𝙿𝙾𝙻𝚈𝙰𝙼𝙾𝚁𝚈 (𝚂𝚂) : 𝙵𝙾𝚄𝚁 𝚆𝙸𝚅𝙴𝚂 | 𝚁𝙷𝙴𝙰 (𝙸𝙽𝚃𝙴𝚁𝚂𝙴𝚇)
CHAPTER 36
-
Lumipas ang isang linggo matapos sumabog ang balita tungkol sa relasyon ko sa lima ay hindi na naging mapayapa ang buhay ko, sobrang hirap at sa loob ng isang linggo na 'yun ang dami kong pinagdaanan. Hindi nila alam, hindi ko sinasabi, pero naging target ako ng school bullying at hanggang ngayon biktima pa rin ako.
Walang alam si Ines sa nangyari dahil nagsisimula lang ang pananakit sa akin sa tuwing wala siya, hindi ko pinaalam sa kanila- ang dami kong pasa sa katawan pero tinatabunan ko lang lahat ng 'yun sa pamamagitan ng makeup, sanay narin naman ang katawan ko masaktan kaya hindi na bago sa akin ang ganito.
Lumalaban ako, pero sa dami nila minsan ay hindi ko kinakaya lalo na at mag-isa lang ako. Ayaw ko mag-alala sila sa akin lalo na at apektado rin sila sa naging desisyon na ibalita ang tungkol sa amin. Kaya ko ang laban na 'to ng mag-isa, hindi ko kailangan ng tulong nila- kaya ko protektahan ang sarili.
"Shit," napangiwi ako matapos hawakan ang pasa sa aking labi at may sugat din ito, iniiwasan ko masugatan ang mukha dahil agad itong mapapansin kaso hindi ko naiwasan ang suntok kanina dahil lima silang pinagtulungan ako.
May kumatok sa labas ng aking kwarto kaya minadali kong lagyan ng makeup ang sugat sa aking mukha bago ito pagbuksan, ngunit pagbukas ko ng pinto ay akala ko isa sa apat- si Lilith lang pala.
"Ano Lith? May kailangan ka?" Tanong ko at may inabot itong isang card.
"Te oh, nakita nako sa imong kwarto sauna." (Te oh, nakita ko sa kwarto mo noon." Sabi niya at inabot sa akin ang bagay.
Ngumiti ako at tinapik ang kanyang ulo. "Salamat, kamusta sa bagong school mo? Masaya ka ba? May nang-aaway pa ba sayo?" Tanong ko dahil lumipat na ito ng school, kung saan si Savannah.
Malawak ang naging ngiti niya at umiling ng maraming beses. "Wala na te, kasi takot sila lahat kay Savy- may lumapit sa akin kanina pero tinulak ni Savy tapos inaway niya, hehe." Masaya niyang pagbabahagi sa akin, proud pa siya sa ginawa ni Savannah.
Thankful ako sa ginawa nila Aza at Ines, hindi ko inaasahan na agad nilang ginawan ng paraan ang tungkol sa nangyari kay Lilith, nagulat na lang nga rin ako nang sabihin nila sa akin na lilipat na ng school ang kapatid ko. Sobrang saya ko, kasi may kaibigan na siyang tunay na kasama at pinagtatanggol siya.
"Very good, maging mabait ka sa school, okay? Tapos ka na ba sa takdang aralin mo? Gawin mo na para may time ka pa maglaro." Paalala ko sa kanya at bigla itong tumalon dahil sa pagkataranta.
"Wala pa! Sige te!" Sagot niya at tumakbo pabalik sa kanyang kwarto.
Mahina akong tumawa at napailing nang ulo, bumalik ako muli sa loob ng aking kwarto at pagtingin ko sa ibinigay niyang card ay tumaas ang mga kilay ko. Hindi ako makapaniwala, akala ko naitapon ko na ito ngunit mukhang hindi pa pala. Ang binigay ni Lilith sa akin ay ang Identification card ko sa Arena, nandito lahat ng records ko at mga panalo sa laban.
"Red," sambit ko matapos basahin ang nakasulat sa ibaba ng aking litrato.
Tinago ko ito at lumabas ng kwarto para bumaba dahil gutom na ako. Hindi ko na matandaan kung kailan ako huling nagsimba- plano ko sana magsimba kasama ang pamilya kaso sa sitwasyon ngayon ay mukhang mahirap, dito nalang ako sa bahay magdadasal.
Pumunta ako ng kusina, naabutan si Emilie na mag-isa at gumagawa ng sandwich niya. "Hello, I missed you." Nagulat ito sa bigla kong pagsalita at yakap ng kanyang katawan.
"Wala ka bang schedule ngayon?" Tanong ko at kinain ang sinubo nyang kamatis, ayaw niya kasi sa kamatis.
"There is, but after this, I'll leave." Sagot niya.
Tipid akong ngumiti saka siya marahan na iniharap sa akin. "Ems, ayos ka lang ba? Hindi ba apektado ang trabaho mo sa naging rebelasyon mo tungkol sa relasyon natin?" Nag-aalala na tanong ko.
Ngumiti ito bago muling ipinagpatuloy ang paggawa ng sandwich "It's affected, but there's no problem except for the fans who can't accept my relationship with a woman. I know they are important and I appreciate their support, but they can't use me to forbid or worship me like a God. This is my life, so I'll be the one to make the decisions." Sagot niya, matapang si Ems tulad ng ate niya.
"Nag-aalala ako sayo, baka mapahamak ka dahil sa akin." Tipid akong ngumiti at niyakap siya mula sa likuran.
"No one can mistreat me. I'm not the kind of woman who can be easily pushed around, and you know that." Sagot niya at muli akong sinubuan ng sandwich.
"Hmm, sarap-"
"I should be the one asking you. Are you okay? Is anyone bothering you at school?" Bahagya kong niluwagan ang kapit sa kanyang bewang.
"Wala naman, sino mananakit sa akin kung alam nilang hindi basta-basta ang mga asawa ko? Baka sila pa ang mapahamak." Dahilan ko at mahinang tumawa.
"Good. If you have any problems, let us know immediately. I won't allow anyone to hurt you." Malambing ngunit may halong pagbabanta sa kanyang tono ng pananalita.
"Tapos ka na ba? Hatid kita ha? Wait lang, kunin ko susi ng sasakyan." Sabi ko at nagtungo kung saan nakadisplay ang susi ng mga sasakyan.
Pagkatapos ng lahat, inihatid ko si Emilie sa location kung saan sila magti-taping ng pelikula. Nakakailang dahil pagbaba pa lang namin ng sasakyan, agad na sa amin nakatuon ang atensyon ng mga tao. Habang inaayos ni Emilie ang kanyang coat at bag, ramdam ko ang bigat ng kanilang mga tingin. May ilang crew na nagbubulungan, at ang iba nama'y hayagang nakatingin sa amin. Isang production assistant ang lumapit, may dalang clipboard.
"Miss Emilie, nandito na po kayo! Kanina pa kayo hinihintay ng direktor." Sabi ng crew nang may respeto pero halatang excited.
Tumango si Emilie nang mahinahon at tumingin sa akin "Salamat sa paghatid." Aniya nang malambing, kahit halata ang bigat ng pressure mula sa paligid.
"Walang anuman, pwede ba akong manood saglit?" Sagot ko, pilit na ginagawang normal ang tono kahit napapansin ko ang ilang kamera na patago kaming kinukunan.
Habang naglalakad si Emilie papunta sa crew, naiwan akong nakatayo saglit, ramdam pa rin ang mga mata ng tao sa akin. Nananatili ako para manood ng taping nang may isang staff na lumapit sa akin.
"Pwede magtanong? Police ba ang role ni Emilie sa ginagawa ninyong pelikula?" tanong ko, habang halata ang pagkagulo sa isipan niya.
"Po? A-Ah, hindi po. Psychiatrist po ang role ni Miss Emilie," sagot niya. Sandali akong natulala at naisip kung saang pelikula ang role niya bilang pulis.
"Manager po pala ako ni Miss Emilie." Pagpapakilala niya sa akin.
Bigla akong may naisip at sinagot siya, "Rhea, asawa niya."
"Opo, alam naming lahat 'yun. Ang ganda mo, Ma'am," aniya bilang papuri, kaya't bahagya akong ngumiti.
"Salamat. Pwede magtanong ulit? May ongoing ba na pelikula si Emilie ngayon na pulis ang role?" Tanong ko muli.
Mabilis siyang umiling. "Wala po," sagot niya.
"Ah talaga? Salamat." Tipid akong ngumiti at muling ibinalik ang atensyon kay Emilie, bigla itong napatingin sa direksyon ko at kumaway- ngumiti ako at gumanti ng kaway.
So ibig sabihin nagsinungaling siya sa akin? Bakit naman gagawin ni Emilie 'yun? May tinatago ba siya? Ano? Bakit? Para saan? Wala ba siyang tiwala sa akin? Hindi naman pwede kay Ines 'yun dahil malaki masyado ang uniporme para sa kanila. Hmm, kailangan ko alamin, may tinatago siya- hindi lang 'yun, mukhang si Amour may tinatago rin at bakit may dugo ang baril na nakita ko?
"Ma'am?" Pukaw sa akin.
"Yes? Oh, sorry, kailangan ko na umalis. Pakibantayan si Emilie, salamat." Sabi ko. Muli akong tumingin kay Ems at sumenyas na aalis na, ayaw ko makaabala kaya umalis din ako kaagad.
Bumiyahe ako pabalik ng bahay, umakyat ako sa kwarto ni Ems pero locked ito matapos ko subukan buksan. Naghanap ako ng bagay na alam kong makakatulong sa akin buksan ang pintuan, hindi bago sa akin ang ganito dahil nasubukan ko na ang ganito dati. Lihim akong nagbunyi nang maging matagumpay ang ginawa ko, dali-dali akong pumasok ng kwarto at hinanap kung saan niya itinago ang uniporme.
"Nasaan na 'yun?" Tanong ko sa sarili nang hindi ito mahanap, tiningnan ko na lahat sa walk-in closet ni Emilie pero wala rin do'n ang uniporme, una ko tiningnan kanina kung saan ko ito nakita kaso wala rin naman do'n.
Napaupo ako sa gilid, malalim na nag-iisip kung saan niya tinago. Nilibot ko ang paningin sa buong silid ng may mapagtanto ako. Lumapit ako sa kama, yumuko at lumuhod. "Got ya." Sambit ko.
Ngumisi ako nang makita ang isang box sa ilalim ng kama ni Emilie, kung iisipin mo sa mga ganitong bagay tulad ng mga napapanood ko sa movies ay usually sa ilalim talaga ng kama nilalagay kapag may tinatago sila. Sorry kay Ems, hindi ako gano'n ka slow para hindi malaman ang tungkol dito. Inabot ko ang box, at pagbukas ko ay hindi nga ako nagkakamali- ito ang uniporme na nakita ko, bakit niya tinatago? Kinuha ko ito at nanlalaki ang mga mata ng mabasa ang pangalan na nakalagay sa nameplate nito.
"What the heck?" Gulat kong salita. "Bakit nasa kanya 'to?" Tanong ko at nakitang may mantsa rin ng dugo sa uniporme.
Dali-dali kong kinuha ang uniporme at ibinalik ang box sa ilalim ng kama, lumabas ako ng kwarto at tumakbo papasok ng aking kwarto. Itinago ko ito kaagad sa lugar na alam kong hindi nila mahahanap. Bakit may dugo ang uniporme? Bakit na'kay Emilie ito? Anong nangyari? Sumasakit ang ulo ko, kailangan ko pa ng sapat na katibayan kung ano talaga ang ginagawa nila sa likod ko- ngayon, kailangan ko makuha ang baril kay Amour para mag imbestiga.
Nasa kalagitnaan ako ng malalim na pag-iisip nang biglang tumunog ang aking cellphone, nakita ko ang caller ay si Aza kaya agad ko itong sinagot. "Baby?" Tawag ko sa kanya.
"Hey, are you at home?" Tanong niya.
"Oo, bakit?" Sagot ko.
"Can I ask you a favor? I left some important documents on the table in my room and I forgot to take them with me earlier. Could you get them and bring them to the company right now? The password to my room is your birth date." Paliwanag ni Baby kaya agad akong tumayo at lumabas ng aking kwarto.
"Sige, wait lang baby." Sagot ko at nagtungo sa kanyang kwarto, nilagay ko ang birth date ko at biglang bumukas ang pinto.
Pagpasok ko ng kwarto ay nakita ko kaagad ang folder na nasa kanyang lamesa. "Baby? Ito ba?" Tanong ko sa kanya at ipinakita ito sa pamamagitan ng video call.
"Yes, that one." Sagot niya.
Tumango ako. "Okay, punta na ako ngayon d'yan." Sabi ko sa kanya.
"Thank you, and take care." Sagot niya.
Pagkatapos ng tawag ay hindi na ako nag aksaya ng oras, umalis din ako kaagad ng bahay. Nagpapasalamat ako dahil wala ng mga reporters ang nakaabang ngayon sa labas, ginawan na kasi nila ng paraan. Nagsuot lang ako ng sombrero at facemask kasi alam kong maraming reporters ngayon ang nag-aabang sa labas ng kompanya ni Azalea, baka makita pa ako pero plano ko dumaan kung saan si Aza lang ang may access at ang kanyang sekretarya papasok ng building.
Pagpasok ko sa building, dumaan ako sa parking lot kung saan may elevator na diretso sa floor ni Azalea. Pagdating ko sa floor niya, agad akong nagtungo sa kanyang opisina. Ngunit sa pagbukas ko ng pinto, wala siya roon. Nagpasya akong maghintay sa loob. Napansin ko ang remote ng malaking TV sa mesa, kaya kinuha ko ito at binuksan ang TV.
"Wow, amazing, ang laki ng screen ah. Enjoy na enjoy siguro manood dito." Sabi ko habang umupo sa malambot na sofa. Nabored ako nang mabilis sa panonood, kaya pinatay ko ang TV at tinawagan si Aza. Isang ring pa lang ay agad na niyang sinagot ang tawag.
"Aza? Nandito na ako sa opisina mo." Sabi ko.
"W-What? I'll be there soon." Sagot niya na parang nagulat.
"Oka-" hindi ko natapos ang sasabihin dahil bigla niyang pinatay ang tawag.
Ilang minuto lang ang lumipas, at biglang bumukas ang pintuan. Pumasok si Aza, hinihingal at tila nagmamadali. Napatingin siya sa malaking screen kung saan ako nanood kanina, pero patay na ito ngayon. Nagtataka ako. Hindi ito ang unang beses na ganito ang reaksyon niya-parang may kaba at takot sa mukha niya. May tinatago ba siya na hindi ko dapat malaman? Bakit ganito siya kapag nandito ako sa opisina niya? Bakit pakiramdam ko lahat sila may tinatago sa akin?
"Ang bilis mo naman." Sabi ko habang tinitingnan siya mula sa sofa. Halata pa rin ang kaba sa mukha niya kahit pilit niyang ngumiti.
"Y-Yeah.," sagot niya habang nag-aayos ng buhok nya.
Tumayo ako mula sa sofa at lumapit sa kanya upang ibigay ang folder. "Okay ka lang ba? Parang hinihingal ka, nandito na pala 'yung folder." Tanong ko, sabay hawak sa braso niya.
"Yes, I'm okay. Why wouldn't I be?" Sagot niya, pero napansin kong iniiwas niya ang tingin niya sa akin. Napatingin ulit ako sa direksyon ng malaking TV.
"May problema ba sa TV mo? Parang laging seryoso ang tingin mo d'yan tuwing nandito ako." Tanong ko. Bigla siyang natawa, pero halata ang pagkapilit.
"Nothing, baby. Maybe you're just overthinking. I'm probably just tired." Sagot niya.
Pero hindi ako kumbinsido. Lalo na nang makita kong hindi sya mapakali at sinilip ang remote na nakapatong pa rin sa mesa. Parang sinisigurado niyang hindi ko binuksan kung ano man ang ayaw niyang makita ko.
"Sigurado ka?" Tanong ko ulit, hindi na tinatago ang pagdududa.
"Of course," sagot niya, pero ngayon mas mahinahon na ang tono niya. Lumapit siya sa akin at niyakap ako nang mahigpit. "Don't think about it anymore. I was just really tired earlier." Bulong niya.
Hindi ko alam kung magpapakalma ako o mas lalo akong mag-iisip. Pero sa halip na magtanong pa, hinayaan ko muna. Isang bagay ang malinaw-may misteryo sa opisina niyang ito na kailangan kong malaman. Pagkatapos ng ilang minuto, dinala niya ako sa conference room para ipakilala sa mga katrabaho niya. Medyo na-conscious pa ako dahil lahat ng tao sa loob ay mga executives ng kompanya, lahat sila mukhang seryoso at propesyonal.
Hindi ko inaasahan ang sumunod na nangyari. Habang nakaupo ako sa upuan niya, bigla siyang kumandong sa akin, na parang normal lang 'yun. Oo, literal na nakakandong siya sa akin habang kaharap namin ang mga executives. Kitang-kita ko ang mga bahagyang reaksyon ng ilan, may nagulat, may mga pilit na ngumiti, at may mga nagkukunwaring walang nakita. Pero si Aza? Kalma lang, parang wala siyang pakialam sa mga nasa paligid.
"As I said earlier, meet my wife," sabi niya, nakangiti habang yakap-yakap ako.
Tumango ang mga executives at nagpatuloy sa pagtatalakay ng bagong proyekto. Hindi ko alam kung paano magre-react-naiilang ako dahil ang dami nilang nakatingin, pero si Aza ay tila natural na natural lang. Habang nag-uusap sila tungkol sa mga detalye ng proyekto, panakaw-nakaw siyang bumubulong sa akin ng mga simpleng paliwanag tungkol sa sinasabi nila, na parang gusto niyang mas ma-engage ako sa usapan. Pero hindi ko maiwasang isipin, ganito ba talaga siya sa trabaho? O espesyal lang ako?
Habang nagpapatuloy ang usapan tungkol sa bagong proyekto, nakinig lang ako sa kanilang mga ideya at plano. Binanggit nila ang mga target goals, mga timeline, at ang mga resources na kailangan para magtagumpay ang proyekto. Sa bawat salitang binibitawan nila, tila lumilinaw sa akin kung gaano kalaki at kahalaga ang proyekto para sa kompanya. Nakaupo ako, tahimik, ngunit hindi ko maiwasang mag-obserba. May ilang pagkakataon na may mga tanong o suhestiyon silang itinatanggi o pinapalitan ng mas malalaking ideya. Parang may ilang bagay na hindi ko lubos maintindihan, kaya't sa isang punto, nag-isip ako ng isang suhestiyon.
"Kung gano'n, baka kailangan ninyo i-revise ang budget allocation para sa marketing," sabi ko habang tinitingnan ang isang detalye sa kanilang presentasyon na naisip kong mahalaga, hindi ko na kasi mapigilan ang manahimik lang. "Dahil kung ang target market ninyo ay malawak, baka magkulang kayo sa resources kapag hindi kayo nag-invest ng sapat sa mga promotional materials at media."
Lahat ng mata ay napatingin sa akin, at kahit na hindi ko kabisado ang buong dynamics ng kompanya, medyo natakot ako sa biglaang atensyon na napunta sa akin. Ang reaksyon ni Aza, bagamat kalmado, ay parang nagmamasid din kung ano ang mangyayari.
Isang executive ang tumango at nagsabi,
"Magandang punto. Tama, baka kailangan natin magdagdag ng budget sa media strategy. Thanks for the suggestion."
Nagpasalamat ako nang hindi ko na iniiwasan ang mga tingin ng iba. Pero habang ang mga discussion ay nagpapatuloy, hindi ko pa rin maalis ang pakiramdam na may mas malalim na dahilan kung bakit ako nandito at kung bakit ganito si Aza sa harap ng mga tao.
"Good job," matamis na ngiti ni Aza at tinapik ang aking baba bago muli hinarap ang iba.
Biglang tumunog ang cellphone ko sa kalagitnaan ng meeting nila. Dali-dali ko itong kinuha at tiningnan ang caller ID-si Fleur. Agad kong inabot kay Aza ang cellphone ko.
"Baby, kausapin mo." Sabi ko, walang pag-aalinlangan.
Agad naman niyang tinanggap ang cellphone, at sa unang sandali, parang naguguluhan pa siya kung sino ang tumatawag. Ngunit nang makita niya ang pangalan ni Fleur, ngumiti siya at parang nagbago ang aura niya.
"10 minutes break." Anunsyo niya sa mga executives, na agad namang tumayo at lumabas ng conference room.
Tahimik ang silid, tumagilid si Azalea at nagkrus ng mga binti bago siya lumapit sa akin at hinalikan ako sa labi. Hindi ko alam kung anong ibig sabihin nito, ngunit bago pa maglapat ang aming mga labi ay nasagot na niya ang tawag.
"Rhea," narinig kong tawag ni Fleur dahil naka loudspeaker ito habang naghahalikan kami ni Aza.
"This is Azalea Turner speaking, what do you need from my wife? You're interrupting our intimate moment." Sabi ni Aza, habang tumitingin sa akin. Tila hindi niya na kayang magtago ng iritasyon sa boses niya.
"Oh, hello, second wife. Just so you know, my wedding to Rhea is all set. I'm sure you wouldn't try to block it, would you? Especially if your company is on the line." Natigil ang ginagawa kong paghalik sa leeg niya at napaangat ng ulo, magkasalubong na ngayon ang mga kilay ni Baby- anong kinalaman ko d'yan? Hindi ko nga alam ang tungkol d'yan! Yawa talaga to si Fleur.
"Excuse me? Try me." Napalunok ako sa lamig ng boses ni Aza, pinatay ang tawag at ngayon titig na titig sa akin.
Umiling ako. "W-Wala akong alam d'yan." Sabi ko.
"Do you want to be Fleur's wife? What? Aren't you satisfied with the four of us?" Mabilis akong umiling at niyakap siya.
"No, sapat na kayong apat sa akin. Baby, hindi ko alam at mas lalong hindi ko kilala si Fleur- pero marami siyang alam tungkol sa akin, paano kung dahil sa kanya masira ang relasyon natin?" Nag-aalala kong paliwanag sa kanya, pilit ko naman ginagawan ng paraan ang tungkol kay Fleur pero hindi ko ito mahanap kahit doon sa hotel nila.
"No, no matter what happens, I will never betray you." Sagot niya at hinaplos ang aking pisngi.
"Pangako 'yan?" Tanong ko.
"Yes, promise." Bulong niya at muling siniil ng halik ang aking labi.
Panghahawakan ko talaga 'yan.
-
3RD PERSON
In a quiet room, the mysterious woman sits, her eyes fixed on a photo of another woman on the table. Her fingers gently trace the edges of the photo as deep thoughts run through her mind.
"If you won't be swayed by simple talks, why don't I just play with you instead?" she says, her voice laced with cold intent. Her eyes, full of mystery and plans, reveal a move forming in her mind, though the full extent of her purpose remains hidden.
The room is dark, the only light coming from the desk lamp, and the mysterious woman seems to be contemplating her next move, still staring at the photo of the woman.
"Fleur Walton," she mutters, her gaze fixed on the photo. "You're next."
With a swift motion, she tears the photo of Fleur, the shredded paper slowly falling onto the table. She stands up, her eyes moving to the multiple monitors in front of her, each displaying different pieces of information and details. But her attention stays on just one-the monitor showing her next victim.
"Now, shall we start?" The mysterious woman whispers.
The girl wakes up, her head spinning as her eyes struggle to adjust to the darkness around her. She blinks, disoriented, her breath shallow. She tries to move, but her body feels numb like she's been immobilized for hours. Slowly, the darkness begins to lift, and harsh fluorescent lights flicker above her, casting an unforgiving glow on the cold, concrete walls surrounding her. The floor beneath her is damp, and the air smells of mildew and rust. She tries to push herself up but realizes she's strapped to a metal chair, her arms and legs bound tightly. Panic sets in, but before she can scream, a loud click echoes through the room, and a voice crackles through a hidden speaker.
"Good evening," the voice says, cold and emotionless. "I see you're awake."
Her heart races, and she struggles against the restraints, but they hold firm.
"Who are you? Anong kailangan mo sa akin?!" She shouts, her voice trembling with fear.
"Don't worry about who I am," the voice responds, ignoring her question. "You're here because you failed to listen, but you're not beyond saving. You simply have to play a little game. It's not so hard if you're clever."
She falls silent. A game? How could she play when she's tied down and trapped in a room like this?
The voice continues, unfazed by her silence.
"This game will test your choices, your instincts, and your willingness to survive. You'll have two options. One will set you free. The other will... Well, let's just say it'll be your last mistake."
The girl tries to make sense of the situation, her mind racing. What could these choices be? How could she survive this? A screen flickers to life in front of her, the glowing letters spelling out her first challenge.
Choose wisely.
A sharp, metallic noise sounds and a compartment in the chair opens, revealing two buttons, each with a label beneath them.
The first button is labeled "Escape"
The second button is labeled "Punishment"
The voice from the speaker speaks again, sending a shiver down her spine.
"Each button will trigger a response. If you choose Escape, you will have to endure whatever comes. If you choose Punishment, the consequences will be... far worse."
The girl's eyes dart back and forth between the two buttons, her pulse racing faster with every passing second. Her mind is a whirlwind of questions and fear. What could each option possibly mean? Escape could be her way out, but is it a trap? And Punishment. What could be worse than being trapped in this room? The timer ticks down relentlessly, with only three minutes remaining. Her breathing becomes shallow as she fights the panic rising in her chest. Sweat beads on her forehead as she runs through the possibilities. What if she chooses the wrong one?
The voice comes again, its tone colder, more calculating.
"Tick-tock, time is running out. Make your choice. You'll only get one chance. Choose wisely."
She closes her eyes, trying to calm herself. Think, think, think. The pressure is suffocating, but she can't let it control her. She stares at the buttons again. Escape or Punishment? As the seconds tick down, she tries to clear her mind and focus. She knows that choosing either button might mean the end. But which is the lesser evil?
Suddenly, the voice interrupts her thoughts.
"Decisions, decisions. You don't have much time left."
Her breath catches in her throat. She can feel her chest tightening, the weight of the unknown pressing down on her. The timer has only thirty seconds left. Her hands are trembling. It's impossible to think clearly with the pressure mounting, but she can't afford to hesitate. The choices seem equally terrifying. Escape could be freedom... but what's the catch? And Punishment... What if that means suffering beyond anything she can imagine?
With only ten seconds left, her mind snaps. The decision must be made now. She reaches out with shaking hands, pressing down on the button labeled Escape.
The room goes silent. A long pause, then...
A loud, metallic screeching sound echoes through the room. The chair she's strapped to jerks violently as the restraints begin to loosen. She gasps, trying to free herself. The back of the chair tilts forward, and she tumbles out, landing hard on the cold floor.
The screen flickers again, revealing another message.
"Congratulations. You've passed the first test. But don't think you're safe yet. This is just the beginning." The voice laughs darkly, sending a chill down her spine.
"You've chosen Escape. But remember, survival is a game, and you're far from winning. You'll need to make more choices... harder ones. And next time, the consequences might be fatal."
Before she can react, the room's wall begins to shift, and the concrete slides apart to reveal another dark corridor.
"Go ahead. Your next test awaits."
The girl stumbles down the dark corridor, her heart racing as she hears the faint hum of machinery in the distance. The walls are cold, and the air is thick with an oppressive stillness. Every step she takes feels heavier, and her thoughts are consumed with the need to survive. She knows she's being tested, but she has no idea what the next challenge will be.
Suddenly, the harsh crackling of a speaker echoes through the corridor, making her jump.
"Welcome to the next stage of the game. You've made it this far, but you're not out of danger yet. In fact, the most dangerous part is just beginning."
A chilling silence follows, and then, the voice continues.
"Behind you is your only way out, but in front of you is the challenge that will test your will to survive. If you wish to live, you must move quickly. If you hesitate, you will not live to see another moment."
The girl's heart skips a beat. Behind her? What does that mean? Before she can turn around, she hears the sound of something large shifting in the distance-a loud, mechanical noise, followed by the sound of something rolling. She spins around, eyes wide with fear, as a massive, dark ball-a rock the size of a car-begins to roll toward her. It's coming fast, and its rumbling growl shakes the floor beneath her feet.
"W-What?" She gasps, her eyes fixed on the ball as it picks up speed, closing the distance between them rapidly.
"What's the meaning of this?!" She shouts while running.
The voice rings out again, more mocking than before.
"You can try to run, but you'll find there's nowhere to escape. You've been trapped in this corridor. The ball will catch up to you, and the game will be over."
Her pulse races as the ball barrels down the hallway, its shadow growing larger and larger with each passing second. The cold stone floor beneath her feet makes it difficult to gain any real speed, and the walls are too close to find a safe spot. She bolts forward, pushing her body past the limits of her fear, but the ball is gaining on her, rolling faster and faster. She glances over her shoulder, her breath catching in her throat as she sees how close it is now. The sound of the ball's movement grows louder, a thundering crash that fills the corridor.
"Run! Run if you can. But there's no way to escape. Time is running out."
She doesn't have much time left. Her legs feel like lead, but she forces herself to keep running, adrenaline surging through her veins. But just as she turns a corner, she trips on a loose stone, tumbling to the ground. With a scream, she scrambles to her feet, but it's too late. The ball has reached her.
In an instant, the massive stone sphere slams into her with the full force of its weight and speed. There's a sickening crunch as it crushes her into the hard floor, the sound of bones breaking and flesh being crushed. The ball rolls over her without hesitation, continuing its relentless path down the corridor as if nothing had ever been in its way.
"Sa susunod, kilalanin mo ang kinakalaban mo- oh, I guess there won't be a next time.
-
RHEA
Habang iniisip ko ang tawag mula kay Fleur, umupo ako sa isang sulok ng cafe sa downtown, tinatangkang pakalmahin ang sarili. Mahabang minuto na ang lumipas mula nang pumayag akong makipagkita sa kanya, at hanggang ngayon ay wala pa rin ito. Pinili ko ang maghintay kaysa naman ang bumiyahe pa ako sa kabilang syudad, siya may pakay sa akin kaya siya ang mag-effort bumiyahe.
Bago pa ako magdesisyon umalis, dumating siya ng may mapanuring mga mata. Hindi ko na siya tinanong sa kanyang dahilan kung bakit niya gustong makipagkita. Ayaw ko nang magpakita ng labis na interes sa kanya, kahit ang totoo ay wala naman talaga.
"Oh, I thought you left already. You're not the type of person to waste time when you know it's not important. So does this mean I'm important to you?" Umarko kaagad ang aking isang kilay dahil sa sinabi niya at umupo sa aking tabi.
"Hindi ako pumayag makipagkita para makipagbiruan sayo. Anong gusto mo? Anong sinasabi mong naka-set na ang date ng kasal natin? Ikakasal?" Sarkastikong salita ko bago ito itinuro at ang sarili ko. "Ikaw at ako? Nakakatawa." Sabi ko at inikutan siya ng mga mata.
"Ano ba talaga ang pakay mo sa akin? Bakit ako?" Tanong ko ng seryoso.
"You won't even buy me a drink, and yet you're already bombarding me with questions?" Tanong niya at ngumisi.
Humugot ako ng malalim na hininga bago tinawag ang waiter upang mag order para sa kanya. Habang abala ako, siya naman ay titig na titig sa akin, ang lalim kung makatitig ng babaeng ito- parang may binabalak na hindi maganda.
"Ano na? Magsalita ka." Diin kong salita sabay krus ng mga binti at kamay.
"So? How's it going? Have you noticed anything about your wives?" My eyebrow flinch matapos marinig ang kanyang salita. Hindi ko inalis sa kanyang mga mata ang paningin ko, buong seryoso itong inuusisa hanggang sa nagpakawala ako ng malalim na hininga.
"Fleur, ano ba talaga ang alam mo?" Tanong ko, hindi ko gusto sabihin sa kanya ang mga natuklasan at napansin sa mga asawa ko hanggat hindi ako sigurado sa totoong dahilan niya kung bakit ako ginugulo.
"I told you. I just want to help you and make sure you don't get hurt. Look, Rhea, I'm not your enemy here. I'm on your side, through everything." Seryoso niyang salita at inilapit ang mukha sa akin kaya bahagya akong umatras.
"P-Paano ko masisiguro na kakampi kita?" Tanong ko at iniwasan ang kanyang mga mukha, ang lapit at baka halikan ako ulit.
"Because I know everything about you, everything. And I never took my eyes off you, even when you hadn't met them yet." Kumunot ang aking noo at muling napatingin sa kanya.
"What do you mean? Alam mo ang lahat tungkol sa akin? Ano? Galing ka rin ng future at alam mo lahat ng mangyayari sa buhay ko?" Prangka kong salita, dahil kahit si Bea hindi kilala ang babaeng ito.
Nagpakawala siya ng mahinang tawa at umiling. "Do you actually believe in that?" Tanong niya kaya mas lalo akong naiinis.
"Do you know the reason why you're feeling like there's a ghost haunting you at school? Let's just say it's not really a ghost. People around you are just messing with you." Nagpanting ang aking tenga matapos marinig ang kanyang sinabi. Alam niya rin ang tungkol d'yan? Lahat ba ng kilos ko ay talagang alam niya? Pero anong ibig niyang sabihin- fuck.
Malamig ko siyang tinitigan at inilapit ang aking mukha sa kanya, ngayon ay siya naman ang napaatras ngunit agad din 'yun binawi at mas inilapit ang mukha sa akin. Malapit na maubos ang pasensya ko sa babaeng ito, may utak ako at alam ko paano hulihin ang mga tao pero ayaw ko ng ganito, parang pinaglalaruan ako.
"Sinasabi mong hindi totoo ang nagpapakita sa akin at may tao lang na gusto ako takutin?" Tanong ko.
Marahan niyang hinaplos ang pisngi ko at ngumisi. "Indeed, you are smart. Why are you only realizing that now? You've been at PU for months, but it can't just be a coincidence that this so-called ghost only started showing itself to you recently, right?" Naikuyom ko ang mga palad ko, kung totoo man ang sinasabi niya, kailangan kong alamin kung sino.
Hindi ako makapagsalita, dami kong problema at sunod-sunod na sila. Marahan niyang tinapik ang aking labi. "Also, the person who hurt you is someone you're with at school. Don't trust anyone too much, not your classmates, not your wives, and perhaps not even me? Because anytime, people can betray you." Sunod niyang salita.
"Bakit hindi mo nalang sabihin sa akin ang nalalaman mo para tapos ang problema ko?" Malamig kong salita.
"No, I won't tell you. You might not be able to handle my revelation. Aren't you suspicious? I know everything... think about it carefully... I know everything about you." Umatras ako at ipinikit ang mga mata, ilang segundo ay muli akong nagmulat at ngayon nakikita ang mapanukso niyang ngiti.
"Okay... sige... makikipaglaro ako sayo." Malamig kong sagot.
Pagkatapos naming mag-usap ay hindi na kami nagtagal. Nasa gitna kami ng kalsada, at para bang bumagal ang lahat sa paligid. Ang liwanag ng headlights ay tumama sa aking mga mata, at naramdaman ko ang biglang pagbilis ng tibok ng aking puso. Tumigil ang hininga ko nang makita kong ang sasakyan ay hindi bumabagal, bagkus ay tila mas bumilis pa. Sa unahan ko, si Fleur ay walang kamalay-malay na may paparating na sasakyan.
"Fleur!" sigaw ko, ang boses ko'y nanginginig sa kaba at takot. Walang oras para mag-isip, ang katawan ko ay gumalaw na lang mag-isa, hinihila siya palayo mula sa gitna ng kalsada. Ang bigat ng adrenaline ang pumuno sa buong sistema ko, at bago ko pa napagtanto, nakayakap na ako sa kanya, mahigpit at protektado, habang kami'y sabay na bumagsak sa gilid ng daan.
Ang tunog ng mga gulong sa aspalto at ang mabilis na ihip ng hangin mula sa sasakyang dumaan sa harapan namin ay napakalakas. Naramdaman ko ang pagtama ng likod ko sa lupa, ngunit wala akong pakialam, ang mahalaga, si Fleur ay ligtas.
"U-Uy! Are you okay?!" hingal kong tanong habang nakatitig sa kanya. Nakapatong siya sa aking mga bisig, at kitang-kita ko sa kanyang mga mata ang pagkagulat.
"W-What happened?" Bulong niya, nanginginig ang boses habang dahan-dahang sinuri ang paligid.
Napatigil ako, tinitiyak kung okay lang ba siya. "May kotse... muntik ka nang masagasaan!" Sagot ko, hindi mapigilan ang panginginig ng boses ko. Ang adrenaline sa aking katawan ay unti-unting humuhupa, at doon ko lang naramdaman ang sakit sa likod ko dulot ng pagbagsak.
Tumingin siya sa akin, ang mga mata niya'y biglang napuno ng pag-aalala. "Are you oka-" hindi niya natapos ang sinasabi, pero ramdam ko ang kanyang emosyon. Hinila niya ako para yakapin, mahigpit at puno ng pasasalamat.
"Okay ka lang, Fleur. Safe ka na," bulong ko, sinusubukan pakalmahin ang nanginginig niyang katawan. Hindi na mahalaga kung nasaktan ako, ang mahalaga, buhay kaming dalawa.
Sinundan ko ng tingin kung saan ang sasakyan pero wala na ito, ano 'yun? Nagkataon lang o talagang sadya? Kung nagkataon lang ay dapat huminto na ito, pero hindi... ako ba ang gusto saktan? Pero sa nakita ko kanina ay hindi, talagang balak sagasaan si Fleur.
"Rhea?" Nagising ako sa malalim na pag-iisip dahil sa pagtapik niya.
"Okay ka lang ba talaga? I-Ihahatid kita, gusto ko makasigurado at parang may gustong manakit sayo." Sabi ko at inilahad ang palad upang kunin ang susi sa kanya ngunit bigla itong ngumisi.
"Seryoso ka? Muntik ka na mapahamak tapos ngingiti ka? Ano? Kapatid mo si kamatayan at hindi ka takot?"
"How funny." Sabi niya at ngumising muli kaya malamig ko siyang tinitigan.
"The key." Maawtoridad kong utos.
"Sweet psycho."
"Ulo mo psycho, kung may psycho sa ating dalawa, baka ikaw 'yun at hindi ako. Ikaw na 'tong muntik mapahamak tapos parang wala lang sayo, abnoy." Sagot ko at huminga ng malalim bago hinawakan ang kamay niya para sabay kaming tumawid ng kalsada.
Paano kung dahil sa akin mapahamak pa ang babae na to?
-
3RD PERSON
She quietly enters the room, only to be interrupted by the abrupt sound of a doorbell echoing through the space. Her movements pause, a hand instinctively reaching for the concealed firearm resting nearby. The weapon is tucked discreetly behind her back as she moves toward the front door with measured steps. With a deliberate motion, she opens the door, revealing a delivery man standing patiently outside.
"What do you need?" She asks in a calm tone.
"Delivery po." The man replies, holding out a package.
She studies him carefully, scanning for any signs of deceit. But nothing about him seems out of the ordinary, just a man doing his job. Reluctantly, she accepts the package and shuts the door without another word. The silence of the room returns as she walks toward the living area, placing the box on the table. Her fingers move cautiously to open it, revealing its contents, a peculiar vase shaped like a human face.
A smirk forms on her lips as she picks up the figure, turning it over in her hands with a curious gaze. Something feels off.
"Well, well..." she mutters, placing the vase back on the table. The smirk widens as she draws the silenced gun from behind her back.
"Look at you. Aren't you clever? Wow, you figured me out." She says mockingly, directing her words to the vase. She raises the gun without hesitation, firing a series of shots. Each bullet shatters the ceramic surface, sending fragments flying.
Among the debris, a small spy camera lies exposed. She crouches, picking it up between two fingers, her smirk deepening as she examines it.
"Better luck next time." She says coldly.
She tosses the camera to the ground and grinds it under her feet, the crunch of plastic and glass breaking the silence.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen1s.Vip