ᴘᴏʟʏᴀᴍᴏʀʏ (𝚂𝚂) : 𝚃𝙷𝚁𝙴𝙴 ᴡɪᴠᴇꜱ | 𝙱𝙴𝙰 𝚆𝙸𝙽𝚃𝙴𝚁𝚂𝙾𝙽
CHAPTER 1
Before We Begin Chapter One:
I just want to clarify that this is not an INTERSEX story. Bea has a pempem. So, to those who were hoping otherwise, you might want to wait for Pax's story or reread Rhea's. Thanks!
-
"Beanini, hindi ka ba talaga pupunta? First reunion natin 'to!" Reklamo ni Rhea, halos sumisigaw na. Kanina pa ako naiinis sa pangungulit niya at bakit ba niya ako pinipilit sumama kung ayaw ko nga? Ano bang espesyal sa reunion na yan para pag-aksayahan ko ng oras?
Bumuntong hininga ako at mariing pumikit bago sumagot. "Kung ako sayo, Rhea, ibuhos mo na lang ang atensyon mo sa mga asawa't anak mo. Ano bang mapapala mo sa reunion na yan?" Sagot ko habang lihim na binibilang ang mga taong dumadaan sa harap ko, pilit na dinadaan sa ibang bagay ang inis na nararamdaman ko.
Hindi ko rin alam kung ano ang ginagawa ko sa buhay ko ngayon. Buti pa sila, may pamilya na, samantalang ako? Wala pa rin kahit isang nobyo.
Hello? Virgin pa ako?! Gusto ko rin makatikim ng sexlife no!
Tatanda na talaga siguro akong virgin nito.
"Wag mo na siyang kulitin, Rhea," biglang sabat ni Kris na abala sa pagkain ng waffles. "Alam mo namang nando'n si Eunice, baka mas lalo lang mabwisit si Bea."
Napatigil ako at napakunot noo bago siya nilingon. "Eunice? Yung bwisit kong roommate noon? Yung higad na 'yun? Yung pokpok na 'yun?!" Kumukulo ang dugo ko sa babaeng 'yun.
Inosente siyang tumango, hindi man lang ako tinapunan ng tingin, parang wala lang sa kanya ang sinabi niya.
"Sino pa ba? Isa lang namang Eunice ang naging roommate mo sa boarding house noon-yung mayabang, nagfe-feeling maganda at mayaman." Paalala ni Rhea, halatang inis pa rin sa alaala ng babae. Akala ko ako lang ang hindi matino ang pakikitungo kay Eunice, pero mukhang hindi rin siya trip ni Rhea.
"Hmm, siya nga pala ang nagplano ng reunion," sabat bigla ni Kris habang patuloy sa pagkain ng waffles. "Balita ko, nakapangasawa siya ng tatlong milyonarya."
"Ano?!" Sabay naming sigaw ni Rhea sa gulat. Halos malaglag ang phone niya sa kamay.
"Walang biro." Sagot ni Kris bago iniabot sa akin ang phone niya, may ipinapakita siyang article tungkol kay Eunice at sa kanyang mga asawa.
Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang litrato ng tatlong babaeng naging asawa ni Eunice. Hindi ako maaaring magkamali-kilala ko sila. Pero saan at kailan ko nga ba sila nakita? Hindi ko maalala.
"Grabe, sino mag-aakala na tatlo ang magiging asawa niya?" Bulalas ni Rhea, hindi makapaniwala. Agad niyang inagaw mula sa akin ang phone at muling tinitigan ang larawan. "Teka, pamilyar 'to. Kilala ko 'tong isa-diba siya 'yung CEO ng top insurance company sa bansa?"
Dumikit ako sa kanya para mas makita ang itinuro niya sa litrato. Napapikit ako, pilit na inaalala kung saan ko nga ba nakita ang babaeng iyon. Pero sa halip na malinawan, sumakit lang lalo ang ulo ko.
Ano bang pakialam ko sa kanila? As if may mapapala ako kung maalala ko man.
"Pakialam ko sa kanila." Sagot ko at biglang natahimik ang dalawa.
"Pero wala namang mawawala kung pupunta ka, Bea. Huwag kang mag-alala, kami ni Rhea ang bahala sayo." Sagot ni Kris sabay tingin kay Rhea na malapad ang ngiti. May iniisip na naman silang kalokohan, sigurado ako.
Hindi ako natatakot humarap kay Eunice-hindi ko lang talaga gustong makita ang pagmumukha niya. Hanggang ngayon, sariwa pa rin sa isip ko kung paano niya inakit ang manliligaw ko noon at pinaglaruan lang kaming dalawa. Akala ko totoo siya, pero nalaman ko na lang na pareho nilang pinagpustahan kung kailan ako mahuhulog sa patibong nila. Parang basura lang akong pinagtawanan. Sayang lang at hindi sila nagkatuluyan-bagay pa naman sila, parehong walang kwenta.
Naputol ang malalim kong pag-iisip nang bigla akong hatakin nina Rhea at Kris sa magkabila kong braso.
"Ano gagawin niyo?" Tanong ko, pero hindi nila ako pinansin.
"Mag-shopping tayo at pagagandahin ka ng sobra. Don't worry, kami ang bahala sayo." Nakangising sagot ni Rhea. "Hindi pwedeng wala ka mamaya sa reunion. Ipamukha mo kay Eunice kung sino talaga ang mas maganda sa inyong dalawa!"
Napabuntong hininga na lang ako habang pinakikibagayan ang dalawa. Kung tutuusin, maganda naman ako kahit walang make-up. Hindi ko naman kailangan ng kahit anong pampaganda, pero dahil sa kulit ng dalawang 'to, hinayaan ko na lang.
Buong hapon nila akong kinaladkad kung saan-saan... bumili ng bagong damit, dinala sa salon, at pinaupo sa kung anu-anong beauty treatments. Pakiramdam ko tuloy para akong experiment nila. Kumakati na ang ulo ko sa tagal ng treatment na 'to. Kailan ba babanlawan ang buhok ko? Ano bang oras na? Baka dahil sa akin, sila pa ang ma-late.
Habang hinihintay ko na matapos ang lahat ng ito, napansin kong panay cellphone ang dalawa sa gilid.
"Nagpaalam na ba kayo sa mga asawa ninyo?" Tanong ko, nakataas ang kilay.
Sabay silang napatingin sa akin, tapos bumalik sa pagtipa ng mga cellphone nila.
"Oo naman," sagot ni Kris nang hindi ako tinatapunan ng tingin.
"Sort of," sagot ni Rhea na may halong pag-aalinlangan.
Napataas ang kilay ko. "Sort of?"
"Well... sinabi kong pupunta tayo ng mall." Sagot niya at ngumiti... ngiting aso.
Napailing na lang ako. Hindi ko alam kung matutuwa ako o mag-aalala para sa mga asawa nila.
"Oo, alam nila, at wala namang problema since kasama ko kayo ni Rhea." Mabilis na sagot ni Kris. Thankfully, hindi siya under sa apat niyang asawa at hinahayaan siyang gawin ang gusto niya, lalo na pagdating sa amin.
"Ikaw, Rhea?" Tanong ko habang tinitingnan siya sa reflection ng malaking salamin.
"Ayos lang, luluhod din naman mga 'yun." Sagot niya, kaswal na parang wala lang.
Si Kris naman ay napakunot-noo, halatang hindi gets ang ibig sabihin ng kaibigan namin. Pero ako? Gets na gets ko. Inosente talaga masyado si Kris pagdating sa sikreto ni Rhea, ewan ko kung bakit hanggang ngayon, hindi pa niya sinasabi. Pero wala na akong balak pang ungkatin 'yun.
"Kanina pa kayo naghihintay diyan. Paano pag late kayo dahil sa akin?" Tanong ko, kargo konsensya ko tuloy.
"Walang espesyal doon, mas mahalaga ka kaya huwag ka mag-alala." Bored na sagot ni Kris habang patuloy na nag-scroll sa social media niya.
Lihim akong natuwa sa kanila. Kahit sobrang yaman na nilang dalawa, hindi pa rin nila ako nakakalimutan. Malaki rin ang pasasalamat ko dahil binigyan nila ako ng trabaho sa café na itinayo nila. May mas maganda pa sana silang offer, pero mas pinili ko ang café dahil mas gusto kong nasa tahimik lang. Isa pa, hindi rin nila nakakalimutan mag-donate sa bahay ampunan para sa mga bata, ibang klase talaga ang dalawang 'to.
Kailan kaya magiging successful ang buhay ko tulad nila? Dalawampu't pito na ako pero pakiramdam ko, wala pa rin akong maipagmamalaki sa sarili ko.
"May problema, Bea? Nakasimangot ka diyan?" Tanong ni Rhea, bahagyang nag-aalala.
Agad akong umiling. "Pagod lang," sagot ko at pilit na ngumiti. Pero alam kong hindi niya 'yun basta-basta paniniwalaan.
Pagkatapos ng matagal na paghihintay, sa wakas ay narinig ko ang hinihintay kong salita.
"Ma'am, banlawan na po natin ang buhok niyo."
Finally!
Pasado alas-sais ng gabi nang matapos kami. Diretso naman akong hinatid nina Kris at Rhea sa condo, na ayon sa kanila ay para sa akin. Ang sabi kay Kris daw ito dati, tapos ibinigay kay Rhea at ngayon... ako na ang bagong may-ari.
"Seryoso kayo? Ibibigay niyo talaga 'to sa akin?" Tanong ko, hindi pa rin makapaniwala.
Napangiti ako sa tuwa. Salamat naman at hindi na ako magbabayad ng buwanang renta. Isang malaking bawas sa gastos!
"Yup! Regalo namin sayo. Happy birthday!" Sagot ni Kris, nakangiti.
Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. Birthday ko ngayon?! Akala ko nakalimutan nila kaya hindi na rin ako umasa. Pero kaya pala buong araw nila akong pinasaya, at ngayon may malaking regalo pang kasunod.
Bumuhos ang mga luha ko sa sobrang saya.
"Salamat, guys. Hindi ko alam kung paano susuklian lahat ng binigay niyo sa akin." Nanginginig kong sabi habang pinapahid ang mga luha ko.
"No need, Bea. Ang mahalaga, masaya ka. 'Yun lang ang gusto namin ni Rhea para sayo." Malambing na sabi ni Kris, sabay marahang tapik sa ulo ko.
"Hindi mo rin naman kami masusuklian, Bea, kasi wala kang barya." Biglang banat ni Rhea.
"Sipain kita d'yan e." Inirapan ko siya, pero napangiti rin sa huli.
Hindi na sila nanatili ng matagal dahil kailangan pa nilang umuwi sa kani-kanilang mga bahay. Pero bago sila umalis, sinabi nilang susunduin nila ako pagkatapos ng isang oras.
Napatingin ako sa loob ng condo.
Bago ang lahat, kailangan kong asikasuhin ang sarili ko. Hindi ako pwedeng magmukhang katawa-tawa sa harap ng iba lalo na sa harap ng babaeng matagal kong kinamumuhian.
-
Huminga ako nang malalim at pinakalma ang sarili ko. Hindi ko hahayaang sirain ng isang katulad ni Eunice ang gabi ko.
"Let's go." Sabi ni Kris, saka marahang hinila ang braso ko papasok.
Pagtapak namin sa loob ng penthouse, agad akong sinalubong ng engrandeng dekorasyon at mala-hotel na ambiance. Napakaraming pagkain, may live band pa, at kitang-kita sa bawat sulok ng lugar kung gaano kayaman ang nag-organisa ng event na 'to.
"Ang OA talaga," bulong ni Rhea habang tinutulak ako papunta sa buffet table. "Parang debut, hindi reunion."
"Hayaan mo na." Sagot ko, iniwasang madagdagan pa ang stress ko. "Kain na lang tayo, tutal nandito na rin tayo."
Habang pumipila kami sa buffet, ramdam ko ang mga tingin ng ilang tao sa paligid-lalo na si Eunice, na hindi pa rin tinatanggal ang tingin sa akin. Kanina ko pa siya napapansin simula no'ng dumating kami.
"Bea, gusto mo ba ng steak?" Tanong ni Kris, na tila hindi alintana ang tensyon sa paligid.
"Sige, kahit ano." Sagot ko.
Biglang lumapit si Eunice at pabirong hinawakan ang kamay ni Kris. "Kris, hindi ko in-expect na pupunta ka. How's life? Diba may mga asawa ka na?"
Matalim siyang tiningnan ni Rhea bago kinuha ang plato ko at siya na mismo ang nagsandok ng pagkain para sa akin. "Bakit mo tinatanong?"
Napangisi si Eunice. "Of course not! Curious lang. And..." Tumalikod siya at tiningnan ako mula ulo hanggang paa. "Bea, ikaw? Wala ka pang asawa? O kahit boyfriend man lang?"
Ramdam ko ang pang-iinsulto sa boses niya. Nakakainis.
Bago pa ako makasagot, biglang sumingit si Kris at pabirong hinawakan ang baywang ko. "Sino may sabi sayo na wala?"
Halos mabulunan ako sa gulat, pati si Rhea ay napatingin nang mabilis. Pero mas malala ang reaksyon ni Eunice, halatang hindi niya inaasahan 'yun.
"H-Ha? Kayo?" Kunot-noo niyang tanong, halatang hindi sigurado kung maniniwala siya o hindi.
"Secret," sagot ni Kris, saka sinubo sa bibig ko ang piraso ng steak na hawak niya.
Natawa si Rhea habang nilalagay sa plato ko ang mas maraming pagkain. "Oh, wag mo nang isipin si Eunice. Kumain ka na, birthday girl."
Hindi ko alam kung anong mas nakakagulat-ang ginawa ni Kris o ang biglang pagdilim ng mukha ni Eunice matapos niyang marinig ang sinabi ni Rhea.
Kakarating ko lang pero grabe na agad ang pang-iinsulto ni Eunice. Tama nga ako, sana hindi na lang ako sumama. Hindi ako nababagay sa lugar na 'to. Walang paalam na tumalikod si Eunice at umalis.
"Bea? Ano pa ginagawa mo d'yan? Halika na." Tawag ni Kris, pero umiling lang ako.
Agad siyang bumalik sa tabi ko at marahang hinawakan ang braso ko. "Wag ka mag-alala, Bea. Nandito kami ni Rhea. Sa tingin mo ba hahayaan naming insultuhin ka niya?"
Napayuko ako, pinagpipilian kung makikinig ba ako o lalabanan ang bugso ng damdamin ko.
"Wag mong intindihin ang sasabihin ng ibang tao. Magpakatotoo ka lang para sa sarili mo," dagdag niya, may kasamang matamis na ngiti.
Kinagat ko ang ibabang labi at huminga ng malalim. Hindi ko alam kung anong ginawa ni Kris, pero tila gumaan ang pakiramdam ko pagkatapos ng sinabi niya. Sumama ako sa kanilang dalawa at dumiretso kami sa bakanteng table. Hindi ko na ininda ang mga matang pasimpleng sumusukat sa akin, alam kong karamihan sa kanila ay kakampi ni Eunice.
Pagkaupo namin sa mesa, sinipat ko ang paligid. Pamilyar ang ilang mukha, mga dati naming boardmates sa lumang boarding house. Kasama rin dito ang ilang close friends ni Eunice, mga taong laging handang rumesbak para sa kanya noon.
"Tingin ko, hindi lang simpleng reunion 'to," bulong ni Rhea habang nakatingin sa kabilang dulo ng kwarto kung saan nakatayo si Eunice, kausap ang ilang babaeng mukhang may mataas na estado sa lipunan. "Mukhang may pinaplano si Eunice."
Napangisi si Kris habang kinukuha ang baso ng alak sa mesa. "Ano bang bago? Sa pagkakakilala ko sa kanya, hindi siya gagastos nang ganito kung wala siyang gustong patunayan."
Wala akong ambag sa usapan, at wala rin naman akong maipagmamalaki sa kanila. Hindi ko rin maintindihan ang pinag-uusapan nila-puro negosyo at kompanya ang topic. Tahimik lang akong kumakain, sinusulit ang masasarap na pagkain, nang biglang marinig ko ang pangalan ko.
"H-Ha?" Napalunok ako at napatingin kay Eunice, saka ko lang napansin na nakatuon na pala sa akin ang lahat. Kailan pa siya napunta sa table namin?
"I'm asking you, Bea-ano trabaho mo ngayon? Any achievements?" Sarkastikong tanong niya, sabay ang mahihinang tawa ng mga kaibigan niya.
Naramdaman ko ang pag-init ng tenga ko sa inis. Mabilis kong ibinaba ang kamay ko sa ilalim ng mesa at doon ko buong lakas na piniga ang palad ko, pilit pinipigilan ang sarili.
"Nagtatrabaho ako sa isang café. Achievement na rin 'yun, diba?" Malamig kong sagot, hindi man lang nag-abala na pagandahin ang tono ng boses ko.
Nakita kong nagbago ang ekspresyon ni Eunice. Hindi niya siguro inaasahan na wala akong pakialam sa patutsada niya.
"Don't tell me wala ka pa ring naabot hanggang ngayon? Ganyan ka na lang ba habang buhay?"
Napayuko ako, buong diin kinagat ang ibabang labi ko. Gusto kong manapak. Gusto kong magwala. Pero higit sa lahat, ayaw kong mapahiya sila Rhea at Kris.
Biglang sumabat ang isa sa mga alipores ni Eunice, may halong pang-iinsulto ang boses nito. "Naalala ko, diba sabi ni Jay, walang ambisyon sa buhay si Bea? Kaya daw siya nawalan ng gana sa kanya?" Jay. Ang lalaking nililigawan pa lang ako noon pero inagaw ni Eunice nang hindi man lang ako lumalaban.
Muli akong napapikit. Pilit na nilulunok ang pait ng alaala.
"Really? Walang sinabi si Jay sa akin na ganyan. So, kaya pala tinapon ka na la-"
Nagulat kaming lahat sa tunog ng basong bumagsak sa sahig. Nagkalat ang bubog at alak, nagdulot ng katahimikan sa buong paligid. Paglingon ko, nakita ko ang madilim na ekspresyon nina Kris at Rhea.
"Ah, sorry, nahulog ko. Hindi naman siguro gano'n kamahal 'yung baso?" Inosenteng tanong ni Kris, pero ramdam kong may bahid ng pang-iinsulto ang tono niya.
"May masama ba kung sa café namin nagtatrabaho si Bea?" Malamig na tanong ni Rhea sa kaibigan ni Eunice. "Bakit hindi niyo tanungin kung magkano sweldo niya?"
Tahimik ang grupo ni Eunice. Muli namang nagsalita si Kris, mas kalmado pero ramdam ang bigat ng bawat salitang binitiwan niya.
"Ah, Eunice, ang alam ko gustong makipag-collab ng asawa mo kay Olivia. What if sabihan ko asawa ko na huwag tanggapin ang proposal ng asawa mo?" Napatingin si Eunice kay Kris at sa unang pagkakataon ay nakita kong kinabahan siya.
"Alalahanin mo, Eunice, hindi mo pera ang winawaldas mo kundi sa mga asawa mo." Halos hindi ko mapigilang mapangiti sa sinabi ni Rhea. "What if magtrabaho ka rin para may ambag ka sa pamilya niyo, hmm?"
Namula ang mukha ni Eunice sa kahihiyan. Madali lang akong apihin, oo. Pero pagdating sa dalawa kong kaibigan? Wala siyang laban.
Biglang sumabat ang isa sa mga kasama nila, isang babaeng pamilyar ang mukha pero hindi ko matandaan ang pangalan. "Girls, tama na. Huwag niyo naman pahiyain si Eunice."
Syempre, kung saan sila makikinabang, doon sila papanig.
Tahimik akong tumayo, kinuha ang bag ko. "Thanks. Mauna na ako."
Narinig ko ang pagtawag nina Kris at Rhea, pero hindi ako huminto. Alam kong hindi sila susunod, tatapusin pa nila ang sinimulan ni Eunice.
Nakayuko ako, walang gana at marahang sinisipa ang pinto ng elevator habang hinihintay itong bumukas. Sana hindi na muling magkrus ang landas namin ni Eunice. Kung may pagkakataon lang akong baguhin ang nakaraan, gagawin ko ang lahat para mas maging miserable at mahirap ang buhay niya. Mula noon hanggang ngayon, kinamumuhian ko siya.
Tumunog ang elevator at bumukas. Agad akong pumasok, hindi napansin na may taong nasa loob na pala-nabunggo ko ito sa pagmamadali.
"Sorry," agad akong humingi ng tawad at hindi nag-angat ng tingin.
"Are you okay?" Malambing ngunit may bahid ng pagtataka ang boses ng babae. Bakit hindi pa siya lumalabas?
Umiling ako. "No. Sana hindi na lang ako pumunta dito kung kahihiyan lang naman ang matatanggap ko." Mahina kong sagot, pakiramdam ko'y mas lalong bumigat ang dibdib ko.
"What happened?"
Hindi ko alam kung dapat ko bang ibahagi ang nararamdaman ko sa isang hindi ko kilala. Pero sa sobrang bigat ng pakiramdam, bumuka na lang ang bibig ko nang hindi nag-iisip.
"Kinamumuhian ko si Eunice. Sinusumpa ko siya."
Huli na nang marealize ko ang sinabi ko. Napasinghap ako at napataas ang ulo-doon ko nakita ang mukha ng babaeng kasama ko sa elevator.
Nanlaki ang mga mata ko sa gulat.
Napakamalas ko naman!
"You don't like my wife?" May bahid ng amusement ang boses niya, pero ramdam ko rin ang bahagyang paglamig ng kanyang tono. "For what reason?"
She has a striking and elegant look. Her deep, almond-shaped eyes and arched brows give her an intense gaze. Her smooth, sun-kissed skin highlights her sharp cheekbones and full lips, which have a soft but defined color.
Her dark hair is sleek and falls just above her shoulders, framing her face perfectly. She wears a white blazer over a satin corset top, paired with a flowing black skirt, giving her a classy and sophisticated style.
With a gold bracelet on her wrist and a small clutch in her hand, she looks effortlessly polished. Standing with a relaxed but confident posture, she has a quiet but commanding presence.
Napasinghap ako. Sa dami ng taong pwede kong pagsabihan ng galit ko, bakit asawa pa ni Eunice ang napili ko? Si Priscilla pa talaga.
Nag-ipon ako ng lakas ng loob, kinapalan ang mukha at buong tapang siyang tinitigan sa mga mata. "I'm sorry. Kalimutan mo na lang ang sinabi ko."
Bago pa siya makasagot, marahan ko siyang tinulak palabas ng elevator at dali-daling isinara ang pinto. Pero bago ito tuluyan sumara ay nakita ko ang pagngiti nya na ikinasorpresa ko.
Habang naglalakad akong mag-isa sa tahimik at madilim na kalsada, naramdaman kong may tatlong lalaking biglang pumalibot sa akin. Wala akong matakbuhan, walang dumadaang sasakyan o taong maaaring hingan ng tulong.
"S-Sino kayo?" Tanong ko, pilit pinipigilan ang takot sa aking boses.
"Bigay mo na ang pera at gamit mo kung ayaw mong masaktan." Banta ng lalaking nasa harapan ko.
Umiling ako, umaatras pero naroon din ang isa sa likuran ko. "M-Maawa na kayo. Ibibigay ko ang pera ko, pero huwag niyo sanang kunin ang cellphone ko. Mahal-"
"Ang dami mong sinasabi! Ibigay mo na lahat kung ayaw mong masaktan!" Sigaw niya habang pilit inaagaw ang bag ko. Ayokong ibigay ang cellphone dahil ito na lang ang tanging alaala ng ama ko.
Pilit kong nilabanan, sinisipa at hinihila ang bag ko. Sa gitna ng kaguluhan, nahablot ko ang maskara ng isa sa kanila. Nakahanap ako ng pagkakataon at tumakbo ngunit ilang hakbang pa lang ay naramdaman ko ang matalim na sakit sa tagiliran ko. Sinaksak nila ako, at sunod-sunod pa ang mga tama bago ako bumagsak sa lupa.
Masakit. Ganito pala ang pakiramdam ng malapit nang mamatay. Hindi ko inakala na ganito ako mawawala. Gusto ko pang idilat ang mga mata ko, pero unti-unti na itong sumasara.
Sayang, hindi man lang ako nakaganti kay Eunice.
"B-Bakit mo siya sinaksak?!"
"Makukulong tayo nito! Bakit mo ginawa 'yun?! Tatakutin lang natin siya, diba?! P-Paano kung mamatay siya?!" Sigaw ng isa, halatang balisa.
"H-Hindi ko sinasadya! Naunahan ako ng takot... nakita niya ang mukha ko!" Sagot ng isa at nanginginig ang boses.
Naririnig ko ang pagtatalo nila, punong-puno ng takot, kaba, at pagkataranta. Unti-unting lumulubog ang ingay hanggang sa tuluyang dumilim ang paligid at pumikit ako nang tuluyan.
-
"Aaaaaaaaaaaaaaaa!!"
Napabalikwas ako mula sa mahimbing na tulog, hinahabol ang hininga at pawis na pawis. Ang lakas ng tibok ng puso ko, para akong hinahabol ng kamatayan. Agad kong sinuri ang katawan ko, kinakapa ang likuran pero wala akong sugat, walang saksak.
"Huh?"
Napatingin ako sa suot kong damit-isang lumang paborito ko noon.
"Huh?"
Ibinaling ko ang paningin sa paligid at mas lalo akong naguluhan sa nakita ko.
Bakit nasa boarding house ako?!
"Bea, ano ba?! Ang ingay mo!"
Biglang bumukas ang pinto, at pumasok ang taong hindi ko inakala na muli ko pang makikita.
"Haaaaaaaaaaa?!" Sigaw ko, halos mahulog sa kama sa sobrang pagkagulat.
"Hoy! Hoy! Ano nangyayari at bakit nagsisigaw si Bea?!"
Sa likod ni Eunice, sumulpot ang dalawang tao na huli kong kasama bago ako pumanaw-sina Kris at Rhea. Napayuko ako, tinitigan ang nanginginig kong mga palad. Tila hindi ko mapigilan ang pagpatak ng luha-luha ng labis na saya at pagkalito.
"B-Buhay ako?" Tanong ko, nakangiti habang hinayaang bumagsak ang luha sa pisngi ko.
"Patahimikin niyo nga yang kaibigan niyo! May session kami sa kabilang kwarto!" Bulyaw ni Eunice bago siya naglakad palayo.
Tiningnan ko sina Kris at Rhea, puno ng pagkalito ang ekspresyon sa kanilang mga mukha.
"Buhay ako?" Muli kong tanong, hindi makapaniwala.
"Bea, okay ka lang ba? Natulog ka lang naman kaya oo, buhay ka?" Sagot ni Kris, marahang tinatapik ang likod ko.
"Nanaginip ka na naman siguro ng hindi maganda. Wag mo kasi abusuhin ang katawan sa trabaho at magpahinga ka." Paalala ni Rhea.
Alam ko namatay ako, hindi panaginip 'yun dahil totoong namatay ako! Kung gano'n, bumalik ako sa nakaraan? Posible ba 'yun? Pero bakit? Dininig ba ng Panginoon ang hiling ko bago ako mamatay?
"A-Anong petsa ngayon? Anong taon ngayon?" Tanong ko sa dalawa. Marahil iniisip nila na nasisiraan ako ng ulo, pero hindi! Totoong nagbalik ako sa nakaraan!
"May 28," sagot ni Kris.
"A-Anong taon?" Sunod kong tanong, at inabutan ako ni Rhea ng calendar.
"Para kang nagkaroon bigla ng amnesia at hindi maalala ang calendar." Napatakip ako ng bibig sa sobrang gulat pagkasabi ni Kris ng taon.
So totoong nagbalik ako sa nakaraan?! Base sa itsura nila at sitwasyon ay hindi pa nila nakikilala ang mga asawa.
I look around, taking in my surroundings. Everything is familiar, yet something feels different. I tried to recall the last thing I remember. As I take a deep breath, the feeling of being alive and present hits me, and I realize I'm back in the past, a time and place I know all too well, yet at the same time it feels otherworldly and surreal. My heart races and my mind churns as I try to make sense of my unexpected return to the past.
"Nababaliw na yan si Bea. May pagkain pa ba, Kris? Baka gutom lang 'to." Salita ni Rhea.
Mabilis akong gumapang, bumangon, at niyakap silang dalawa. "Ang saya ko, ang saya ko! Salamat sa lahat ng ginawa niyo para sa akin. Ang dami niyong naitulong at hindi ko makakalimutan 'yun." Buong higpit ko silang niyakap at muling umiyak. Hindi nga ito panaginip, at totoong nagbalik ako sa nakaraan.
Pero anong gagawin ko para maitama ang lahat? Kailangan ko bang ipaalam sa kanila ang katotohanan? Kailangan ko bang makialam para magtagpo ulit sila ng mga asawa nila? Paano kung magbago ang hinaharap dahil sa ginagawa ko? Paano kung dahil sa akin masira ang kinabukasan nila? Pero pwede ko naman gawan ng paraan para maiwasan nila ang trahedya.
Alam ko ang kwento ng mga kaibigan ko. Lahat, kung paano nila nakilala, saan sila nagkita, at kung ano ang mangyayari sa hinaharap. Lahat ng mga detalye ay alam ko dahil na-publish sa libro ang kwento! Kaso hindi ko matandaan ang author. Tutulungan ko siya, at the same time sisiguraduhin kong hindi masisira ang kinabukasan ng mga kaibigan ko. Pero bago 'yun, may kailangan akong gawin para sa sarili ko.
Kumalas ako at lumabas ng kwarto. Agad akong sinundan ng dalawa hanggang sa huminto ako sa pinakahuling kwarto.
"Anong gagawin mo, Bea?" Nagtatakang tanong ni Rhea.
Buong lakas kong sinipa ang pinto. Sa ikalawang pagsipa, bumukas ito at tumambad sa amin si Eunice at Jay, 'yung manliligaw ko na nagtatalik. Dali-dali nilang itinago ang mga sarili sa ilalim ng kumot. Tandang-tanda ko lahat ng nakaraan. Sa araw na 'to nila ako pinahiya at niloko.
"What the fuck?!" Bulalas ni Rhea at tinakpan ang mga mata ni Kris.
"Bea! Anong ginagawa mo?!" Sigaw ni Eunice. Hindi ako nagpatinag. Hindi ako dapat matakot. Ako ang may alam sa hinaharap, kaya sino siya para katakutan ko?
"Ang kapal ng mukha mo manligaw sa akin tapos may kinakantot kang pokpok? Wala ba kayong pang-hotel at ginawa niyo 'tong boarding house na love house?" Tiningnan ko sila ng may pandidiri, nakakasuka. Nagpauto ako sa lalaking katulad niya.
"B-Bea, magpapaliwanag a-"
Nagtaas ako ng isang kamay. "Hindi ko kailangan ng paliwanag mo. Akala mo hindi ko alam ang mga masasamang salita na sinasabi mo tuwing nakatalikod ako? Mas masahol ka pa sa aso. Nakakasuka kayong dalawa. Wala ang landlady ngayon, pero makakaasa kayo, makararating ang kababoyan na ginawa ninyo. Nakakadiri kayong dalawa." Kung noon hindi ko 'to nagawa, ngayon kaya ko na. Tinapunan ko sila ng masamang tingin bago umalis at nagtungo sa kwarto nila Rhea.
Wag ka mag-alala, Eunice, aagawin ko sayo ang tatlo mong asawa.
"Bea, hindi ka galit? Bakit kalmado ka lang? Uy Kris, patingnan nga kung si Bea 'to, ha? Diba dapat sa mga oras na 'to nagwawala na siya o kaya pinagmumura na sila?" Tinaasan ko agad ng kilay si Rhea. Kung noon, aminado akong ganyan ako, pero ngayon na alam ko na ang totoo? Yucks.
"Baka nabagok ang ulo niya kanina?" Tanong ni Kris.
Napailing ako at napatingin sa aking relo. Nanlaki ang mga mata ko nang mapagtanto ang oras, kaya nataranta ako.
"Hoy! Kailangan natin umalis, baka hindi natin maabutan!" Sabi ko sa dalawa at hinila sila.
"Uy, ano ba? Saan tayo pupunta?" Tanong ni Kris.
Sa asawa mo!
"Basta! Dali," sabi ko, at wala na silang nagawa kundi ang sundan ako.
Sayang naman ang pagkakataon kung hindi sila magkikita ngayon.
-
I'm sitting at my desk when my secretary knocks on the door, poking her head inside.
"Ma'am, may update po ako tungkol sa partnership with the top insurance company. Kailangan po ba natin mag-schedule ng meeting para talakayin ang mga susunod na hakbang?"
I look up from my work, nodding as I motion for her to come in. "Ah, yes. Ano'ng balita? May napag-usapan na ba silang terms?"
She steps closer, holding a folder with documents. "Opo, sila po ang nagbigay ng initial proposal. Maganda po ang mga terms nila. Komprehensibong coverage, at competitive ang premiums nila compared to others. Magandang opportunity po ito para sa ating clients." That sounds promising.
I lean back in my chair, thinking for a moment. "That sounds good. I'd like to review the full proposal. Set up a meeting with their team next week, but let's make sure we have all the data we need before that. We'll be thorough."
"I'll prepare everything, Ma'am. I'll coordinate with their representative and send you the documents for review before the meeting. Anything specific po na gusto niyong i-clarify o i-request sa meeting?"
I considered her question for a moment, tapping my fingers on the desk. "Let's ask about their long-term policies. How flexible are they when it comes to adjusting terms after a certain period? I also want to know about their claim process, let's make sure it's as smooth as possible for our clients."
"Understood, Ma'am. I'll add that to the list of questions. Anything else po?"
"No, that should cover it for now. Make sure to set the meeting for next Tuesday morning. I want everything to be in place so we don't miss any details."
"Noted, Ma'am. I'll take care of it."
I give her a nod of approval, grateful for her efficiency. "Great. Thank you for handling this. Let's make this partnership a success."
As she leaves my office, I sit back, staring at the stack of papers in front of me. My mind begins to race with the possibilities. This partnership with the TP insurance company could really elevate what we offer to our clients. I can already imagine how beneficial this will be. The terms sound ideal, but I need to make sure everything aligns with our long-term goals.
I glance at my phone, checking the time. There's still a few hours before the end of the workday, but I know I need to stay on top of things. I open my email and scan through the messages, making mental notes of things that need my immediate attention.
Just then, my secretary knocks again, this time with the documents from the insurance company. She hands them over and I quickly skim through the proposal. It's exactly what I expected, but I need to make sure there are no hidden clauses that could cause problems down the road.
I start highlighting points I want to address in the meeting, jotting down questions. The flexibility of the policies is critical, and I need to know exactly how they handle claims and customer service.
My secretary returns a few minutes later, just as I'm finalizing my notes.
"Ma'am, I've confirmed the meeting with their team for Tuesday at 10 a.m. I'll send you a calendar invite and make sure everything is set up."
"Perfect," I say, looking up at her. "I want to make sure they understand that we're serious about this partnership, but we won't settle for anything less than excellent service for our clients. Make sure the representative knows that."
She nods. "I'll pass that along, Ma'am. Anything else you need?"
"Not for now. I'll review these documents again later tonight. But keep me posted if anything changes." She smiles and exits the room, leaving me with a sense of calm determination. This is going to be a game changer. I can feel it.
After a long, exhausting day, I finally lean back in my chair and glance at the clock. It's almost evening, and the workday is done, but I realize I'm craving my favorite snacks. The ones I usually keep stocked up in the pantry have all disappeared, and I can't quite let it go.
I could ask my housekeeper to run out and get them for me, but I decided against it. It's not a big deal and honestly it's a good excuse for me to unwind after a hectic day. Besides, the mall is just on the way home. I'll grab what I need and take a little time for myself.
I gather my things, put on my blazer, and head out the door. The cool evening air feels refreshing as I step into the parking lot. The drive to the mall is quick, and I let my mind wander as I cruise through the streets, the weight of the day slowly lifting.
Once I get to the mall, I park and walk inside, my footsteps echoing in the mostly empty space. The food court area is relatively quiet, and I head straight for the grocery store on the other side.
As I wander through the aisles, I grab the usual snacks- chips, chocolates, and a few other things I've been craving lately. I can feel the tension leaving my body with each step as I move down the aisles. It's not much, but the simple act of picking out my favorite snacks feels like a small indulgence I deserve after the day I've had.
I throw everything into my cart, making sure to grab a few extra treats just in case. Just as I was about to move toward the counter, I suddenly bumped into someone. It's a girl. She's tall, with a confident posture and a look that's both strong and graceful. There's something magnetic about her, a mix of masculine energy and feminine allure that I can't quite pinpoint. Her long, styled hair frames her face perfectly, and her eyes are focused, almost as if she's lost in thought. But as she looks up at me, there's a slight smile tugging at the corners of her lips, making her presence even more intriguing.
"Oh, I'm sorry!" She says. "Hindi ko sinasadya ang banggain ka."
I find myself smiling back, a bit caught off guard by her charm. "No problem at all," I reply, glancing at her, taking in her unique style.
"Okay ka lang?" She asks, still with that playful smile, as if sensing my momentary pause.
"Yeah, I'm good," I say, finally moving to the counter to pay. "Just wasn't expecting such an encounter."
She laughs softly, the sound warm and genuine. "Mabuti na lang konti lang ang bitbit natin no?"
I chuckle, nodding. "Definitely a good thing."
"Oh, kailangan ko na umalis, sorry again," she says quickly, giving me one last apologetic smile before she turns and runs off, disappearing into the crowd.
What just happened? My mind is racing as I try to process everything. She was standing right in front of me just seconds ago, and then she suddenly turns and runs off, almost as if nothing happened. It's... weird. I can't quite shake the feeling that something's off. I mean, sure, it's not uncommon to bump into strangers in a mall, but the way she reacted felt... different.
I stare at the spot where she disappeared into the crowd, my mind lingering on her for a moment longer.
Was she even there before? I try to replay the moment in my mind, but it's fuzzy. One second, I was making my way to the counter, and the next, she was standing right in front of me. There was no sign of her before-no indication she was walking toward me or even close by. It's like she just appeared out of nowhere. Am I imagining things?
Shaking my head, I try to dismiss the odd feeling as I grab my bags and head out of the store. But even as I leave, I can't shake the curiosity.
Who was she?
What was that encounter really about?
And why does it feel like there's more to it than just a simple accident?
After checking out, I walk back to my car, bags in hand, feeling content. The evening is still young, and now I have my favorite snacks to enjoy in the comfort of my home.
-
As I get ready for the night, I can feel the excitement bubbling up inside me. I received an invitation to a high-profile party, one that promises to be packed with celebrities and influencers. This isn't just any ordinary event, it's the event of the year. And of course, my good friend Thalia will be there too.
I glance at my reflection in the mirror, adjusting my outfit one last time before heading out. I take a deep breath, trying to calm my nerves. I'm no stranger to these kinds of parties, but there's something about this one that feels different. It's bigger, more glamorous, and the guest list is a who's who of the entertainment industry.
As I step out of the car and into the venue, I'm immediately greeted by the buzzing atmosphere. The flashing lights, the laughter, the clinking of glasses... it's all so overwhelming, yet thrilling. I make my way through the crowd, scanning for Thalia.
And then, there she is. Standing by the bar, talking to a well-known director. I make my way over, and smile as I approach.
"Thalia," I call out, and she turns with a beaming smile, her face lighting up as soon as she sees me.
"Well, look who it is!" She says, pulling me into a hug. "I knew you'd make it. I'm so glad you're here!"
I laugh, feeling a little relieved at her warm reception. "I wouldn't miss it for the world. It's crazy here, isn't it?"
"You have no idea," she says with a grin, nodding toward a table where a famous actor is sitting, surrounded by a crowd. "But that's what makes it fun, right? So, how's everything? You've been keeping up with your work?"
As I sip my champagne, I notice the way the crowd reacts to Thalia and me-heads turning, whispers circulating. It's strange, this world I'm in, where every step we take is scrutinized, every word we say caught on camera. But I've grown used to it over the years. Thalia and I share this space, this world of flashing lights, and endless events.
"Alright, enough about work," I say with a grin, trying to shift the conversation. "Tell me, who else is here tonight? Anyone I should be worried about?"
Thalia laughs, clearly amused by the question. "Oh, don't worry about anyone. They're all just trying to get their moment in the spotlight. But hey, if you're looking to make a grand entrance, I'm sure the paparazzi would love it if we made our way to the stage together."
The idea of it sounds like too much, but I can't help but laugh. "Tempting, but I'm good, I think. We already have enough attention for tonight, don't you think?"
Thalia chuckles, giving me a knowing look. "True. But you're not going to get out of this party without some photos. You know that, right? People are already snapping shots from across the room."
I glance around, noticing the flashes from cameras aimed our way. My heart rate picks up, but I remind myself to stay composed. It's just part of the job. People expect us to be perfect, to always look like we belong. It's a constant pressure, but one I've learned to manage over the years.
"Let's make the rounds," I suggest, wanting to move away from the center of attention for a bit.
As we move through the crowd, I can't help but notice the familiar faces... producers, actors, other celebrities, people I've worked with over the years, some of whom I consider friends. But tonight, I'm looking for something else. Something or rather, someone that might just make this night more memorable.
I excused myself from Thalia and made my way to the mini counter bar. Just as I was about to take a seat, a woman suddenly stood next to me and handed me a ladies' drink.
"Hi, I'm Eunice," she introduced herself with a friendly smile.
I take the drink she hands me, raising an eyebrow slightly as I notice her confident demeanor. Her introduction seems casual, but there's something about the way she carries herself that piques my curiosity.
"Do I still need to introduce myself?" I ask with a light voice, though there's an edge of playful confidence beneath the words. I've been in enough of these situations to know that not all introductions are as straightforward as they seem.
Eunice smiles. "Not really, I think everyone knows who you are already." She says smoothly, her gaze lingering for just a moment before she takes a sip of her own drink.
I pause, studying her for a brief second. There's something intriguing about her, how she's so casual and yet completely at ease in this high-profile environment. A lot of people here would be nervous, but she doesn't seem to be bothered at all.
"That's... flattering," I reply with a small smile, setting my drink down on the counter. "But I don't think we've met before, have we?"
She shakes her head. "No, we haven't. But I've seen you around. I guess you could say I'm just a fan of your work." Her tone is light, but there's a certain intensity behind her words, something that feels... calculated.
Something about her presence makes me take notice, but I can't quite figure out what it is. Is she just another fan? Or is there something more behind this unexpected encounter?
As I'm about to open my mouth, a loud thud in front of us suddenly grabs my attention. My eyes shift to the source of the noise, and standing before me is the barista. I hadn't noticed her before, but now, her beauty is undeniable. The way she carries herself with a quiet confidence.
"Eunice, hindi ka pa ba kontento sa lalaki, at ngayon pati babae sinusubukan mong landiin? Anong akala mo sa kanya, mabilis madala sa tukso?" Her words slice through the air, cold and deliberate, before she throws a disdainful glare at the woman beside me.
I rest my elbow on the counter, leaning in as I place my chin in my hand. "Yes, madali lang ako matukso," I respond, watching the barista's reaction as her eyebrows arch slightly.
Eunice chuckles, unfazed by the barista's remarks. "Just ignore her, papansin lang ang babae na yan." She says with a dismissive wave, as if trying to brush off the tension in the air.
"Miss, kung ako hindi ko papatulan ang babae na yan at nahuli ko yan nagpapatuhog sa tarantado kong manliligaw." The barista's voice is steady, cold, and direct, but it hits me like a shot. My eyebrows raise at her bluntness, and a small chuckle escapes me. She's brutally honest... almost too much... so.
"Bea! Sumusobra ka na!" Eunice snaps angrily, clearly uncomfortable with the tension now filling the air. Well, I'm enjoying the show. It's rare that I get to witness such open confrontation, especially in a place like this.
"Galit ka? Ikaw pa talaga may karapatan magalit? Nakakasuka ka, uwagan." Her voice is calm, but there's a sharpness to it, aimed at Eunice. I can't help but laugh softly again, entertained by the way the scene is unfolding.
The name 'Bea' lingers in the air after Eunice says it, and I make a mental note of it. So that's her name. The barista. Her coldness and straightforwardness make me even more curious. What's her story? Why does she seem so detached from everything around her, so different from the usual crowd I'm used to?
I take a slow sip of my drink, trying to gauge the situation and wondering just how this night will turn.
"Valentin!" I hear Thalia's voice cutting through the noise. "Gosh, I've been looking for you, come here! Direk wants to talk to you," she says, grabbing my hand and pulling me toward her with an urgent look in her eyes.
I cast one last glance at the barista, who's still busy with her work. Something about her composure sticks with me as I turn to follow Thalia.
"Hey! Hurry up!" Thalia urges, tugging me along faster.
I look at her, trying to shake off the thoughts of the barista. "Do you know that barista?" I ask, curiosity is still lingering in my voice.
"Nope. Why?" Thalia smirks, an eyebrow raised. "Don't tell me you're interested. Girl, you've got a fiancé." She gives me a teasing look, the playful vibe clear in her tone.
I shrug, a grin playing on my lips. "What's wrong with having a little fun now and then?"
Thalia rolls her eyes. "Stop being ridiculous and get it together!"
I chuckle quietly.
That barista.
She's interesting.
-
"Have you found your sister?" My mother asks.
"Yes, don't worry. There's no need to rush. I'll take care of everything," I respond, my attention still on the chart my secretary just handed me.
I place the chart down and meet her gaze. "I've got it under control. Everything will be fine."
She nods, but I can still sense the lingering concern in her eyes. I know how much this means to her, and I have to make sure she trusts that I'll handle it. Everything is going to be okay.
She sighs, but the tension in her shoulders seems to ease just a bit. "I trust you," She says.
I give her a reassuring smile, standing up and walking toward her. "I won't let anything happen. We'll take it one step at a time. Just focus on keeping yourself healthy, and I'll do the rest."
Her eyes soften as she looks at me, finally nodding. "I just don't want anything bad to happen to her."
"I know, Mom. I promise, I won't stop until everything is in the right place." I assure her, placing a gentle hand on her shoulder.
With a deep breath, she nods again, though her worry doesn't fully disappear. It never does, especially when it comes to family. But I can tell she feels a little better, knowing I've got things under control. And I'll make sure it stays that way.
"And you? Still no boyfriend to introduce to me?" She asks, her tone shifting as she focuses on me now.
I let out a small sigh, trying to keep my response casual. "Don't mind my love life. I can handle it if I ever decide to get involved with someone." I reply, trying to shift the attention back to something else.
She raises an eyebrow, clearly not satisfied with my answer but doesn't press the matter further. "Just don't wait too long... you know."
I smile faintly. "I know, Mom. I'll figure it out when the time's right."
She nods, but the concern still lingers in her eyes. She's never been one to let go of things so easily, especially when it comes to me.
She sighs softly, her gaze lingering on me for a moment longer. "I just want to make sure you're not pushing people away because of all the things you've been dealing with." She says quietly.
I understand, but I can't help feeling a little defensive. "I'm not pushing anyone away. I'm just... focused on other things right now. It's not the right time."
She studies me for a while, then nods, though I can still see the worry etched on her face. "Just promise me you won't shut yourself off completely. You deserve to be loved, too."
I nod, trying to reassure her. "I promise, Mom. I'm not shutting anything out. I'll be fine."
She smiles. "I hope you know you can always talk to me about anything."
I hug her back, appreciating the love and support she always gives, even when I try to keep certain things to myself. "Thanks, Mom. I know."
I say goodbye to my mom, telling her I have something important to attend to, but the truth is, I head straight to a bar where my sister works. I'm hoping to catch her, but when I check the schedule, it turns out she's not working tonight. What kind of club is this? They have strippers?
I stand frozen for a moment, taking in the scene. The loud music, flashing lights, and the crowd-it's nothing like I expected. This isn't at all the place I thought I was walking into.
I walk to the bar, trying to blend in, but something feels off. I didn't think I'd be in a place like this. What do I do now?
Since I'm already here, I decided to order a few drinks and wait for their special event to start. As I glance around, the woman on stage grabs my attention. She's wearing a mask and a boxer-style top paired with short shorts.
I can't help but notice her physique. She clearly works out, her biceps are well-defined, and she has visible abs. It's obvious she's dedicated to staying in shape.
I try to focus on my drink, but my eyes keep drifting back to her. There's something about her presence that's impossible to ignore.
I take a sip of my drink, but I can't stop my gaze from lingering on her. There's a certain confidence in the way she moves, an energy that draws everyone's attention. As she finishes her routine, the crowd erupts in applause, and she takes a quick bow before exiting the stage.
But then, just as I'm about to get up, she walks toward the back, passing by my table. For a brief moment, our eyes meet. It's as if she can sense my gaze on her. I quickly look away. I continue drinking, trying to focus on the glass in front of me. A few minutes later, she's back on stage. I quietly observe, watching how the crowd below her gets completely captivated by her performance. Some people throw money at her, while others discreetly slip bills into the waistband of her shorts.
The atmosphere is intense as everyone watches her every move. It's hard not to be drawn in, not just by her looks but by the confidence and command she has over the room. The whole scene is unlike anything I've experienced before, and I can't help but wonder about the woman behind the performance.
Our eyes meet, and I raise an eyebrow at her, giving a slight grin before finishing my drink. I get up, take the glass with me, and walk slowly toward the stage. I move closer, and without a word, I gently grab her arm. She turns to look at me.
I lift her mask just enough for her lips to be visible. I finish the drink in my glass, then without warning, I cup her cheek and press my lips against hers.
I hear the gasps from below the stage and the screams of others. I noticed her swallow the drink I gave her through my lips. Slowly, I pull back, then wipe her lips with my thumb and lick it.
"I like your body, especially your lips." I whisper before taking a card and placing it in her chest binder, between her breasts.
"Use it however you want, but return it to me when we meet again," I say with a smirk, turning my back on her and walking down the stage.
I hear some murmurs, but I ignore them. I smile again and bite my lower lip.
Those lips, I want them so bad.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen1s.Vip