulo upang tingnan siya, nakita kong namumula ang kanyang pisngi habang kagat-kagat ang kanyang ibabang labi.
"Bakit parang iiyak ka?" Tanong ko at hinaplos ang kanyang pisngi.
"Nag-aalala ako... paano kung tumama sayo ang nahulog kanina? I don't want to lose you too."Mahina niyang sagot habang nakayuko. Kinuha ko ang kanyang palad, inilagay sa aking pisngi, at binigyan siya ng isang matamis na ngiti.
Biglang pumasok sa isipan ko ang kanyang kapatid, oo nga pala at sa mismong mga bisig niya binawian ng buhay ang kapatid. I didn't expect na ganito ako kahalaga sa kanya, parang nalulunod ang puso ko sa sobrang kasiyahan at hindi maiwasan ang kilig na nadarama.
"Bebelabs," nagkatitigan kaming dalawa matapos ko siyang tawagin.
"Yes?" Sagot niya, ngumiti at nagulat ako dahil sa ginawa niyang pagyuko at hinalikan ako sa noo.
"Pakasal tayo?" Tumaas ang kanyang mga kilay, tulala at awang ng bahagya ang labi.
"H-Huh? We? Getting married?" She stammers, her gaze shifting back and forth between my eyes.
"Oo, pakasal tayo- hindi kontrata kundi totoong kasal na." Matamis kong sagot sa kanya.
Hindi siya sumagot, at may kung anong bagay sa kilos niya na parang hindi siya sigurado. Nagdadalawang-isip ba siya sa alok ko? Akala ko ba mahal niya ako. Pero hindi ko dapat maramdaman ang pagkadismaya dahil hindi ko naman siya pwedeng pilitin kung hindi pa siya handa. Ayos lang sa akin, kahit kontrata lang kami.
"Hindi mo kailangan sumagot, hihintayin ko kung kailan ka handa." Sabi ko habang tumango at binigyan siya ng matamis na ngiti. "Ines, akin ka lang. Mahal na mahal kita." Bulong ko, sabay dampi ng mainit na halik sa kanyang mga palad.
"You're changing the topic." Seryoso niya akong tinitigan sa aking mga mata. Hindi ko naman iniiba ang usapan-seryoso ako sa alok na pakasalan siya sa altar.
Nagpakawala ako ng malalim na buntong-hininga kasabay ng isang ngiti. Hinawakan ko ang kanyang kamay at binuhat siya papunta sa kanyang opisina. Tumunog na kasi ang bell, hudyat na ng susunod kong klase.
"Pasok na ako sa klase, sabay ba tayo uuwi mamaya?" Tanong ko pagkatapos ko itong maibaba sa labas ng kanyang opisina.
"Alright, thank you." Aniya at mabilis akong hinalikan sa aking pisngi, pati ako ay nagulat sa kanyang ginawa at mabuti na lang walang nakakita.
"Bye, bebelabs." Paalam ko at kumindat saka umalis upang magtungo sa susunod na klase.
-
Naglalakad ako sa masikip na hallway ng building, bitbit ang aking mga libro na hiniram sa library at nakikinig sa mga ingay ng mga estudyanteng nagkukulitan sa paligid. May kakaiba akong nararamdaman, pakiramdam ko may nakamasid sa akin. Hindi ko 'yun pinansin baka pagod lang ako o paranoid.
Pagdating ko sa hagdanan papunta sa susunod kong klase, naramdaman ko ang bigat ng tingin ng ibang tao sa paligid. Nagpatuloy lang ako, pero napahinto ako nang biglang narinig ang isang malakas na kalabog mula sa itaas. Pagtingala ko, halos tumigil ang puso ko. Isang mabigat na metal na signage ang bumagsak mula sa taas ng hagdanan, papunta direkta sa kinatatayuan ko!
Parang bumagal ang lahat. Agad akong umatras, halos mabitiwan ko ang mga libro ko. Sa huling segundo, nakaiwas ako. Bumagsak ang signage sa sahig, nagkalat ang mga piraso nito, at nagdulot ng malakas na ingay. Nakapalibot agad ang ibang mga estudyante sa akin, gulat na gulat.
"Grabe, buti nakaiwas ka!" Sabi ng isang kaklase ko habang nilalapitan ako.
Ang bilis ng tibok ng puso ko at tumingin paitaas. Walang tao, wala ni isang kaluskos o bakas kung sino ang nasa taas ng hagdanan. Pero alam ko, hindi 'yun aksidente. Hindi 'yun basta-basta nalaglag lang.
"May nagtatangkang saktan ako." Bulong ko sa sarili ko habang pilit kong kinakalma ang mabilis na tibok ng puso ko.
Pagkatapos ng insidente, diretso ulit akong pumunta sa monitoring office para tingnan ang CCTV footage. Sinabi ko sa kanila na may nangyari sa hagdanan pero sa hindi maipaliwanag na dahilan, ang footage mula sa eksaktong oras ng insidente ay burado.
"Burado? Imposible!" Sigaw ko, pilit na iniintindi kung paano nangyari 'yun. Hindi ko na rin alam kung kanino pa ako magtitiwala.
"Paano naging burado?" Tanong ko sa bantay ngunit ang sabi ay kahit siya hindi alam kung sino, lumabas lang daw siya para kumain at normal naman daw ang lahat pagbalik niya.
Hindi na maganda ang kutob ko.
Mula noon, naging mas mapagmatyag ako. Sinimulan kong obserbahan ang mga tao sa paligid ko, lalo na ang mga kaklase ko. Sinubukan kong alalahanin ang mga posibleng dahilan kung bakit may gustong saktan ako. Mayroon ba akong nakaaway? Mayroon bang naiinggit sa akin?
Isang hapon, habang nagrereview ako sa library, isang piraso ng papel ang ini-slide sa pagitan ng libro ko.
Alam ko ang ginawa mo, pero hindi mo malalaman kung sino ako. Ingat ka, Rhea.
Kinilabutan ako. Halos mahulog ang papel sa kamay ko. Hindi ito basta pananakot dahil kilala ako nito. May isang tao na kilala ko, isang tao na sigurado akong nasa paaralang ito- ang gustong saktan ako.
Sa mga sumunod na araw, hindi ako nakatulog ng maayos. Lahat ng kilos ko pinag-iingatan ko. Sinubukan kong kilalanin ang mga taong malapit sa akin lalo na ang mga kaklase ko. Naghanap ako ng motibo habang ginagawa ko 'yun, unti-unti akong nakadiskubre ng mga lihim, away ng magkaklase, inggit, at mga alitan na hindi ko akalaing nangyayari sa paligid ko.
Pero sa kabila ng lahat, isang bagay ang malinaw... hindi ako titigil hanggang hindi ko nalalaman kung sino ang nasa likod ng mga tangkang pananakit sa akin. Kapag nahuli ko siya, sisiguraduhin kong hindi na niya magagawa pang saktan ako- dahil ako mismo ang magpaparusa sa kanya.
Dahil sa problema ko at laging kulang sa tulog ay hindi na ako makapag-focus sa mga gawain lalo na sa pag-aaral. Kung hindi lang ako inasikaso ng apat ay malamang baka hindi ko rin binigyan pansin ang sarili hanggang ngayon. Ang sakit ng ulo ko, ang lalim ng mga mata ko tapos may eyebags na rin ako, giatay ka haggard sa nawong.
Nandito ako ngayon sa paaralan, bumalik ako ng school dahil nakalimutan ko ang mahalagang bagay na kailangan ko para sa gagawin kong proyekto at naiwan ko sa classroom ito.
"Bakit kasi bumalik pa ako?" Lagpas alas nuwebe na ako nagpasya bumalik ng campus at ngayon patungo na sa aming building.
Ang lamig ng gabi ay tila may halong misteryo habang binabalot ang kalangitan ng makapal na ulap. Wala ni isang bituin ang masisilayan, at ang buwan ay nagkukubli sa likod ng mga ulap, parang sinasadya nitong itago ang anumang sikreto ng mundong ito.
May naririnig akong mga kwento tungkol sa isang babae na nagpapakita sa criminology building, kung saan ang aming classroom, ngunit hindi ko ito pinapansin. Yawa, ang mga multo ay kwento lang ng matatanda upang takutin ang mga bata, 'yun ang laging iniisip ko
"Sus, hindi ako masasaktan niyan." Sabi ko at napahinto bago tumingala sa palapag namin. Napalunok ako, patay na lahat ng mga ilaw. Nilakasan ko ang loob at nag unat ng aking katawan. Muli akong tumingala at parang mas madilim ang anino ng gusali kaysa sa karaniwang gabi.
"Bakit nandito ka pa?"
"Fuck!" Hahakbang na sana ako at tutuloy sa gusali nang biglang may nagsalita sa aking likuran kaya napasigaw ako at talon dahil sa takot. Tiningnan ko at nakita ang security pati siya ay nagulat sa akin.
"K-Kuya naman, huwag ka manggulat!" Lumakas ang boses ko at hawak sa aking dibdib.
"Bakit nandito ka pa? Kailangan mo na umuwi." Aniya at itinapat ang flashlight sa 4th floor. "Umuwi ka na." Muli niyang salita at seryosong tumingin sa akin.
"Opo." Sagot ko at hindi ito nagtagal, umalis din kaagad pagkatapos kong sumagot, tila nagmamadali makalayo.
Pagkatapos niyang umalis, naiwan akong mag-isa. Tahimik ang paligid, pero pakiramdam ko'y may malamig na hangin na umiikot sa aking katawan. Hindi ko na pinansin 'yun at nagpatuloy sa pagpasok.
Tumakbo ako, tinakbo ko ang hagdanan paakyat ng 4th floor hanggang sa narating ko ang classroom at nakuha ang pakay ko. Ilang minuto pa ang lumipas nang may narinig akong mahinang tunog mula sa hallway, parang yabag ng paa-mabagal at may interval bawat hakbang.
Tumayo ako at sumilip sa pintuan. "Hello? May tao ba?" Tanong ko, pero walang sumagot.
Sa pag-ikot ko pabalik sa aking mesa, nakita ko ang repleksyon ng isang babae sa salamin ng bintana. Maputla ang kanyang mukha, at ang mga mata niya ay nakatitig nang diretso sa akin. Napaatras ako sa gulat, ngunit nang harapin ko ang direksyon niya, wala namang tao.
"Y-Yawa, pisti, giatay, tabang Lord. No, walang tao! Guni-guni mo lang lahat, Rhea!" Bulong ko sa sarili at huminga ng maluwag.
Binalewala ko 'yun at inayos ang gamit para makaalis na. Ngunit ilang sandali pa, naramdaman kong parang may malamig na kamay na dumampi sa aking balikat. Napalingon ako agad, ngunit walang tao sa paligid.
"B-Baby s-shark do-do-do- kulira! Nasaan na 'yun!" Yumuko ako at nakitang nahulog ang gamit at kaagad ko 'yun pinulot.
"Shit! Alis na, Rhea!" Sabi ko sa sarili. Ngunit sa aking paglalakad palabas ng classroom, hindi ko mapigilan ang pakiramdam na may sumusunod sa akin. Ang bawat hakbang ko ay tila ginagaya ng hindi ko nakikitang nilalang.
Gusto ko na umiyak, matapang lang ako pag may liwanag pero ang totoo ay matatakutin ako sa dilim- lalo na kapag ako lang mag-isa.
Pagdaan ko sa isang classroom ay bigla akong nakarinig ng tunog ng halakhak mula sa loob. Isang malamig, manipis, at parang nagmumula sa malayo. Napahinto ako at tumingin sa bintana. Nanginig ang buong katawan ko, gusto kong tumakbo ngunit tila naging bato ako sa kinatatayuan ko.
Pilit akong lumunok, huminga ng malalim dahil pakiramdam ko ako ay hihimatayin. Nakita ko siyang muli. Ang babaeng nasa salamin kanina, ngayon ay nakatayo siya sa kabila, malapit sa may bintana . Ang mahaba niyang buhok ay nagtatakip sa kalahati ng kanyang mukha, ngunit ang kanyang maputlang mga mata ay diretso pa ring nakatitig sa akin.
Nagmadali akong lumayo, ngunit narinig kong sumara nang malakas ang pintuan ng classroom. Sa halip na tumuloy ay may kung anong nagtulak sa akin upang bumalik at tingnan ang loob ng classroom.
Bumalik ako sa aking daan, pumasok sa classroom gamit ang nakabukas na pinto sa likod. Agad akong napatakip ng ilong, bakit amoy alikabok at luma ang hangin sa loob? Bukas naman ang bintana at lagi naman itong nalilinisan. Wala na ang babae kanina, multo ba talaga 'yun? O guni-guni ko lang talaga. Tahimik ang buong lugar, ngunit ang pakiramdam ko ay may nakatingin sa akin mula sa bawat sulok ng dilim.
Napansin kong may nakasulat sa pisara. "TULONG," nakasulat 'yun gamit ang tila dugo. Nagtayuan ang balahibo ko, ngunit sinikap kong lakasan ang loob ko.
Habang papalapit ako sa pisara ay naririnig ko ang mahinang pag-iyak. Sinundan ko ang tunog, at nauwi ako sa ikalawang palapag. Doon, nakita ko ang isang babae na nakatalikod, nakaupo sa sahig. Mahaba ang kanyang buhok, at suot niya ang isang puting damit.
"Miss, okay ka lang ba?" tanong ko, ngunit hindi siya sumagot.
Lumapit ako sa kanya, ngunit bago ko pa siya maabot, bigla siyang tumayo at humarap sa akin. Ang mukha niya'y puno ng sugat, at ang kanyang mga mata ay walang puti-itim lahat.
"Tulong..." bulong niya, pero ang boses niya'y parang nanggagaling sa bawat dingding ng gusali.
Napaatras ako sa sobrang takot, ngunit bago ko pa man siya matakasan, bigla siyang naglaho. Naramdaman ko ang malamig na hangin sa likod ko, at nang lumingon ako, naroon na naman siya, mas malapit na sa akin.
Tumakbo ako pababa ng hagdan, ngunit parang walang katapusan ang mga hakbang. Paulit-ulit kong naririnig ang tunog ng kanyang pag-iyak.
Sa wakas, nakalabas din ako ng gusali. Tumigil ako saglit upang habulin ang hininga ko. Ngunit sa corridor ng gusali, nakita ko siyang muli, nakatayo, nakatingin, at tila ba naghihintay.
Bigla itong tumuro sa direksyon ko at tumayo lahat ng aking mga balahibo. Hindi ko na kinaya, ang takot na kanina ko pa nilalabanan ay tuluyang bumigay na. Tumakbo ako ng mabilis, walang tingin-tingin kung saan at diretso lang hanggang sa nakalabas ako ng campus at balik sa loob ng aking sasakyan.
"Haaaaa, yawards! Ano 'yun?" Hingal kong tanong at nilakasan kaagad ang aircon ng sasakyan.
Sa gabing iyon, hindi ako nakatulog. Ang imahe ng babae sa bintana, ang kanyang mga salita, at ang malamig na hangin na dumampi sa akin ay paulit-ulit na bumabalik sa isipan ko.
Kinabukasan, nagsimula akong magtanong-tanong tungkol sa building namin. Tinanong ko kung may multo ba o kung may history sa building pero ang sabi-sabi ay prank lang ng ibang students 'yun. Pero prank nga lang ba talaga? Masyadong makatotohanan ang lahat.
"Rhea," nagising ako sa malalim na pag-iisip dahil sa tawag ni Aza.
"You seem lost in thought." Puno ng pag-aalala niyang tanong at hinawakan ako sa pisngi.
Umiling ako at tipid ngumiti. "Ayos lang ako. Sorry, marami lang iniisip." Paliwanag ko.
Ayaw ko sila idamay sa problema ko, hindi ko na alam kung ano ang uunahin. May problema pa ako na dapat lutasin, kung sino ang nasa likod ng pananakit sa akin at patuloy sa paggawa ng masama laban sa akin. Tapos 'yung babae pa na nakita ko, hindi na talaga nawala sa isipan ko.
"Umm, do you want to come with me?" Tanong niya.
Sabado ngayon at kaming dalawa ang naiwan sa malaking bahay. Si Amour nasa ospital at kahit weekend pumapasok 'yun. Si Emilie balik na ulit sa trabaho at may shoot sila para sa bago niyang movie- na medyo may kabastusan hays. Si Ines nasa station at may bago siyang case na kailangan unahin kaysa sa akin.
"Saan tayo pupunta?" Lutang kong tanong pero mukhang tama naman ako.
"Just come with me. We'll be back home tomorrow." Sagot niya. Tumango ako at ngumiti saka kinuha ang kanyang inabot na kamay.
Umalis kami ng wala man lang dala kahit na isang pares ng damit, basta ay umalis kaming dalawa at mukhang nag prepare na si Azalea bago pa man ako inaya. Wala si Lilith, nando'n sa bahay nila Kris at pinasundo ni Savannah kahapon, doon ito matutulog at bukas din uuwi. Kay bata-bata pa pero ang hilig na gumala, ayos lang at si Savannah naman ang kasama niya. May kasunduan daw kasi silang dalawa, doon mag i-stay kapatid ko tuwing weekends.
Sa muling pagkakataon ay sumakay kami ng helicopter, yawaa jud uy, pero okay lang at may dala siyang mahihithit ko para hindi masuka. Medyo mahaba rin ang naging lipad namin at saka ko lang napagtanto kung anong lugar ang pinuntahan namin no'ng lumapag na kami.
"Ganda!" Bulaslas ko pagbaba ng chopper.
"Do you like it? There are no other people in this area, just the two of us." Salita niya sa aking likuran, napalingon ako sa kanya at nanlaki ang mga mata dahil ngayon lang pumasok sa ulo ko ang ibig niyang sabihin.
"Ha? Bakit tayo lang? I mean, ang lawak ng islang ito at maraming mga bahay, may naglalakihan din na resorts akong nakita- ah bobo, nando'n nga pala sila sa kabilang panig." Sabi ko at nakaltukan ang sarili, tanga ko eh.
Mahina itong natawa at lumapit sa akin, humalik sa aking labi kahit nandito pa ang dalawang piloto niya. "It's my gift for you." Malambing niyang salita.
Ako na naguguluhan ay kumunot ang noo. "Regalo? Itong parte ng isla na to?" Tanong ko.
She shakes her head and gently strokes my cheek. "No, when I say I'm giving this to you as a gift, I don't just mean a small part of the island. What I mean is, I bought the entire Limasawa Island for you." I'm in complete shock. My mind struggles to process what she just said. The idea of owning an entire island feels so unreal, I can barely wrap my head around it.
Tinitigan ko siya, hindi makapagsalita, sinusubukang intindihin kung nagbibiro siya. Pero ang tingin sa mga mata niya ay seryoso. "I-Ibig mong sabihin, ang buong isla?" I manage to stammer.
She nods, a soft smile forming in her lips. "Yes, every inch of it. I wanted to give you something that no one could ever take away, something that belongs only to us." Pwede na ako mahimatay sa sobrang kasiyahan.
Bumilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko akalain na mangyayari ang ganito. "I... hindi ko alam kung anong sasabihin." Bulong ko, sobrang tindi ng pasasalamat at pagkabigla.
She chuckles lightly, brushing a strand of hair from my face. "You don't have to say anything. Just enjoy it with me." Bulong niya. Napatakip ako ng mukha, pastilan at kinilig ako kay baby.
I feel the warmth of her hand on my cheek, and even though I'm filled with confusion, a sense of happiness and peace starts to rise in my chest. I still can't fully accept that she gave me the entire island.
"But why?" Tanong ko. "Bakit mo ito ginawa para sa akin?"
"Because I want to be with you in a place where it's just us. A place where we're free and no one judges us." As she speaks, I slowly begin to understand the meaning behind every word that leaves her lips. She's offering me not just a material gift, but a kind of love that is deep and sincere.
"Thank you, baby." Feeling ko maiiyak ako, parang kailan lang sobrang hirap ng buhay ko. "Hindi ko naman hiniling ang mga ito, pero maraming salamat at sobra na ang mga nagawa mo sa akin." Saad ko, hinila siya at niyakap.
"Let's go, may sorpresa pa ako sayo." Sabi niya.
Maghapon kaming namasyal sa isla,magkahawak kamay habang naglalakad sa malambot na buhangin. Ang araw ay nagsisimulang lumubog. The air is thick with the scent of saltwater and tropical flowers, and the sound of gentle waves lapping at the shore creates the perfect soundtrack to our quiet, peaceful moments.
Narating namin ang isang liblib na bay, isang nakatagong paraiso na para bang ginawa para lamang sa amin. Malinaw ang tubig, kumikislap na parang mga dyamante sa ilalim ng dahan-dahang palubog na araw. Umupo kami sa isang malaking bato, nakalaylay ang mga paa sa gilid at tumingin ako sa kanya, habang nakamasid ako sa kanya ay pabilis nang pabilis ang tibok ng aking puso.
"This place... it feels like a dream." Bulong ko, looking at the beauty of the surroundings.
She smiles softly. "It's our dream now. A place where we can be ourselves, where nothing and no one can disturb our peace." Sagot niya.
I take her hand, pressing it gently to my lips. "You've given me more than I could ever ask for, Aza." Bulong ko.
She leans in at pinagdikit ang aming mga noo. "As long as we have each other, nothing else matters."
"Let's go." Tumayo siya at malawak ang ngiting hinila ako.
She takes me to a spot on Limasawa Island where a large hot air balloon is tethered in a vast field. The balloon is a mix of red and yellow, and its ropes are hidden behind a tall tree. The air around us is fresh and cool, the island's hills rising from the ground, and the sound of the sea's gentle waves brushing against the shore fills the atmosphere.
"Come on, let's ride." She says, her eyes sparkling with excitement.
I feel a mix of excitement and nervousness. I nod, and she helps me into the balloon's basket. Slowly, it begins to lift off the ground, and as we ascend, the whole island of Limasawa becomes smaller and smaller beneath us. The mountains, the coastline, the trees... all laid out like a grand masterpiece of nature.
As we soar higher, the clouds start to change color, shifting from soft white and gray to vibrant shades of yellow, orange, and pink. The sun is setting in the western part of the island, and the view of the sunset is almost too beautiful to believe... It's the most stunning sight I've ever witnessed.
I look at her, and I see the same sense of awe in her eyes. "Nothing's more beautiful than this," I say, my gaze fixed on the sunset, its rays piercing through the clouds, painting the sky in magnificent colors.
"It's not over yet." She replies with a smile.
The wicker basket creaks slightly beneath us as the hot air balloon drifts higher into the sky. Below, Limasawa Island stretches out like a green jewel surrounded by endless blue. Ang dalampasigan ay kumikislap kung saan nagtatagpo ang gintong buhangin at ang malinaw na tubig, and the lush hills rise gently in the center of the island, their peaks kissed by the warm light of the setting sun.
Tiningnan ko siya, ang aking asawa, nakatayo sa tabi ko. Ang hangin ay nilalaro ang kanyang buhok at ang kanyang mukha ay puno ng parehong paghanga na nararamdaman ko. Yumuko siya pasulong, resting her hands on the edge of the basket at ang kanyang mga mata ay nakatuon sa napakagandang tanawin sa ibaba.
"It's incredible." she says softly, her voice carried away slightly by the breeze.
"It really is." Sagot ko, kahit mas nakatingin ako sa kanya kaysa sa tanawin. There's something about the way the light catches her profile, the way the world seems to slow down when she's near.
Tumingin siya sa akin, namumula ang kanyang pisngi at ngumiti. "Can you imagine living down there? The history, the simplicity of it all..." Tanong niya.
I nod, looking back at the island. Limasawa isn't just beautiful. It's sacred, a place steeped in history. The thought of its story, the first Catholic Mass in the Philippines held on its shores centuries ago, makes this moment feel even more significant.
Bahagyang gumalaw ang balloon kaya lumapit ako sa kanya, niyakap siya sa kanyang bewang upang balansehin kaming dalawa. She leans into me, her warmth a perfect contrast to the cool breeze. Together, we watch as the sun dips lower, casting long shadows over the island's beaches and painting the sea with streaks of orange and gold.
"This is perfect." Bulong niya, tilting her head back to look at me.
"Perpekto dahil nandito ka." Sagot ko, inayos ang isang hibla ng buhok mula sa kanyang mukha. Lalo pang lumalim ang kanyang ngiti at hindi ko napigilang halikan siya.
For a moment, the world disappears. There's only her, the gentle sway of the balloon, and the endless beauty of Limasawa below. The waves keep rolling, the sun keeps setting, and yet time feels like it's paused just for us.
The cool breeze brushes against our skin as our lips meet, soft and warm, beneath the sky. Sa una'y banayad lang, isang marahang halik na parang tumigil ang oras. The world around us fades away, the gentle creak of the balloon's basket, the distant murmur of waves below, even the glowing lights of the island- lahat ay nawala sa isang iglap.
Ang kanyang kamay ay umakyat sa aking dibdib, dahan-dahang inilapat sa aking dibdib kung saan nararamdaman niyang tumitibok ang puso ko nang mabilis. Hinawakan ko ang kanyang mukha, bahagyang idiniin ito upang palalimin ang halik. Unti-unti, ang kanyang mga labi'y bumuka at naramdaman ko ang kanyang mainit na hininga habang ang aming halik ay naging mas maalab at puno ng damdamin.
Bahagyang umindayog ang balloon, parang pinapaalala sa amin ang taas at ang kalawakang nakapalibot. Pero ang kaalamang kami lang ang nandito, sa ere, sa ibabaw ng napakagandang isla ng Limasawa, ay nagbibigay ng kakaibang kilig at saya sa aming sandali.
Her fingers curl into the fabric of my shirt, pulling me closer as I trail a hand down her back, pressing her gently against me. Our movements are slow and deliberate, savoring every second, every sensation. Her scent, mixed with the salty breeze is intoxicating, at ang init ng kanyang katawan sa akin ay nagpapainit din sa akin.
When we finally break for air, her eyes meet mine, sparkling with emotion and the faint glow of the moon now rising above the horizon. "This feels unreal." Malamig niyang bulong.
I smile, brushing a thumb along her jawline. "It's real, and it's ours." I whisper. She leans into me again, resting her head on my shoulder as we stand there in the balloon.
"Rhea, if I make a wish right now, would you grant it?" Bigla niyang tanong sa akin, ang kanyang mga mata ay naghahanap ng kasagutan.
Tumango ako, hinaplos ang kanyang makinis na pisngi. "Oo naman, lahat ibibigay ko sayo." Buong pusong sagot ko.
"Then, I want this day to be even more memorable. I want you, and please be gentle." Mahina niyang sagot.
Umuwang ang aking labi at natulala habang nakatitig sa kanyang magandang mukha, sabihin ninyong hindi ako nagkakamali sa naiisip ko ngayon? Seryoso si Aza sa hiling niya? Totoo ba to? Dito? As in dito sa balloon? Habang nasa himpapawid kami?
"Okay? I know how high your stamina is and how wild you can be, but I'm not an experienced woman, so I need you to be gentle." Sunod niyang salita.
Ang aming mga labi'y muling nagtagpo, mas maalab at mas malalim. Ang hangin sa paligid ay tila nag-init, kahit nasa gitna kami ng kalangitan. Ang kanyang mga daliri ay dumaan sa buhok ko, at naramdaman ko ang bahagyang panginginig ng kanyang kamay. Hindi ko mapigilan ang sarili kong yakapin siya nang mahigpit, feeling the warmth of her body against mine.
Dahan-dahan, inalalayan ko siya pababa sa malambot ng foam na inilatag sa loob ng basket ng hot air balloon. Napangiti siya habang nakahiga, her hair fanned out around her like a halo, glowing softly under the beautiful sky. Her eyes meet mine, gleaming with a mixture of love and desire. Every glance from her makes me lose myself in her world.
Hinaplos ko ang kanyang braso, pababa sa kanyang kamay at naramdaman ko ang kanyang pagyakap sa akin. "Mahal kita." Bulong ko, my voice barely audible over the soft breeze, but I know she feels it in every touch, in every movement.
I continue to kiss and caress her, each gesture full of care and emotion. It's as if the world outside our bubble ceases to exist. Here, in this moment, we are suspended between earth and sky, beneath the vast heavens, and everything seems to revolve around the love we share. The heat of our bodies mingles with the cool evening air. Every kiss, every caress, every gaze becomes a language of love that needs no words.
Dahan-dahan kong hinubad ang kanyang suot na damit, nanginginig ang aming mga kamay dahil sa labis na kaba, mukhang napansin 'yun ni Aza kaya hinaplos niya ako sa pisngi at binigyan akong muli ng isang ngiti.
Tumango ako at nagpatuloy, hanggang sa tuluyan kong nahubad. Napatingin ako sa kanyang leeg, pababa sa kanyang dibdib. Iniisip ko palang na matitikman ko yan ngayon ay talagang hindi na ako makapaghintay, pakiramdam ko gusto ko manggigil pero ayaw ko siyang masaktan at kailangan kong maging maingat.
Dinampian ko ng ilang halik ang kanyang labi bago nagsimulang maglakbay ang mga halik ko sa kanyang leeg. She leans her head back, giving me full access. Hindi ako nagtagal doon at nagpatuloy ang labi ko na bumaba sa kanyang collarbone kasabay ang pag-unclasp ko sa suot niyang bra.
Napalunok ako at lumuhod sa harap niya. Buong ingat kong hinaplos ang kanyang dibdib, ramdam ang init ng kanyang balat. Wala pa akong ginagawa, hawak pa lang ang kanyang katawan ngunit agad na nag react si Azalea. Isang malambing na ungol ang tumakas mula sa kanyang bibig, medyo sensitive talaga ang asawa ko.
"Baby, relax." Bulong ko sa kanya, pinapalubag ang kanyang kaba. Hinanap ng labi ko ang kanya, mainit na sinalubong ang bawat halik habang patuloy kong hinihimas ang isa niyang dibdib, banayad at puno ng pagmamahal.
Nang makita kong medyo relax na siya at unti-unti nang kumalma ang kanyang katawan, nagsimula akong kumilos muli. Dinilaan ko ang kanyang leeg, marahan at mapanukso, paulit-ulit na tinutukso ito gamit ang dulo ng aking dila. Napakapit siya sa akin, at biglang hinawakan ang laylayan ng aking damit. Isang mabilis na galaw at nahubad niya 'yun, dahilan upang ang natitira na lamang sa akin ay ang aking supporter.
Patuloy akong naglakbay pababa gamit ang aking dila, iniwan ang marka ng init sa kanyang balat. Hanggang sa marating ko ang aking pakay, ang kanyang dibdib. Walang alinlangan, marahan kong dinilaan ang kanyang utong, maingat ngunit mapanukso. Ang bawat galaw ng aking dila ay parang pagdila sa isang ice cream, banayad ngunit punong-puno ng intensyon, dahilan upang marinig ko ang kanyang mga munting ungol na masarap sa aking pandinig.
"Ahhh," ungol niya.
Nilalaro ng kanyang mga daliri ang aking buhok habang patuloy akong abala sa pagsuso sa kanya. Ang init ng kanyang palad ay lalong nagpapataas ng aking pagnanasa. Habang nakatuon ang aking bibig sa kanyang dibdib, nagsimula namang kumilos ang aking mga kamay.
Hinaplos ko ang kanyang katawan mula sa kanyang beywang, marahan at maingat, damang-dama ko ang init ng kanyang balat. Unti-unti, ibinaba ko ang kanyang pang-ibaba. Ramdam ko ang pag arko ng kanyang katawan at malalim na hininga habang inaalis ko ang huling hadlang sa pagitan naming dalawa.
Bigla siyang namula nang makita niyang ginawa kong sombrero ang kanyang panty. Napangiti ako habang pinagmamasdan siyang nahihiya, walang ibang magawa kundi ang magtakip ng mukha.
Dahan-dahan kong hinaplos ang kanyang tuhod paakyat sa kanyang hita, unti-unting binubuka ang kanyang mga binti. Saglit kong itinuon ang tingin sa mukha niya, kitang-kita ang kaba at kiliti sa bawat galaw niya. Ginamit niya ang kanyang braso upang takpan ang kanyang mga mata habang kagat-kagat ang kanyang labi, halatang pinipigilan ang sarili.
"Baby, you have a very pretty gem down here." Mahinang bulong ko sa kanya, punong-puno ng lambing at pagnanasa. Ibinaba ko ang aking ulo papunta sa pagitan ng kanyang mga hita, handa na upang pagsilbihan siya.
Inilabas ko ang aking dila at sinimulang dilaan ang kanyang pinakasensitibong parte . Ramdam ko ang panginginig ng kanyang katawan sa bawat hagod ng aking dila kaya mas lalo kong pinag-igihan.
"Aaahhh," ungol niya at inabala ang mga kamay sa aking ulo.
Nilasap ko siya ng buong lambing, sinisigurado na maramdaman niya ang bawat galaw at bawat init na ipinapadama ko. Muli kong narinig ang kanyang mahinang ungol, nagpatuloy ako at sinipsip ito ng marahan, tinatantiya ang bawat reaksyon niya. Hindi ko siya binigla at lahat ng galaw ko ay puno ng lambing at pagnanasa.
"Ohh, that's ticklish." Muli niyang ungol. Sinubukan kong kagatin ito nang napakalambot, halos parang tukso lamang habang paulit-ulit kong nilalaplap gamit ang aking dila.
Naninigas na ako sa ibaba at buhay na buhay na si tintin, pero pinigilan ko ang sarili ko. Gusto kong ipakain sa kanya, gusto kong malaman kung gaano kasarap ang bibig ni Azalea, pero ayaw kong pilitin siya o gawin ang bagay na maaaring ikahiya niya o ikinakumportable niya.
Okay lang sa akin na pigilan ang sarili ko sa ngayon. Mas mahalaga na ako muna ang magbigay sa kanya ng kasiyahan at mapuno siya ng ligaya. May susunod pa naman at hindi ko kailangang magmadali. Ang mahalaga ay ramdam niya ang pagmamahal ko at pagiging espesyal ng gabing ito, na buong puso niyang ipinagkaloob sa akin ang sarili niya.
Nilagyan ko ng maliit na unan ang kanyang buttocks para mas komportable siya. Nagpatuloy ako sa paglalaro ng kanyang perlas gamit ang dila habang ang mga kamay ko ay abala sa paglamas sa kanyang mga bundok at marahang pagpiga sa kanyang mga utong.
"Ahhhh, I-I can feel something inside." Ungol niya ng sunod-sunod. Kumilos na rin ang kanyang balakang, bahagyang idinidiin ang aking mukha sa pagitan ng kanyang mga hita. Pinatigas ko ang aking dila, sinubukan itong ipasok sa kanyang butas at pagkatapos ay dahan-dahang idinulas pataas-baba sa pagitan ng kanyang hiwa. Ang bawat galaw ko ay sinasabayan niya ng malalim na paghinga at pag-ungol, na lalong nagpaigting sa init ng gabi.
I lower one hand and start stroking her thigh while continuing to suck on her flushed pearl, harder than before. At the same time, I slowly slide a finger into her opening. Her hips arch, and she grips my hair tightly, almost making me wince from the force of her pull. But I ignore it and keep going. I'm careful with every moment. I don't rush, and I don't apply too much pressure. I want her to feel nothing but pleasure, free from any trace of pain.
"Hmmm... ahhh," ungol niya, at para bang musika 'yun sa aking pandinig, lalo akong ginanahan na pagbutihin ang ginagawa ko.
Patuloy kong nilabas-pasok ang aking daliri sa kanyang butas, sinisigurado kong bawat galaw ay maingat at puno ng pagmamahal. Kasabay nito, nilaro ng dila ko ang kanyang clit-paikot, pataas-baba, at minsan bahagyang sinisipsip upang lalo siyang mapaliyad.
Naririnig ko ang bawat ungol niya, ang bawat malalim niyang paghinga, at ang paraan ng paggalaw ng kanyang balakang na tila umaayon sa ritmo ng aking ginagawa. Pinagbuti ko pa, dinagdagan ang bilis at lalim ng paggalaw ng aking daliri habang patuloy na nilalaro ng dila ko ang kanyang sensitibong perlas.
"Ahhh... ohhh..."
Ilang minuto pa ang lumipas at naramdaman ko ang panginginig ng kanyang katawan. Mas binilisan ko ang paglabas-pasok ng aking daliri, sinasabayan ng mas madiin at mas mabilis na paglalaro ng aking dila sa kanyang perlas. Biglang inipit ni Aza ang ulo ko sa pagitan ng kanyang mga hita, ang balakang niya'y tila sumasayaw kasabay ng aking ginagawa, tila hindi na alam kung ano ang kanyang gagawin.
"Ahhhh, w-wait." Ungol niya ng malalim, ang boses niya ay nanginginig. Pilit niyang itinulak ang mukha ko palayo, ngunit hindi ako tumigil. Hinayan ko siyang marating ang sukdulan, ramdam ko ang panginginig ng kanyang mga hita, at ilang segundo pa ay nanginig nang husto ang buo niyang katawan.
Isang mainit na likido ang dumaloy sa aking daliri, tanda na naabot na niya ang kanyang unang orgasm. Napangiti ako habang marahan kong hinugot ang daliri ko at tiningnan siya.
"Didn't expect you'd come this fast, baby." Bulong ko habang pinupunasan ang labi ko. Kita ko sa mukha niya ang kahihiyan, ngunit hindi niya maitago ang saya.
Sunod ay pumwesto ako sa kanyang gitna, inilabas ang aking malaking sandata na kanina pa sabik na pasukan siya. Napansin ko ang paglaki ng kanyang mga mata, kasabay ang sunod-sunod niyang paglunok.
"Do you think that will fit inside me completely?" Tanong niya, halatang may halong kaba at pag-aalala sa kanyang boses.
Ngumiti ako ng bahagya, hinaplos ang kanyang pisngi at binigyan siya ng halik na puno ng assurance. "Trust me. I'll be gentle. I won't hurt you." Bulong ko, sinisigurado kong nararamdaman niya ang aking pag-aalaga at pagmamahal.
"O-Okay,"
Inilapit ko ang sarili ko sa kanya, marahan kong pinadaan ang dulo ng aking sandata sa kanyang hiwa upang sanayin siya sa sensasyon. Nakita ko ang kanyang pagbitaw ng malalim na hininga, at unti-unting pagkawala ng kaba sa kanyang mukha.
Pinasok ko siya nang maingat, dahan-dahan kong ipinasok ang aking sandata habang tinititigan ang kanyang mukha. Gusto kong siguraduhin na hindi siya nasasaktan, Napakapit siya sa aking mga balikat at napakagat ng labi, halatang ramdam niya ang bawat pulgada ng pagpasok ko.
"Relax, baby. I'm here." Bulong ko sa kanya habang hinahaplos ang kanyang pisngi, sinusubukang ibsan ang anumang kaba o kirot na nararamdaman niya.
Nang tuluyan kong maipasok, tumigil ako sandali upang bigyan siya ng oras na mag adjust. Nakita ko ang bahagyang pagtulo ng luha mula sa kanyang mga mata, kaya't hinalikan ko siya sa noo, sa ilong, at sa labi upang iparamdam kung gaano ko siya kamahal.
"Okay ka lang?" Tanong ko, puno ng pag-aalala. Tumango siya at ngumiti.
"Yes, y-you can move now." Bulong niya at sinimulan ko na gumalaw ng dahan-dahan.
Iginalaw ko ang aking balakang at nagsimulang bumayo, sinasabayan ang ritmo ng aming mga katawan. Kasabay nito, muling sinakop ng aking labi ang kanyang labi- malambot, mainit, at puno ng pagmamahal.
"Uhmm... hmmm," impit na ungol niya habang binabayo ko siya ng maingat, ninanamnam ang bawat sandali. Hindi ko alintana ang pawis na dumadaloy sa aming mga balat dahil ang tanging mahalaga ay ang koneksyon naming dalawa.
Hawak ko ang kanyang mukha habang hinahalikan siya ng mas mapusok. Sa bawat bayo, napapakapit siya ng mahigpit sa aking mga braso, at bawat ungol niya ay nagbibigay sa akin ng dagdag na lakas at pagnanasa.
"R-Rhea," tawag niya sa pangalan ko, halos nauutal ngunit sapat na upang mas tumindi pa ang aking pagnanasa. Binagalan ko ang galaw upang sabayan ang mas malalim na halik, ninanamnam ang tamis ng kanyang labi.
Ipinasok ko ang aking dila sa kanyang bibig at agad kaming nag espadahan, maalab at puno ng init. Kinagat-kagat ko ang kanyang labi at hindi na niya naiwasang magpakawala ng sunod-sunod na ungol na lalong nagpagising sa akin ng masidhing pagnanasa.
Bawat bayo ay unti-unting bumibilis, mas malalim at mas mariin sa bawat galaw. Ang mga ungol niya ay nagbibigay sa akin ng mas malakas na enerhiya upang ipagpatuloy ang paggalugad sa kanya.
"B-Baby ahhh," muli niyang ungol.
Halos sumisigaw na sa sobrang tindi ng nararamdaman. Nakakabaliw ang bawat galaw niya lalo na at sumasalubong na siya sa bawat pagbayo ko na mas lalong nagpapaulol sa akin, halos hindi ko na kayang kontrolin ang sarili ko. Hinawakan ko ang kanyang hita at bahagya ko pa itong ibinuka nang mas malaki upang mas lalong bumaon ako. Pinasadahan ko ng halik ang kanyang leeg habang binibilisan pa ang bawat ulos ko. Hindi ko na mapigilan ang init na umaapaw sa aming dalawa. Ang kanyang mga kamay ay mariing nakakapit sa aking likuran at nakakaramdam na rin ako ng hapdi dahil sa mga kuko niyang bumaon sa aking balat.
I pull her closer, guiding her to ride me. Humiga ako, and now she's on top of me, moving with intensity as she takes control. Her body moves fluidly as she rides in a steady rhythm. My hands grip her hips firmly, guiding her as she moves up and down, her pace alternating between slow and deliberate to fast and intense. I can feel the heat radiating from her skin.
"Ahhhhh, that's it, baby." Napapadila ako habang pinagmamasdan kung paano niya ako pinapasarapan habang tinatali niya ang kanyang buhok ngunit bumagsak pa rin ito dahil sa wala naman siyang panali. Tangenang view, napakaganda at sarap.
Walang nakakapigil sa mga ungol namin na palakas nang palakas, her hands rest on my chest for balance. I lift my hips to meet her movements, pushing deeper with each thrust, and the sensation makes her gasp. The sight of her... her head tilted back, lips parted, and hair cascading down her shoulders... mababaliw ako ng wala sa oras dahil sa kanya. I tighten my grip on her waist, helping her find just the right angle to amplify our pleasure.
"I love you." Bulong niya. Every motion feels like a perfect push and pull, her energy feeding mine as we lost ourselves in the moment.
She completely loses herself, moving with an untamed intensity that leaves me breathless. Her hips grind against me with raw desperation, quickening with each motion. Her nails scrape against my chest as she leans forward, kasabay no'n ay ang pagbagsak ng kanyang mga buhok sa kanyang mukha at nakita ko ang kanyang mga mata na puno ng pagnanasa.
"Ahhhh, l-lalabasan na ako." Ungol ko.
"Ahhhhh, ahhhh," Her moans grow louder, uninhibited, filling the air as her body moves unpredictably, minsan mabagal at minsan mabilis. My hands stay firm on her hips, trying to match her intensity, but she's fully in control now, letting her instincts take over.
The way her body moves and pure passion in her movements send shockwaves through me. I hold on, letting her pull me deeper into her world. Nagiging mas mabilis at mas matindi ang mga galaw niya, parang desperado na siya sa bawat pag-ulos. Ang katawan niya ay nanginginig habang patuloy siyang umaangat at bumabagsak sa akin. Ang tunog ng kanyang mga halinghing ay tumitindi. I can feel her walls begin to tighten around me.
Suddenly, I feel her clenching around my dick as her body tenses. "Ahhhh ahhh I-I'm..." She lets out a breathless gasp, her hands gripping my chest as she rides out the waves of her climax. Napaungol ako sa bigla niyang pagbaba ng ulo at sinakop ang isa kong utong.
Ang kanina ko pa pinipigilan ay lalabas na, hinigpitan ko ang hawak sa kanyang beywang at mas binilisan ang paggalaw nang aking balakang. Siniil niyang muli ang aking labi ng mainit niyang halik at hinigpitan ang kapit sa aking buhok, sa isang malakas, mabilis at mariin na pagbayo ko sa kanya ay naabot ko ang sukdulan at nilabas ko itong lahat sa kanyang loob.
Dahan-dahan ko siyang itinayo at hinila siya patungo sa gilid ng basket at pinahawak doon, malaya namin ngayon natatanaw ang tanawin sa ibaba. Idiniin ko siya sa gilid ng basket, ang mga kamay ko ay humaplos sa kanyang katawan, hindi ko ramdam ang lamig ng hangin dahil sa init ng kanyang katawan.
Sa likod niya ako pumwesto, ginabayan kung ano ang kailangan niyang gawin saka muling ipinasok sa kanya ang sandata ko. Napasinghap ito, napaungol ng malakas at napahawak ng mahigpit sa gilid ng basket. "Baby, masarap ba sa pakiramdam?" Tanong ko at inipit ang kanyang mukha sa pamamagitan ng aking mga daliri saka iniharap sa akin ang mukha.
"Hmmm," ungol niya.
Napunta ang isang kamay ko sa kanyang dibdib, marahan itong pinipisil-pisil habang ang isang kamay ko ay naglalakbay pababa hanggang sa narating ko ang kanyang namamasang hiwa. "Ahhhhhh, y-you can move faster." Bulong niya sa pagitan ng aming halikan.
Nagpatuloy kaming dalawa, hindi na namalayan ang oras, basta ay may mga bituin na ang nagsilabasan mula sa magandang kalangitan. Hindi ko alam pero ang bilis ko labasan pagdating kay Aza, kakapasok ko lang sa kanya at hindi pa nagtatagal ay pakiramdam ko puputok na ulit ang katas ko. Hinawakan ko ang kanyang balakang, hinila ito pasulong sa akin upang salubungin ang bawat mabigat na bayo ko. Gano'n ang posisyon namin at nagtagal 'yun ng ilang minuto.
Niyakap ko ang buong katawan niya, kabilang na doon ang kanyang mga kamay. Dinilaan ko ang kanyang leeg pababa sa kanyang balikat at buong gigil na kinagat, hindi ko kaya at mahirap pigilan. I quicken my pace, hastening my thrusts until her knees tremble.
"Ahhhhh, my God ahhh ohhh..." Kapos hininga niyang ungol at pawisan ang katawan.
And in my final fast and strong thrust, pinutok ko ulit sa loob niya. "Ahhhhh, haa." Ungol ko at napabuga ng hangin saka hinablot ang ari at ginamit ang kamay upang siguraduhing walang matitira.
Bigla siyang bumagsak sa foam kaya nataranta ako. Dali-dali akong lumuhod upang tingnan siya, akala ko nahimatay na pero ang totoo ay nagpapahinga lang siya at humihinga ng sapat na hangin.
"Baby, are you okay? Come here, bihisan kita." Sabi ko at maingat siyang hinila saka binihisan muli dahil baka lamigin pa siya.
"Thank you, love." Tumalbog ang puso ko matapos marinig ang kanyang sinabi, at kung paano niya ako tinawag na love.
"Hmm," tanging reaksyon ko at tumango. Ang init ng mukha ko at hindi ko tuloy siya matingnan ng diretso sa mga mata.
Pagkalipas ng mahabang oras ay nagpasya na kaming bumaba, mabuti nalang talaga alam ni baby lahat ng mga gagawin at nakahanda. Pagkababa namin ng balloon ay agad kaming nagtungo sa resort. Nag shower kami at nagpalit ng damit. Pagkatapos, lumabas kaming muli at nagtungo sa tabing-dagat kung saan may inihanda si Aza para sa amin. Halatang may plano siyang sopresa at hindi ko maiwasang makaramdam ng excitement.
As we approach the beach, I see the soft glow of lanterns illuminating a small table set for two right near the shoreline. The sound of the gentle waves crashing against the shore provides the perfect soundtrack to the intimate scene she's created. The sky is dark, but the stars shine brightly above, casting a serene glow over everything.
"Ang ganda nito." Sabi ko, puno ng paghanga habang pinagmamasdan ang romantikong tanawin na inihanda niya.
Ngumiti siya, at ang mga mata niya ay kumikislap sa liwanag ng mga parol. "I wanted tonight to be perfect... just for us." Bulong niya at hinila ako sa kamay.
Dumadampi ang malamig na hangin sa aming balat habang papalapit sa mesa, pinaghila ko siya ng upuan bago umupo sa kabilang side. Ang pagkain ay simple ngunit masarap, fresh na seafood, prutas, and a bottle of wine that glows softly in the dim light. As we eat and talk, marami kaming pinag-usapan ni Aza, mga bagay na gusto niyang maranasan at mapuntahan kasama ako.
Sa mga sandaling ito, napagtanto ko na hindi lang ito isang simpleng dinner date, ito ay isang alaala na binubuo, isang alaala na hindi ko makakalimutan. Each laugh, each glance we share, is a testament to the connection we have. As the evening continues, we talk about our dreams, our future, and everything that feels right in the world when we're together.
The night goes on, with the waves serenading us as we linger by the beach, knowing that the love between us is just beginning to blossom, as endless as the ocean before us.
As the night unfolds, we sit there for what feels like hours, not needing words to fill the silence. The soft, rhythmic sound of the waves lapping at the shore is all we need, and the gentle breeze carries the scent of the ocean, making everything feel more intimate. Azalea leans back in her chair, her gaze fixed on the starry sky.
"Do you ever wonder about the future?" She asks, her voice breaking the comfortable quiet between us.
I turn to her, feeling the weight of the question. "Minsan," sagot ko, "pero ngayon, hindi ko na kayang isipin pa ang iba. Nandito ako, kasama ka at 'yun ang pinakamaganda." Sagot ko habang pinagmamasdan siya ng buong pagmamahal.
She smiles at me, her eyes reflecting the soft glow of the lanterns. "I want our future to be as beautiful as tonight. I want to keep making memories like this, over and over again." Sabi niya.
I reach for her hand across the table, holding it gently in mine. "Gagawin natin. Basta magkasama tayo, bawat sandali ay magiging maganda." Sagot ko bago dampian ng halik ang kanyang palad.
"I love you, Aza." Bulong ko.
Pagtingin ko sa kanya ay puno ng tamis ang kanyang ngiti sa labi. "I love you." Malambing niyang sagot sa akin.
The night seems to stretch on forever, and time feels irrelevant as we sit there, watching the stars, holding each other's hands, knowing that what we share is something rare and precious. The world around us may change, but here, on this quiet beach, in this perfect moment, everything feels timeless.
As the last of the evening light fades and the stars shine brighter above, we know that this night will be one of the many beautiful memories we will carry with us into the future. And for the first time in a long while, I feel certain that no matter what happens, we'll always find our way back to moments like this. Together.
I love her so much.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen1s.Vip