𝙿𝙾𝙻𝚈𝙰𝙼𝙾𝚁𝚈 (𝚂𝚂) : 𝙵𝙾𝚄𝚁 𝚆𝙸𝚅𝙴𝚂 | 𝚁𝙷𝙴𝙰 (𝙸𝙽𝚃𝙴𝚁𝚂𝙴𝚇)
CHAPTER 20
-
Azalea
It has been several days since the disappearance of Rhea, and still, we don't know where she is. We have done everything possible, yet she remains missing even now. This is a huge problem as even her necklace has lost its signal. I am currently investigating the location where her signal was last detected.
Not only that, but my sister's wife, Kris, has also gone missing. Now, we are searching for both her and Rhea, and even Olivia can't find them. Where the hell are they? Did they run away from us? But why? I do not think we treated them poorly.
Because of this, I barely get any sleep as I continue to search for Rhea. I can't focus on work due to my concern for my own wife. Why did her necklace lose its signal? Did she discover what I did? What if she really saw everything on the big screen and became disappointed and decided to run off?
I am currently waiting here in a private room of a restaurant for the others to arrive. Not only that, the wives of Kris will also be coming as they, too, are at loss as to what to do.
As I wait, my mind starts to wander to all the possibilities of what could have happened. Are they in danger? Where did they go? Are they safe? The questions keep swirling in my mind, adding to my growing desperation.
Minutes pass by and I anxiously tap my foot on the ground below, impatiently waiting for the others to arrive. My mind keeps replaying all the possibilities I mentioned. Suddenly, I hear a knock on the door, breaking me out of my thoughts. I quickly stand up, calling out that they can come in. The door opens and the others start to arrive, filing into the private room.
As they enter, I can see the exhaustion and worry on their faces. They quietly take their seats, one by one, and for a moment, no one speaks, the room filled with a heavy silence. After a moment of tense silence, a woman clears her throat, breaking the silence. It's my sister, Olivia, who looks around the room before speaking.
“Alright, since we are all here now. We need to discuss what we know and what we plan to do. We are running out of time.” She begins.
“Our main goal is to find Kris and Rhea, who are currently missing.”
The room is still silent for a few more moments, as if everyone is lost in their thoughts, not knowing where to start. Eventually, another woman speaks up. It's Ines.
She clears her throat before speaking. "Let's start by exchanging information,” she suggests calmly. "What do we know so far?”
There is silence once more, until my sister speaks up. “We know that they both have disappeared, with their necklaces losing their signal. However, that's about all we know.” she says dejectedly.
Everyone turns to face her, all of us are shocked, even me. This information is a revelation. I knew my necklace had a tracker and camera, but I didn't know she had given one to Kris as well. I knew she tracked her wife before, but I thought it was just a one-time thing and not currently ongoing.
“What? You still put a tracker on her?” One of the women speaks up, Arleth, raising an eyebrow.
Olivia calmly responds “Yes, is there a problem? It's for my wife's security.”
Amour then turns to me and asks, “Did you put a spy camera on her necklace?”
“Yeah, same reason with my sister.”
Kate sighs, pinching the bridge of her nose. “Okay,” she says, trying to keep everyone focused. “So, both Kris and Rhea have trackers. What else do we know?”
“Well, based on the information, we know that the trackers on their necklaces both lost signal. I tried to trace the last known location, but it didn't lead anywhere significant.” My sister, again, speaks up.
“Right now, I have assigned someone skilled to track the last known location before the signal was lost.” I say as I grab a pen and start writing a list.
Arleth speaks next, voicing her frustration. “I tried locating them through CCTV footage, but unfortunately, no positive results”
Ines, who is a police officer, speaks up next. “I've accessed the surveillance cameras and reviewed all the footage, but it's like they've simply vanished into thin air. Alright, we need to start an investigation. All of the places they've recently visited, the people they've been with, and those they fought against, every single one needs to be under surveillance.” She sighs in frustration.
“I can start by compiling a list of all the places they've been to, along with the people involved. We need to cover their every move for the past few days.” Kate nods in agreement.
“Sounds like a solid plan. We'll work on the surveillance together. While you compile the list of places and people, I'll work on gathering the necessary resources for the investigation.” Ines says, acknowledging her initiative.
Amour steps forward, her expression serious. “I can work on the CCTV feeds. I have connections that might help speed up the process.”
Arleth is silent for a moment, a thoughtful expression crossing her face. “I can try tracing their whereabouts through social media.” She suggests and closes her eyes.
“We also need to look into their financial transactions. Check if there were any unusual withdrawals or purchases. It might give us a clue as to where they are or who they've been in contact with.” Thalia adds.
“We should also consider checking their phones and other electronic devices. There may be messages or information that can provide a clue about their whereabouts or even who they are with.” I suggested.
Olivia nods in agreement, her attention shifting between the different tasks that need to be accomplished. “We need to establish a timeline of events leading up to their disappearance,” she says, then turns to Arleth. “Is there any way to access their phone records and social media accounts?” She asks.
Arleth nods, her hands already typing away on her laptop. “I’ll try tracking their phone records,” she says. “However, accessing their social media accounts might be more complicated. We'd need access to their devices or their online passwords.”
“I can work on obtaining a warrant to access their devices and accounts legally,” she suggests. “It might take a bit more time, but it would provide us with access to their social media and personal communication information.” Ines has a different approach.
I speak up next. “We should coordinate our efforts to ensure we don't duplicate any work. Let me create a shared document where we can input any leads or information we gather. We can all access it and keep each other updated as we move forward with our tasks.”
“All right.”
We continue our discussion until we have planned everything out.
“If anything bad happens to my wife, I will personally take revenge on them.” Arleth's words are heavy with emotion as she swears to God.
“I can't believe it. So you're married to Rhea? Unbelievable.” Arleth adds, shaking her head in disbelief.
“I've known Rhea for a while now. She's a good person.” Ines responds quickly, and the room falls silent for a moment. Her response catches me off guard. It's clear that there's tension between them, but I can't quite figure out why.
Amour takes a deep breath before speaking, “Yeah, she's very compassionate and kind.”
“And she's extremely protective of the people she cares about.” I nod and smile.
Olivia interrupts and refocused everyone's attention back to her. “Okay, stop that. We have more to discuss.” She says sternly.
I let out a sigh, praying quietly that Rhea is safe, hoping that everything is fine, and I will do whatever it takes to find her.
-
RHEA
Maaga ako bumangon, hindi dahil sa lamig kundi dahil puyat ako kakaisip kay Emilie— tungkol sa nangyari sa aming dalawa. Buong magdamag ako nakipagtalo sa isipan ko, hindi ako lubos makapaniwala na nagawa ko ‘yun sa kanya. Nakokonsensya ako lalo na at alam ko malaki ang pagkakasala kong nagawa sa mga asawa ko, sinubukan kong pigilan ang sarili pero natalo talaga ako ng pagnanasa ko gi-atay jud.
“Hays, yawa, uwagan man gud ka.” (Malandi ka kasi) Sermon ko at mahinang sinuntok ang sarili.
Kahit anong pilit ko sa sarili ay ayaw talaga ako dalawin ng antok kaya nagpasya nalang akong lumabas at maglakad-lakad. 6am pa lang ng umaga, gising na si Nanay pagdaan ko sa may kusina. As usual, busy siya sa pagluluto at mukhang dadalawin nya ulit si Ian.
“Rhea, asa ka mag adto?” (Rhea, saan ka pupunta?) Habol na tawag niya sa akin imbes lalabas na sana ako.
“Sa gawas lang nay, ngano man?” (Sa labas lang nay, bakit?) Tanong ko.
“Nganong sayo man kaayo ka mo gawas? Paki hatod sa ning gatas palihog sa kwarto ni Emilie kay dili nako mabyaan ang niluto.” (Bakit ang aga mo lalabas? Pakihatid muna nitong gatas sa kwarto ni Emilie at hindi ko pwede iwanan ang niluluto) Sabi niya at inabot sa akin ang baso na naglalaman ng mainit na gatas.
Hindi ako kaagad nakakilos at nakapagsalita dahil sa hindi inaasahan niyang pabor, iniiwasan ko nga tapos ngayon balak pa ako papasukin sa kwarto ni Emilie?
“Mata na diay sya?” (Gising na pala siya?) Tanong ko naman at kinuha nalang din ito.
“Wala pa to’y tulog kay tibuok gabii nag trabaho.” (Wala pa ‘yung tulog dahil magdamag nag trabaho) Mabilis niyang sagot at sunod inabot ang bagong gawa na sandwich.
“Yawa,” bulong ko at nagulat dahil biglang tinapik ni nanay ang bibig ko.
“Baba nimo.” (Bibig mo)
“Sige nay, hatod na nako.” (Sige nay, hatid ko na) Sabi ko at nagpaalam.
Tahimik kong tinahak ang daan patungong kwarto ni Emilie ngunit nang makarating ako sa labas ng kanyang kwarto ay hindi ko magawang subukan. Pabalik-balik ako sa aking daan, nagdadalawang isip kung itutuloy ko ba o kung gigisingin nalang si Kris sa kwarto nya.
“Papasok o hindi? Papasok o hindi? Papasok o hindi?” Tanong na kanina ko pa paulit-ulit binabanggit.
“Pasok!” Final decision ko at huminto.
Kumatok ako ng mahina bago magpasya buksan ang pinto, dahan-dahan akong kumilos at una pinasok ang ulo upang silipin si Emilie.
“Ems?” Tawag ko sa kanya, walang sagot kaya nag lakad na ako papasok.
Dahan-dahan akong humakbang hanggang, nakita ko itong nasa table niya, kaharap ang nakabukas na laptop ngunit bagsak ang kanyang ulo sa lamesa kaya sa tingin ko nakatulog na. Maingat akong naglakad palapit sa kanya at inilagay sa lamesa ang mga dala.
“Ems?” Tawag ko at yumuko upang silipin siya, hindi ko makita ang mukha dahil sa natabunan ng kanyang buhok.
Kumilos ako at inalis ang mga nakaharang sa kanyang mukha, nakita kong nakapikit ito kaya sa tingin ko ay nakatulog na talaga siya. Huminga ako ng malalim, ngayon ko lang napansin naka bra at panty lang siya.
“Hays, bakit hindi ka nagdadamit? Pastilan bayhana, ang lamig tapos ganyan lang suot mo.” Sermon ko kahit tulog ito.
Balak ko sana siya buhatin upang ilipat sa kama nya kasi sobrang uncomfortable ng posisyon nya at alam ko mananakit likod niya mamaya pag nagising, pero baka kasi magising ko siya?
Mas ibinaba ko pa ang mukha palapit sa kanya, “Emilie?” Tawag kong muli ngunit gano’n parin, walang sagot.
Nag desisyon akong kumilos at bubuhatin na sana ito ngunit bigla siya nagmulat ng mga mata, dahil sa gulat ay napaatras ako at na out of balance dahilan upang bumagsak ako sa malamig na sahig.
“Atay,” mahinang mura ko at napangiwi dahil medyo masama ang pagbagsak ko.
“Rhea,” habang abala ako sa sarili ay biglang tinawag ni Emilie ang pangalan ko.
Pag angat ko ng aking ulo ay nakita ko ito, nakatayo sa harap at seryosong tinititigan ako. Imbes sumagot ay hindi ko nagawa dahil sa katawan niya na tumambad sa mga mata ko. Gi-atay, kalami sa lawas.
“Gandang katawan yan.” Sabi ko at natampal ang bibig dahil napalakas ang boses ko.
“E-Ems, magsuot ka ng damit. Ang lamig tapos naka-ganyan ka lang.” Saway ko sa kanya at tatayo na sana nang bigla niya ako inapakan sa bandang dibdib upang pigilan.
Napalunok ako, anong ginagawa niya?
“Ano? Alisin mo paa mo, lalabas na ako. May gatas at sandwich pinahatid si Nanay Minda kaya nandito ako, kung yan ang tanong mo.” Agad kong paliwanag dahil baka isipin pinasok ko siya at minanyak.
“Rhea, don't tell me may gusto ka sa akin kahit may mga asawa ka na? Look down.” Sabi niya. My eyes move down below to see something... It's standing upright.
Napalunok ako at mabilis umiling. “Hindi, wala, kasalanan ko ba kung kusang tatayo yan? Bakit kasi ganyan suot mo?” Dahilan ko at sinisi nalang siya.
Tumaas ang kanyang isang kilay bago ngumiti at ikinilos ang kanyang paa pababa sa pagitan ng aking mga hita. Napasinghap ako ng malakas at tingin ng masama sa kanya matapos idiin ang paa niya.
“Really?”
“Oo, ems, maaga pa masyado kaya tigilan mo yan. Hindi pa ako nakakalimot sa ginawa mo kahapon.” Sabi ko at hinawakan ang kanyang paa upang alisin ito.
“May ginawa ako?” Kunot noo ko siyang tiningnan.
“Jinabol mo anteh, wag kang pa inosente.” Sarkastiko kong sagot sa kanya bago umiling at nagpakawala ng malalim na hininga.
Mas lumawak ang kanyang ngiti bago umupo at pinagitnaan akong muli ng kanyang mga hita. Napalunok ako ng sunod-sunod nang bumaba ang paningin ko sa pagitan naming dalawa bago ibinalik sa kanyang mga mata.
“Ems, ‘yung totoo? Ikaw nagpadukot at tapon sa akin sa arena?” Diretso kong tanong sa kanya. Hindi ko ito nakitaan ng pagbabago ng ekspresyon sa kanyang mukha, kahit konting gulat ay wala akong nakita.
“Hmm,” sagot niya at may matamis ng ngiti sa kanyang labi. “You're smart, how'd you find out?” Dagdag niya pa.
“Bakit? Dahil nalaman mong ako ang ipinalit ni Amour sayo, tama ba?” Sunod kong tanong upang kumpirmahin ang totoo.
She leans forward at inangat ang baba ko gamit ang kanyang hintuturo. “Correct.” Muli niyang sagot.
“Ganito lang ako pero ginagamit ko sa tama ang utak. Una palang may hinala na ako sayo nung gabing nakita mo ako. Bakit sa akin mo gusto maghiganti? Wala akong ginagawang masama sayo, mas lalong wala akong inagaw. Si Amour mismo ang kusang lumapit sa akin at kahit isang beses wala akong pinilit na babae.” Diretso kong salita, walang kaba-kaba at nagawa kong harapin siya ng hindi kinakabahan.
“It's because I find you interesting. I was curious why she chose you over the years we spent together, but now I know the reason.” Agad niyang sagot at dinampian ng halik ang labi ko, mabilis akong umiwas at pinahid ito.
“May tintin ako, ikaw wala.” Sabi ko.
Gusto ko magalit pero hindi ko magawa, alam ko malaking kasalanan ang ginawa niya pero kahit gano’n ay sa huli tinulungan niya pa rin ako at inalagaan. Nakikita kong hindi naman talaga masamang babae si Emilie, marahil nagawa niya lang lahat ng ito dahil sa sakit at pagkabigo sa relasyon nila ni Amour.
“I love Amour, I'm willing to do everything just to be with her. Why don't you make me another one of your wives?” My eyebrow flinches sa bigla niyang sinabi. “I can love you too, if that's how you want it. I just want to be with her.” Dagdag niya na mas ikinagulat ko.
Hinilot ko ang sintido at pikit ng mga mata bago nagpakawala ng isang malalim na buntong hininga.
“Emilie, love isn't just a responsibility or offering. Love is genuine and should be treated with utmost sincerity. You can't just suddenly say, ‘I can love you too’ when you truly love someone.” Payo ko sa kanya.
Paano ko siya naging asawa? Pumayag ba ako sa offer niya kaya ko naging asawa si Emilie? Pero ayaw ko ng gano’n, gusto ko ‘yung totoong mamahalin ako at hindi gagawing option. Imbes na magalit sa sinabi ko o mainis ay mas lalo pa yata lumawak ang ngiti sa kanyang labi.
“We'll see. Maybe if we spend more time together and get to know each other, my decision may change.” Nagkasalubong ang mga kilay ko sa kanyang sinabi.
“Excuse me anteh, ako magdedesisyon sa buhay ko at hindi ikaw o kung sino. Pwede na nga akong umalis ngayon at mag report sa police kung gugustuhin ko, hindi ko talaga nagustuhan ang ginawa mong pagdukot at balik sa akin sa arena. Hindi mo alam kung gaano kahirap ang sinapit ko sa mga kamay nila, dugo at pawis ang puhunan ko makaalis lang sa mala-impyernong lugar na ‘yun tapos ibabalik mo ako dahil lang sa gusto mo?” Paliwanag ko sa kalmadong paraan, ayaw ko magalit at hindi ko kaya kontrolin ang sarili kapag galit.
“What do you mean? Balik sa arena?” Gulat niyang tanong.
“Dati na ako naging fighter sa arena bago pa sila lumipat dito sa Mindanao, hanggang dyan lang ang sasabihin ko at ang kailangan mong malaman.” Dahil pilit ko na binabaon sa limot ang karanasan sa lugar na ‘yun.
“Ems, kung gusto mo maghiganti, mas gugustuhin ko na lang ikaw mismo ang manakit at magpahirap sa akin. Kung gagaan ang loob mo sa ganyan ay papayag ako, huwag mo lang ako ibalik sa arena— please.” Pagmamakaawa ko sa kanya at nagyuko ng ulo.
Ilang segundo ay wala akong narinig na sagot mula sa kanya, itinaas ko ang paningin at nakitang titig na titig siya sa akin. Bakit wala siyang ginagawa o sinasabi? Ito na at binigyan ko siya ng pagkakataon gawin lahat ng gusto niya—
Naputol ang malalim kong pag-iisip nang bigla siyang umabante at idiniin ang katawan sa akin. Ako na hindi alam ang gagawin ay natukod ang magkabilang braso saka sinalubong ang kanyang mga mata. Nakikiliti ako sa mga buhok niyang bumagsak sa buhok ko, bakit naging ganito posisyon naming dalawa?
Bakit gano’n? Kahit anong pilit ko sa isipan na wag isipin ang sitwasyon namin ngayon ay may sarili talagang reaksyon ang katawan ko. Hindi lang naman kay Emilie, pati rin sa tatlo kong asawa, pero unlike sa kanila ay nahihirapan akong kontrolin ang sarili sa babaeng naka ibabaw sa akin ngayon.
“Inumin mo na gatas mo at baka lumamig na ‘yun, lalabas na ako— Emilie, stop.” Sabi ko at biglang sinaway ito dahil nag umpisa ulit siyang kumadyot sa bandang juntin ko.
“Bigaon ba kaayo nimo? Gihigugma nimo si Amour pero kusog kaayo ka mag kiniat sa ako.” (Bakit ang landi mo? Mahal mo si Amour pero todo ka harot sa akin) Saway ko.
Magsasalita na sana ito nang biglang may tumikhim sa aming gilid, sabay kami lumingon ni Emilie at nakita si Nanay Minda. Nakababa ang kanyang mga mata at nakikita ang posisyon naming dalawa.
“Buntag pa sayo, ikaw bataa ka. Pag-ilis, og ngano naa ka sa ibabaw ni Rhea.” (Maaga pa, ikaw na bata ka. Magbihis, at bakit nasa ibabaw ka ni Rhea) Hindi ‘yun tanong at base sa reaksyon ni Nanay Minda mukhang sanay na siyang makita si Emilie na ganito.
“You're lucky that Manang’s here," she whispers, her voice dropping lower. “Because if not, I'll be more than happy to give you a blowjob.” Halos hirap ako makalunok matapos marinig ang kanyang ibinulong sa akin.
I can feel my face heat up, and I'm thankful there's someone there to prevent her from making rash decisions. Hindi ko alam kung seryoso ba siya o nagbibiro, pero base sa ginawa niya kahapon sa akin ay hindi malayong totoo ang kanyang sinabi.
“Wala, Nay, na out of balance lang mi.” (Na out of balance lang kami) Matamis niyang sagot sa matanda at ngumiti bago umalis sa aking ibabaw.
Natataranta akong tumayo at lumabas ng kwarto, bumalik ako sa silid ko at doon ginawa ang lahat mailabas lang ang kanina ko pa pinipigilan. Pawisan at hinihingal, napasabunot ako ng buhok dahil nagkasala na naman akong muli.
“Shit, bakit ang sexy nong pagkakasabi niya kanina.” Sabi ko at mahinang inuntog ang ulo sa pader.
“Buang ka na siguro Rhea? Patingin ka sa doktor at baka may tililing ka na?” Suhestyon ko sa sarili.
Naglinis ako at nagpasya na lang din maligo dahil pakiramdam ko ang lagkit-lagkit ng katawan ko. Wala na sana ako balak matulog pero bigla akong inantok after sa pagligo, salamat naman at makakapagpahinga na ako.
-
Kinabukasan.
Kusot-kusot ang mata ay bumaba ako ng sasakyan at sumunod sa dalawa. Nandito nga pala kami sa mall upang mag groceries, hindi naman talaga sana ako sasama kaso itong kaibigan ko ay sobrang mapilit kaya wala akong nagawa kundi ang magpatianod na lang sa gusto niya.
Nasa unahan ko si Kris kasabay si Emilie, tahimik kong pinagmasdan ang katawan nito mula ulo hanggang paa. Hindi maikakaila, panalong-panalo si anteh pag katawan ang pag-uusapan. Maganda katawan nang tatlo, pero iba ang hubog ng pangangatawan ni Emilie at bagay na bagay sa height niya. Napansin siguro nitong may nakamasid sa kanya kaya panandalian itong tumigil at lumingon sa akin.
“Ngano dugay man kaayo ka? Bug-at ilaktaw imong tiil o dili lang ka gusto mo sabay sa akoa?” (Bakit ang tagal mo? Mabigat ba ihakbang ang ‘yong paa o ayaw mo lang sumabay sa akin?) Tanong niya. Tumingin ako kay Kris na naguguluhan dahil walang naintindihan.
“Wala lang.” Diretso kong sagot at pinaningkitan niya ako ng mga mata.
Bago pa man mapunta sa kung saan ang usapan naming dalawa ay hinila ko na si Kris at iniwan si Emilie mag-isa. Hindi pa man kami nakalalayo ay paglingon ko muli at nakita itong may kausap na lalaki.
“Ano, Rhea? Wala kang gagawin? Sulitin mo kaya ang panahon natin na kasama siya? Baka mapunta sa iba ang asawa mo.” Mahinang siko ni Kris sa braso.
Kunot noo ko siyang tiningnan at umiling. “Hindi ko asawa yan no. Dito ka lang at babalikan ko.” Sabi ko sa kanya at naglakad pabalik sa babaeng akala mo walang kasama.
“Hoy, Emilya, kinsa mana imong ka storya?” (Sino ‘yang kausap mo?) Bigla kong singit sa usapan nila. Bahagyang nanlaki ang kanyang mga mata dahil sa ugali ko, lalo na sa kung paano ko tinawag ito. Gusto ko tumawa sa reaksyon niya pero mas magandang ipagpatuloy ko muna ang drama.
“Ingon ka magdali ta kay naghilaka na atong mga anak, nag unsa pa man ka diha?” (Sabi mo magmadali tayo dahil umiiyak na ang ating mga anak, ano pa ginagawa mo d’yan?) I raise my chin and lock eyes with the man before guiding Emilie by her waist, subtly pressing her body against mine.
“Salamat, ma’am. Una na ko ninyo.” (Salamat ma’am. Mauna na ako sa inyo) Sabi nong kausap niyang lalaki at nagpaalam.
Napangiwi ako dahil sa ginawang pagkurot ni Emilie sa bandang puson ko. “Binabakuran mo ako sa mismong trabahante ko?” Tanong niya at nagtaas ng isang kilay.
Medyo napahiya ako at nakita ang mapanukso niyang ngiti kaya kaagad akong humiwalay sa kanya. “Hindi mo naman sinabi.” Sagot ko.
“Paano ko sasabihin kung gano’n pag approach mo?” Kaagad niyang balik sa akin.
“Sus, mag groceries nalang tayo.” Ayaw ko na makipag-sagutan sa kanya.
“Wait, may schedule ako sa nail salon. Pwede kayo na lang ni Kris ang mag groceries?” Sabi niya.
“Matatagalan ka ba?” Tanong ko.
“2 hours?” Hindi rin siya sigurado sa sagot niya.
“Sige, magkita nalang tayo ulit dito mamaya pagkalipas ng dalawang oras.” Sabi ko at bumalik sa kaibigan ko.
“Bakit humiwalay si Ems?” Tanong kaagad ni Kris pagbalik ko.
“May schedule raw sa kuko niya, tayo na lang ang mag groceries.” Sagot ko.
“Sige, tapos hanap tayo waffles hehe.” Tumango ako sa kanyang sinabi at inakbayan siya. Mas matangkad ako sa kanya at mukhang mag kasing height lang silang dalawa ni Emilie.
“Let's go na.” Aya niya.
Una kami nag groceries kasi kung mamaya pa ay tiyak maraming mga tao na ang pipila. Naghiwalay kaming dalawa para mas mapabilis ang trabaho, wala naman sinabi si Emilie kung ano ang mga kailangan naming bilhin kaya initiative na lang siguro namin kung ano ang kukunin.
Lumipas ang mahabang minuto ay nagkita ulit kami ni Kris at sabay nagtungo sa counter. Dalawang carts ang napuno ko, good na ito sa isang linggo namin at kay Kris naman nakadalawa rin siya— mukhang sobra pa.
Makalipas ang ilang minuto ay kinalabit ako ni Kris, “Rhea, masarap to? May ganito na akong natikman dati pero hindi ko lang alam kung pareho ang lasa.” Bulong niya sa akin at kinuha ang isang box.
“Oo, masarap ‘yan.” Sagot ko.
“Ano sa bisaya ang magkano to?” Tanong ni Kris at pinakita sa akin ang isang pastel.
“Kawaton nako ni.” (Nakawin ko ito) Sagot ko.
Dinukot ko ang bulsa at tiningnan kung may laman itong pera, nataranta ako dahil kahit anong kapa ko ay wala talaga akong mahanap sa aking bulsa. Tiningnan ko ang counter at abala na ang cashier, patapos na rin ito at ‘yung iba naipasok na sa boxes.
“Hello, goodmorning, kawaton nako ni.” Sabi niya sa cashier.
Natawa ako sa kanyang sinabi at nakita ang ekspresyon ng babae, masama ang tingin sa kaibigan ko at nakataas ang isang kilay nito.
“Kawaton nako ni.” Inulit pa talaga kaya mas lalong nag salubong ang kilay ng kaharap namin.
“Rhea, tama ba?” Inosenteng tanong sa akin.
“Dili lang ta mag binuang ma’am kay daghan pa ga-linya. 11,907 tanan.” (Wag lang tayo magbiro ma’am at marami pang nakapila. 11,907 lahat) Malditang salita nito sa amin.
“Bayaran mo na, Kris, isali mo na rin ‘yan.” Sabi ko sa kanya at tiningnan niya ako ng hindi makapaniwala.
“Rhea, wala akong pera, hindi ka ba binigyan ni Emilie kanina?” Tanong niya.
Nagkatitigan kaming dalawa bago kabadong napalingon sa babaeng masama na ang tingin sa amin. Patay kami nito, ano gagawin at paano babayaran yan? Akala ko may dala siyang pera na bigay ni Emilie dahil hindi naman ako inabutan kanina.
Dahil sa nakakaabala na kami at mukha raw kaming suspicious ay nagpatawag sila ng security, hindi na kami nakipag-talo at dinala sa isang silid. Binigay na rin namin ang pangalan ni Emilie, sinabing i-paging nalang nila total nandito lang naman ‘yun sa mall nila.
Bumukas ang pinto. “Labas na po kayo.” Sabi nong isa sa mga nagdala sa amin.
Paglabas ay nakita namin si Emilie, kausap ang isang security officer na may kasamang pulis. Bigla akong natawa, ‘yung tawa na kanina ko pa pinipigilan ay tuluyan ko ng pinakawalan.
“Rhea naman kasi,” siko ni Kris sa akin.
“I'm sorry, officer.” Sabi ni Emilie sa pulis na kausap samantalang mamamatay na ako sa kakatawa rito.
“Tumigil ka na nga, naabala tuloy natin si Emilie.” Saway niyang muli sa akin ngunit patuloy pa rin ako sa pagtawa ng mahina.
Tapos na kausapin ni Emilie at ngayon seryosong papalapit sa direksyon namin. Huminto ito sa tapat, tumingin una kay Kris bago tumingin sa akin.
“Sorry, akala ko may pera kang ibinigay kay Kris kanina. Hindi mo rin naman ako inabutan.” Sabi ko at tumigil sa kakatawa.
“Pasensya na, ems, hindi ko rin kasi alam na walang pera si Rhea.” Sunod na salita ng kaibigan ko.
“It's fine. Kasalanan ko, dahil sa pagmamadali kanina ay nakalimutan ko. Don't worry, I've already taken care of everything. Alam ko gutom na kayo, kumain muna tayo bago umuwi.” Lihim kaming nakahinga ng maluwag ni Kris at hindi kami sinisi.
“Salamat,” sagot ni Kris.
Pagkatapos kumain umuwi rin kami dahil may pupuntahan pa raw si Emilie sa munisipyo, hinatid niya lang kaming dalawa ni Kris pauwi at umalis din kaagad. Bitbit ang mga pinamili namin ay pumasok kami at nagtaka dahil sa malakas na sigaw ni Nanay Minda, nag unahan kami ni Kris sa pagtakbo dahil sa pag-aalala at naabutan itong nakatayo sa harapan ng malaking TV, gulat at tulala.
“Nay, ano nangyari at sumisigaw ka?” Tanong ko sa kanya at agad niya itinuro ang malaking TV.
“Unsa mana, diba ikaw na og si Kris?” (Ano yan? Diba ikaw yan at si Kris?) Tanong niya at kaagad kami napatingin sa TV.
Nasa news kami, binabalita ang aming pagkawala at kung sino man ang makakapag-turo kung nasaan kami ngayon ay makakatanggap ng malaking pabuya. Pina billboard pa kami at pinakalat nila, kulira. Ipinakita ang larawan naming dalawa ni Kris at sa ibaba nito ang halaga ng pabuya na matatanggap. Halos lumuwa ang mga mata ko nang makita kung magkano.
“Yawa? 500 million kada isa?!” Bulaslas ko sa sarili at naupo sa malambot na sofa. Kung 500 million per head, edi swerte ang makakapag turo dahil isang bilyon makukuha niyang pabuya.
“Nay!” Sabay bulaslas namin ni Kris at nagtatalon sa tuwa.
“Mayaman ka na, nay! HAHAHAHAHA.” Masigla kong salita at kinuha namin ang kanyang kamay saka nagtatalon sa tuwa.
“Unsa?” (Naguguluhan niya kaming tiningnan)
“Nay, punta ka sa police station at i-report ang tungkol sa balita, sabihin mo may alam ka pero wag mo ipagsabi kung saan kami dahil baka maagaw sa'yo ang pabuya. Sige na nay, malaking pera na ‘yan.” Paliwanag ni Kris sa kanya ngunit parang wala lang kay Nanay.
“Hindi pwede mag-isa si nanay, dapat may kasama siya.” Sabi ko.
Nasa kalagitnaan kami ng pagtatalo kung ano ang gagawin nang bigla dumating ang isang lalaki, akala namin masamang tao pero napag-alaman namin na ito pala ang anak ni Nanay Minda. Isa itong student at first year college pa lang ito, may naisip kami ni Kris at kaagad kinausap si Jovanne, yan ang kanyang pangalan. Ipinaalam namin sa kanya ang sitwasyon at kung ano ang gagawin para makuha ang isang bilyong pabuya.
Hindi maitago sa kanyang mukha ang excitement at tuwa, malaking tulong ‘yun sa pag-aaral niya at sobra-sobra pa para sa kanilang dalawa ni Nanay. Umalis si Jovanne, siya lang ang pumunta mag-isa at alam na niya kung ano ang gagawin. Naiwan kaming tatlo, wala kaming magawa habang naghihintay kaya sumama kami ni Kris kay Nanay, nanguha ng mga utan.
“Alam mo mangyayari to?” Tanong ko sa kaibigan habang nangunguha ng mga kangkong.
Ngumiti si Kris, “oo, kaya rin ako pumayag sa alok mong manatili muna pansamantala rito.” Sagot niya.
“Wais ka talaga.” Sabi ko.
“Pero hindi ko inaasahan magbabagsak sila ng gano’n kalaking pera, para lang sa akin.” Dagdag ko pa.
Ang buong akala ko hindi sila seryoso sa relasyon nila sa akin. Hindi naman kasi kami gano’n katagal na magkakilala para gastusan ako ng ganyang kalaking pera. Mas lalo tuloy akong nakonsensya, nag-aalala sila sa amin pero kaming dalawa ng kaibigan ko rito ay nag eenjoy lang sa mga buhay namin.
“Hindi mo ba nakikita ang halaga mo, Rhea? Threatened nga sayo ‘yung apat dati, wag mo nga isipin na hindi ka mahalaga. Isa pa, wala sa tagal yan ng pagsasama kung yan ang iniisip mo. Alam kong mahalaga ka sa kanila, baka nga mahal ka na nong tatlo.” Sabi niya at mahinang tumawa.
“Sus, napaka-imposibleng mangyari.” Pag kontra ko sa kanya.
Pagbalik namin sa loob ng bahay ay naabutan namin si Emilie, tila wala ito sa mood at nang tawagin ko ay hindi man lang ako pinansin at tuloy-tuloy ang lakad patungo sa kanyang kwarto.
“Ano problema no’n?” Tanong ko kay Kris at nagkibit-balikat lamang ito.
“Puntahan mo para malaman mo?” Sabi niya.
“Sige, dalhin mo muna to kay Nanay.” Sagot ko at ibinigay sa kanya ang mga kangkong kong dala.
Nagtungo ako sa kwarto ni ems, bahagya itong nakabukas kaya hindi ako kumatok at pumasok na lang kaagad. Nakita ko itong nakaupo sa gilid ng kanyang kama, may hawak na glass of wine at inubos kaagad ang laman pagkakita sa akin.
“Ems, may nangyari ba? Okay ka pa naman kanina?” Tanong ko at tumabi sa kanya.
“I hate my life.” Malamig at mabilis niyang sagot bago tinungga ang isang bote ng alak.
“Uy, tigil ka nga at hindi naman yan masosolusyunan ng alak.” Saway ko at inagaw ang bote.
“Bakit? Pwede mo sabihin sa akin.” Mahinang salita ko at lumuhod sa pagitan ng kanyang mga binti para silipin ang kanyang mukha dahil nakayuko ito at hindi ko makita.
Umiiyak siya.
“Alam na ni Arleth nandito kayo ni Kris, tumawag siya sa mayor at kinausap ako. She's furious and accused me of abducting her wife. She didn't let me explain, nakakainis siya. You can bet that by now, they're on their way here. Hindi lang ‘yun, kasama rin ang tatlo mong asawa. I'm scared, paano kung tuluyan akong kamuhian ni Amour dahil sa ginawa ko sayo.” Humihikbi niyang sumbong, ‘yung mga luha niya ay isa-isang bumagsak sa aking mukha.
“Why does this keep happening to me? It's always my fault. Don't I deserve to be happy? Why is my fate so bitter?” She expresses her frustration and emotional pain, questioning the fairness of her circumstances.
I exhale deeply. “They may be upset, but I know you didn't do anything wrong. It's just a misunderstanding. I hope they can see the truth when they come here.” I reassure her and smile.
“Misunderstanding? No, dinukot kita— ibenenta sa arena, malalaman din nila ang lahat.” Sagot niya.
Nasa kanya na ang lahat, fame, wealth, mga bagay na gusto pero ang lungkot ng mga mata niya. Lagi ko na lang siya nakikitang umiiyak at nasasaktan.
Ngumiti ako, umiling at pinahid ang kanyang mga luha. “It's fine, wag ka mag-alala at ipagtatanggol kita. Hindi ko sasabihin ikaw ang kumuha sa akin.” Mahina kong salita.
Nag-angat siya ng paningin sa akin, puno ng mga katanungan ang kanyang mga mata. Hindi ako nagsalita at nagpatuloy nalang sa pagpahid ng kanyang mga luha. Gano’n talaga siguro pag nag mahal ka, lahat gagawin mo para sa taong minamahal.
“Tumahan ka na. Promise ko sayo, makakaasa ka sa aming dalawa ng bestfriend ko.” Gusto ko pagaanin ang kalooban niya, gusto ko ipaabot sa kanya na hindi ako nagbibiro sa mga pinakawalan kong salita.
Alam ko may gusto siyang sabihin pero sya lang din nakakarinig sa binubulong niya, naiinis ako kasi gusto kong tumulong tapos ganyan siya. Kanina ko pa hinihintay ang sasabihin, pero mukhang walang balak ang isa.
Nagpakawala ako ng malalim na hininga.
“If you've got something to say, do it properly. You know how important proper communication is, so don't act like a child and use your words.” Sermon ko at mahigpit hinawakan ang kanyang mga kamay upang tingnan ako sa mga mata.
“I said you should be upset and resent me. Why are you still doing good towards me after everything I've done to you? Why are you helping me even after the way I treated you?” Mahina niyang salita pero narinig ko naman.
Kumunot ang aking noo, napaisip kung ano ang ibig sabihin niya sa sinabi. “Why? Sinaktan mo ba ako? Pinahirapan?” Malumanay kong tanong at bahagyang lumambot ang ekspresyon niya.
Umiling siya, “hindi, pero ako ang dahilan kaya muntik ka na mapahamak.” Sagot niya.
“Pero hindi mo ako sinaktan? tinulungan mo ako sa gabing desperado akong makatakas mula sa kanila. Dumating ka para iligtas ako kahit pa sabihin nating ikaw ang dahilan kaya bumalik ako sa arena.” Nakangiti kong sagot sa kanya.
Kinagat niya ang ibabang labi at bigla nalang inipit ang mukha ko sa pagitan ng kanyang mainit na mga palad. “I'm sorry, please forgive me.” Nanginginig niyang boses at pumatak ulit ang mga luha.
“Ayaw na hilak, ayaw kabalaka kay dili man teka traydoron.” (Wag ka na umiyak, wag ka mag-alala at hindi kita tatraydorin) Sagot ko.
Tumango siya at matamis na ngumiti bago ako niyakap ng mahigpit. Hinayaan ko lang si Emile hanggang sa medyo gumaan na ang pakiramdam niya.
“Okay ka na?” Tanong ko.
“Yes, thank you.” Sagot niya.
“Balita ko fiesta bukas? May mga events naman siguro? Gusto mo pasyal tayo? Wag ka lagi magmukmok dito sa hacienda at baka lumala lang lungkot mo.” Paalala ko sa kanya. Sabi nandito siya para makalimot at pasayahin ang sarili, pero parang wala naman progress sa ginawa niya.
“Are you sure? Okay lang sayo? Paano pag dumating na sila? Hindi ko alam kung magkakasundo kami.” May pag-aalala sa kanyang tanong.
“Hindi yan, sabihin nating tama ka na baka dumating sila, but not today. May bagyo ngayon doon kaya sa tingin ko bawal silang lumayag o mag eroplano. Kailangan muna nila pakalmahin ang panahon bago makapunta rito.” Sagot ko at tumayo dahil masakit na ang mga tuhod kakaluhod.
“A-Alright,” sabi niya at iniwasan ang mga mata ko.
“Bakit ka namumula? Kinilig ka sa sinabi ko?” Panunukso ko ngunit hindi ako pinansin.
“Paano kapag nahulog din ang loob mo sa akin, ems? Hindi naman issue sa akin kung dalawa kaming gusto mo. Pero isa lang masasabi ko sayo.” Sabi ko. Tumaas ang kanyang isang kilay at seryoso akong tiningnan.
“Ano?” Tanong niya.
“Masarap ako pagdating sa kama.” Nakangising sagot ko sa kanya.
Bigla niya inangat ang isang kamay kaya akala ko sasampalin ako, ipinikit ko ang mga mata ngunit namalayan ang paghila niya sa aking ulo at dumampi ang mainit niyang labi sa labi ko. Grabe si anteh, ang bilis kausap.
Kaagad akong tumugon sa halik niya, buong gigil ipinasok ang dila ko sa kanya at itinulak siya pahiga sa kanyang kama. It's fine, buo na ang desisyon ko, gagawin ko lahat para maging akin ang babaeng ito.
May karapatan naman akong angkinin dahil magiging asawa ko ito.
“Date tayo bukas, kalimutan mo muna ang iba. Gusto ko makitang masaya ka.” Bulong ko sa pagitan ng halikan naming dalawa.
“Hmm, ‘kay.” Sagot niya at muling siniil ng mainit na halik ang aking labi.
Gusto ko amoy niya.
“You haven't changed a bit. You're still being so careful kung humalik.” Bulong niyang muli. Ramdam ko na ang reaksyon ni juntin ko kaya bago pa tuluyang mabuhay ay tumigil na ako.
“Of course, ayaw ko makasugat ng labi.” Sagot ko at inayos ang kanyang damit. Biglang lumalim ang kanyang titig sa akin.
“Hindi na ako virgin kung yan ang iniisip mo, marami na akong experience kasama ang ex ko.” Sabi ko dahil pakiramdam ko lang gusto niya malaman. Hindi naman siya mukhang gulat sa sinabi ko at tumango lang.
“Ikaw? Virgin pa? Malamang hindi na, sa tagal nyo ni Amour posibleng walang nangyari sa inyong dalawa.” Tanong ko bago gumapang at bumaba ng kanyang kama.
“But I am…”
Mabilis akong napatingin sa kanya, “Ha? Ikaw? Virgin pa?” Hindi makapaniwala kong tanong.
Tumango ito.
“Duda,” sambit ko.
“Kung ayaw mong maniwala, bakit hindi mo subukan?” I look at her in disbelief, kinikilatis kung nagbibiro ba ito o seryoso.
“Buang,” iling kong salita at mahina siyang tumawa. Akala niya talaga hindi ko gagawin kapag naging asawa ko na siya tss.
“Pero seryoso?” Balik kong tanong.
Tumango siyang muli. “Yes, something happened between us, but it was only Amour who lost her virginity.” Pag-amin niya.
Awang ang labi ko, hindi makapaniwala na sa tagal nila ay virgin pa rin siya. “Pero bakit? I mean, diba sa tagal nyo— you know…” hindi ko matuloy ang sasabihin at medyo awkward.
“Because she vowed not to touch me until marriage.” Saad niya at malungkot na ngumiti.
Tapos naghiwalay sila… gusto ko sana alamin ang dahilan pero huwag na lang at masyado na akong nakikialam.
“Let's not talk about—”
“Okay, okay, sorry. Halika na, nagpagawa ako ng kangkong salad kay Nanay Minda.” Sabi ko at hinintay siyang tumayo ngunit nanatili ito sa kama.
Dahil sa ayaw niya talagang kumilos ay buong lakas kong hinila ang mga binti niya at kaagad binuhat tulad ng pang kasal.
“Wag ka na malungkot, hindi bagay sayo at nasasayang ang ganda mo.” Sabi ko bago lumabas ng kwarto buhat-buhat siya.
Narinig ko ang mahina niyang tawa at tinapik ako sa panga. “Thank you, hindi ko inaasahan ang pagbabalik mo sa buhay ko.” Sabi niya.
Nagtaas-baba ako ng mga kilay.
“Tadhana tawag d’yan anteh, kita mo, baka bukas ako na pala mahal mo HAHAHAHAHA.” Pagmamayabang ko at tumawa ng malakas.
“Uy, Rhea, akala ko matatagalan ka pa— ano nangyari kay ems?” Biglang sulpot ng kaibigan ko sa harapan naming dalawa.
“Ayaw lumabas kaya binuhat ko na.” Mabilis kong sagot at marahan na ibinaba si Emilie,
“Aw, tara at luto na ang kangkong salad ni Nanay, tiyak magugustuhan nyong dalawa.” Balita ni friend, ‘yun lang pala.
“Sige, taralets.” Sabi ko at tumakbo papunta ng kusina.
Una na ako, nahiya kasi ako bigla sa huling sinabi ko sa kanya.
Lamion jud si indai Emilie mga anteh.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen1s.Vip