𝙿𝙾𝙻𝚈𝙰𝙼𝙾𝚁𝚈 (𝚂𝚂) : 𝙵𝙾𝚄𝚁 𝚆𝙸𝚅𝙴𝚂 | 𝚁𝙷𝙴𝙰 (𝙸𝙽𝚃𝙴𝚁𝚂𝙴𝚇)
CHAPTER 51
-
Makalipas ang limang taon, nagbalik ako sa lugar na pilit kong tinakasan noon. Kakalapag lang ng eroplano, at parang gusto ko na lang agad bumalik.
"Hey, are you okay?" Tanong ni Emilie, na nakamasid sa akin nang may kabuntot na alalahanin sa mga mata.
Tipid akong ngumiti, "Oo, na-miss ko lang kaagad ang mga taong naiwan ko doon." Sagot ko, habang pilit kinokontrol ang mga damdamin na nagsusumamo sa aking dibdib.
"Don't worry, you'll see each other again, and you can visit them anytime." Sagot niya at marahan tinapik ang aking braso.
Ngunit sa totoo lang, umalis ako ng hindi nagpapaalam sa kahit isa sa kanila. Biglaan ang lahat, at ayaw ko nang maging emosyonal. Hindi ko kayang ipaliwanag kung gaano ko sila minahal. Nag-iwan nalang ako ng mga sulat, lalo na kay Nanay. Alam kong magtatampo sila, pero alam ko rin sa kaibuturan ng puso ko na maiintindihan nila.
Nagising ako nang maramdaman ang maliliit na kamay na mahigpit na humawak sa magkabilang braso ko. Hindi pa man ako lubos na nagigising, agad na bumungad sa akin ang boses ng isang bata—walang bahid ng lambing, parang nag-utos lang sa isang alila.
“Hey, Satan, carry me,” sabi ni Wen, diretso at walang pakundangan. Napakurap ako, nag-iipon ng salita pero bago pa ako makapagsalita ay bigla siyang sinuntok ni Wreen sa balikat.
“Ouch! What did I do to you?!” Reklamo ni Wen, sabay tingin sa kanyang kapatid.
"Have you not learned your lesson from what you've done? Learn to respect Mama." Sermon ni Wreen, nakakunot ang noo at may halong paninising tingin kay Wen.
"You're bad at throwing punches. Let me do it so she learns her lesson." Abante ni Wryn, halatang gigil na.
Napamulagat si Wen at mabilis na nagtago sa likod ng kanyang ina, halatang alam niyang hindi biro ang suntok ni Wryn. Sa isang iglap, nagkaroon na naman ng tensyon sa pagitan ng magkakapatid. Napabuntong-hininga na lang ako—isang normal na umaga kasama ang tatlong demonyo kong anak.
"Okay, tama na ang away. Kayong tatlo na ang kakargahin ko para walang talo." Inilapit ko ang mga kamay ko at isa-isang binuhat ang tatlong bata—si Wen at Wryn sa magkabilang braso ko, at si Wreen naman, gaya ng nakasanayan, ay sumampa sa likod ko.
Dahil sa eksena namin, napapatingin tuloy ang mga tao sa paligid. Pero bakit ko naman ikakahiya ang sarili ko? Kung tutuusin, dapat pa nga akong maging proud dahil may tatlo akong anak na ubod ng ganda at talino. Mana sa mommies nila, syempre. May sumundo sa amin na sasakyan, at habang nasa biyahe ay hindi ko maiwasang titigan ang pamilyar na daan na ilang taon ko ring hindi nakita. Para bang bawat kanto ay may alaalang bumabalik, bawat puno at gusali ay may kwentong nais muling marinig.
Pagdating sa bahay, agad akong natulala. Limang taon ang lumipas, pero parang walang nagbago. Nakatayo pa rin ito ng matatag, malinis, at parang inalagaan ng mabuti kahit walang tumira rito ng ilang taon. Napangiti ako habang pinagmamasdan ang tatlong bata na nag-uunahan tumakbo papasok, ang kanilang halakhak ay musika sa aking pandinig. Sa sandaling iyon, pakiramdam ko ay bumalik na ako sa tamang lugar—sa tahanan na puno ng pagmamahal.
Dito ulit magsisimula ang lahat. Kasama ang pamilya ko, bubuo ako ng panibagong mga alaala—mga alaala na puno ng pagmamahal, saya, at walang katapusang pag-aalaga.
"Welcome home," sabay-sabay na bati ng tatlo, sabay ng matatamis nilang ngiti.
Ang makita ang masasayang ekspresyon sa kanilang mukha ay nagbigay sa akin ng kakaibang init sa puso. Pakiramdam ko, ligtas ako. Alam kong iingatan nila ako, mamahalin, at hindi kailanman pababayaan.
Napakagat labi ako upang pigilan ang luhang gustong pumatak. "Thank you… for looking for me, for bringing me back here, and for your endless patience. Thank you for your love, even when I sometimes took it for granted. I want to make it up to you. I want to create new memories with you… with our children." Nginitian ko sila ng totoo, ng isang ngiting mula sa puso.
"Of course," sagot ni Emilie, lumapit siya at hinaplos ang pisngi ko. "And we will never be separated again."
"We will do everything for you—everything." Dagdag ni Ines, ang boses niya ay puno ng pangako.
"So you don’t have to worry or be afraid," Aza whispers before tightly holding my hand. "Because we’re always here, supporting you and loving you without hesitation."
Sa yakap at haplos nila, sa mga titig na puno ng pagmamahal, alam kong sa wakas… nakauwi na ako.
Hinayaan ko ang sarili kong madama ang init ng kanilang yakap. Ilang taon akong nag-isa, ilang taon kong pinaniwala ang sarili ko na kaya kong mabuhay nang malayo sa kanila—pero ngayon, sa mga bisig nila, alam kong ito ang lugar ko. Naramdaman ko ang maliit na kamay na humawak sa laylayan ng damit ko. Paglingon ko, nandoon si Wen, nakatingala sa akin, ang mga mata niya ay puno ng inosenteng pagtataka.
“Satan, you’re not leaving again, right?” Tanong niya, bahagyang kinakabahan.
Napangiti ako at yumuko upang haplusin ang kanyang pisngi. “Hindi na ako aalis.”
“Promise?” Singit ni Wryn, lumapit din siya kasunod si Wreen.
Tumango ako at inilahad ang pinky ko. “Pinky swear.”
Sabay-sabay nilang inabot ang maliit nilang daliri, at nagtawanan kami habang nagkakandapatong ang mga kamay namin.
Sa likuran, narinig kong tumawa si Emilie.
“Looks like the kids are going to be strict guards, Red.”
Tumango si Ines, halatang natutuwa sa nakikita. “It's better that way.”
“Never na akong mawawala,” sagot ko.
Dito na ako, sa tahanan ko. At ito ang simula ng isang panibagong kabanata—hindi para sa akin lang, kundi para sa aming lahat.
Pinagpahinga na nila ako pagkatapos akong ihatid sa kwarto. Salamat na lang at hindi nila ako kinulit, lalo na si Wen kaya nakatulog ako ng hindi nahihirapan.
Mahimbing ang tulog ko, ngunit sa kalagitnaan ng masarap na pagtulog na ‘yun, naramdaman ko na may kakaibang sensasyon sa aking katawan. Unti-unti akong nagising, at narinig ko ang mahinang ungol— ungol ko. Nanlaki ang mga mata ko nang tuluyan akong magising at mabilis kong inalis ang kumot na tumatakip sa aking katawan. Napasinghap ako, napakagat sa aking ibabang labi at agad na tinakpan ang aking bibig nang makita ko ang babaeng nasa pagitan ng aking mga hita.
Wala akong ideya kung paano siya nakapasok, at sa pagnanais kong makaalis sa sitwasyon ay agad akong bumangon at pinilit na makontrol ang sarili. Sa kabila ng kabang nararamdaman ko, nagsimula akong mag-isip ng paraan kung paano makakawala sa kanya nang hindi nagkakaroon ng gulo.
Nagtagpo ang aming mga mata, at nakaramdam ako ng kaba. Ang mga mata niya ay puno ng hindi mabigkas na emosyon, at sa bawat sandali namin sa kwarto ay parang bawat segundo ay nagsisilbing hamon para sa akin. Hindi ko alam kung ano ang susunod na mangyayari, ngunit alam kong kailangan kong kumilos ng maayos.
“You're back, darling.” At sa maakit at huling ginawa niya ay naramdaman kong may lumabas sa akin at nagkalat sa mukha niya. “Look how much it missed me, I only used my hands and tongue, but you already came.” Kasunod no’n ay ang pagdila niya sa kanyang labi.
Nataranta ako at mabilis na bumangon mula sa kama, mabilis na pinulot ang shorts kong itinapon niya sa gilid ng kama. "P-Paano ka nakapasok? Bakit mo 'yun ginawa? Hindi ako si Rhea." Magkasunod kong tanong sa kanya, at binabalot ng makapal na kumot ang nakahubad niyang katawan. Inakbayan ko siya at binuhat, pinilit iwasan ang mga titig niya.
"Oh, where do you plan on taking me?" Tanong niya, ang tono ng boses ay may halong biro. "Ito ba ang pa-welcome back mo sa akin?" Sabay ngiti.
"Hindi nga ako si Rhea, at bakit mo ginawa ‘yun ng tulog ako?" Medyo inis na tanong ko. Siya pa lang ang nakagawa sa akin ng gano’n, at hindi ko alam kung ano ang magiging tamang reaksyon. Gulat na gulat ako at kinakabahan, pero pilit kong pinapakita na wala akong takot.
“If you don’t want me doing that while you’re asleep, how about we do it now, while you’re awake? I’m already wet.”
Natigilan ako sa sinabi niya. Binuksan ko ang pinto at dahan-dahang ibinaba siya mula sa aking mga braso. She's so weird. Sa limang taon, ‘yun ba talaga ang balak niya? Yan ba ang unang hakbang sa lahat ng plano niya?
"Bumalik ka na sa kwarto mo," malamig kong sinabi, pinapakita na hindi ko nagustuhan ang ginawa niya. Ngunit, sa kabila ng ‘yun ay kabaliktaran ang reaksyon ng aking katawan.
“No,” sagot niya, diretso at walang pag-aalinlangan.
“Why?” balik ko, hindi maitago ang pagkalito.
Pumulupot ang isang pilyong ngiti sa kanyang labi bago siya sumagot, "How am I supposed to go back to my room when you entered my room in the first place? Shouldn’t you be the one going back to yours?"
Napalunok ako, bahagyang umatras nang marinig ang sinabi niya. Tinitigan ko siya, pilit inaaninag kung nagbibiro lang ba siya o sadyang gusto niya lang akong lituhin. Hindi ba kwarto ko ‘to? Akala ko ito ‘yung dating gamit ni Rhea... Don’t tell me siya na ang nakatira rito ngayon?
Mabilis akong humugot ng malalim na hininga, pilit pinapanatili ang composure ko. Dahan-dahan akong humakbang papalabas ng kwarto, iniiwasan ang titig niyang tila lalong nag-e-enjoy sa pagkalito ko.
“S-Sorry, hindi ko alam,” mahinang sabi ko bago tuluyang lumabas.
Pero bago ko pa maisara ang pinto, narinig ko ang malambing pero mapanuksong boses niya.
"Are you sure you're leaving already? What a shame... We still have so much we could do."
Bigla akong natigilan, pinag-iisipang mabuti kung dapat ko bang istorbohin ang mga natutulog para lang alamin kung nasaan talaga ang kwarto ko—o kung mas mabuting manatili na lang rito… sa kwarto ni Amour. Lalong bumigat ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil sa kaba, sa pagod, o sa init ng kanyang presensya na parang unti-unting bumabalot sa akin.
“A-Alam mo ba kung saan ang kwarto ko?” Tanong ko, pilit pinapanatili ang normal na tono ng boses ko.
Ngunit imbes na sagutin ako nang maayos, lalo lang lumawak ang kanyang ngiti—mapanukso, puno ng kumpiyansa, at tila ba may gustong ipahiwatig na hindi ko pa lubusang maintindihan.
Humakbang siya ng isang beses.
Napaatras ako.
Humakbang siya ulit.
Muli akong umatras pero naramdaman ko ang pader sa likod ko, wala na akong matakasan.
“Darling,” bumaba ang boses niya, mababa at mapanukso. "No matter which room you enter here… it belongs to you. Even my body…" She stops right in front of me, way too close. "...is yours." Kasabay ng bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig, unti-unting bumababa rin ang kanyang mukha palapit sa akin—sa aking labi.
Muli akong napalunok.
Dapat ba akong umatras? Pero wala na akong mauurungan. Dapat ko ba siyang itulak? Pero bakit hindi ako makagalaw? At ang mas malaking tanong… gusto ko ba talagang tumakas?
Naramdaman ko ang init ng kanyang hininga habang unti-unting lumalapit ang kanyang labi sa akin. Napakabilis ng tibok ng puso ko, parang sinasakal ako ng kaba—o baka naman ng kung anong hindi ko maipaliwanag na damdamin.
“Amour…” Mahina kong tawag, hindi ko alam kung babalaan ko siya o ang sarili ko.
Ngunit bago pa magtagpo ang aming mga labi, mabilis kong ipinihit ang ulo ko sa gilid, dahilan para dumampi lang ang kanyang labi sa pisngi ko. Narinig ko ang mahina niyang tawa, tila ba hindi siya nagulat sa ginawa ko—parang inaasahan niya na tatakasan ko siya.
“Hmm… so… you're a shy type personality,” bulong niya sa tenga ko, dahilan para lalo akong mapapitlag.
Dahan-dahan siyang umatras, ngunit hindi nawala ang pilyong ngiti sa kanyang labi. Para bang sinasabi ng tingin niya na hindi pa siya tapos, na babalikan niya ako sa ibang pagkakataon.
Mabilis akong suminghap at naglakas-loob na umiwas sa kanya, dumiretso patungo sa pinto. Hindi ko alam kung saan eksaktong kwarto ko, pero isa lang ang sigurado ko ngayon—kailangan kong lumayo.
Ngunit bago pa ako lumabas ng pinto ay nagsalita siya muli.
“Darling,” tawag niya, kaya napalingon ako.
Nakatayo siya roon, nakasandal sa gilid ng pintuan, bahagyang nakangiti pero may kung anong lalim sa mga mata niya. “Kahit saan ka pa magtungo, babalik at babalik ka rin.”
Parang may bumara sa lalamunan ko. Hindi ko alam kung dahil sa takot o sa epekto ng kanyang tinig na tila bumalot sa akin. Hindi na ako sumagot, sa halip ay lumabas. Ngunit kahit nasa labas na ako ng kanyang kwarto, hindi ko pa rin mapigilan ang mabilis na tibok ng puso ko.
At ang mas nakakainis… hindi ko alam kung dahil ba ito sa kaba o sa excitement.
-
Amour
I woke up early to go to work—as the new owner of ROE Hospital. I still can’t fully grasp how everything changed in such a short time. Since the news broke that my father was the mastermind behind it all, it had a huge impact on the hospital and our business. Many people left, but despite everything, even more stayed and supported me.
Thankfully, I wasn’t alone. Many believed in me and took my side against my father.
He was imprisoned—but, as expected, he was quickly released. That’s how corrupt the justice system is in this country, especially when someone has money and power. But I no longer care. Now, he’s in another country, with a new family. That’s also one of the reasons I’ve completely let go of him—I have no intention of knowing anything about him anymore.
I wasn’t the only one freed from his shadow—so was my mom. We’re happy now, and even though she found someone new, I have no objections. As long as she’s happy, I’ll support her.
For me, that chapter of my life is over. Now, I have my own path to follow. And this time, I’m the one holding my own fate.
I went downstairs, about to leave the house, when I saw a familiar woman sleeping on the long sofa. I couldn’t help but smile. I thought she would’ve returned to the bedroom last night, but I didn’t know this alter of hers had so much pride. If this was Rhea, I probably wouldn’t be able to walk right now, let alone go to work.
I was planning to follow them to Mindanao yesterday after returning from Canada, but I heard she was going home, so I didn’t push through. I was surprised to see her last night, peacefully sleeping in her room—well, technically, it’s her room, I was just joking. It’s been five years, but the effect she has on me is still the same. Nothing has changed. I immediately took advantage of the moment and gave her a blowjob while she slept. She seemed to enjoy it, even though she won’t admit it because she’s shy.
I really miss Rhea, I miss her so much, but I also respect this alter. Even though her personality is different, she’s still my wife... my yummy wife.
I notice a child approaching her mother, holding a glass of water. There's a look of confusion on her face, and as she stops beside Rhea, I freeze in my tracks. I wait, wondering what will happen next. Without warning, the child splashes the water onto Rhea’s face, causing her to wake up and jolt upright from her sleep.
I can't help but chuckle softly when I see the wide-eyed look on Rhea's face as she stares at the child in front of her. I walk closer, and the moment the child notices me, she runs toward me and hides behind my back.
"Why are you awake so early?" I ask.
"Because Wen woke me up. I went downstairs and saw her sleeping here in the living room. I thought I was dreaming, so I grabbed some water to make sure she wasn't a ghost," she nervously explains.
I chuckle again before gently pulling her and turning her toward the soaked woman, still in shock. "No, baby, she's not a ghost. Go ahead, touch her," I say. She nods slowly and cautiously reaches out to touch her mother.
"Darling, are you just going to sit there? You’re not going to greet the child you left for five years?" I tilt my head as I watch her eyes widen in surprise.
"M-My daughter?" She stammers, utterly stunned.
I nod before turning to the child. "Go ahead, baby. Introduce yourself to mommy," I encourage.
She takes a deep breath, lowers her head slightly, and nervously fidgets with her fingers. "H-Hello, my name is Rhea Wayne Monroe Ambrosio... I-I am your daughter," she says sweetly, introducing herself to her mother.
Rhea’s eyes wide in disbelief. For a moment, she doesn’t speak, as if trying to process the gravity of the words she just heard. Then, Wayne takes a tentative step forward, looking up at her mother with eyes full of wonder and hope.
"W-wha— my daughter?" Rhea whispers, her voice trembling as if she’s not quite sure if she’s dreaming.
Wayne smiles shyly, her hands nervously fidgeting with the hem of her shirt. "Yes, Mommy... I’m really your daughter," she says softly, her voice small but filled with an undeniable sincerity.
Rhea’s eyes shimmer with tears as she slowly sinks to her knees. "I... I can’t believe it," she murmurs as she opens her arms wide. "Come here, b-baby."
Wayne hesitates just for a moment before rushing into her arms, and as Rhea pulls her into an embrace, she holds her as though she’s been waiting for this moment for a lifetime. Rhea’s tears fall freely as she whispers, "I’m so sorry, Wayne."
Wayne, nestled in Rhea’s arms, closes her eyes, feeling the warmth of her mother’s embrace, the feeling of finally being whole. "I’ve missed you, Mommy. I always knew you’d come back for me. I never gave up on you," she says.
Rhea pulls back slightly, her hands gently cupping Wayne’s face as she gazes at her with overwhelming love. "I’m sorry kung ngayon lang ako… I’m sorry, b-babawi ako sa inyo… pinapangako ko, bigyan mo ulit ng chance si Mama."
She smiles while wiping away Rhea’s tears. "Don't cry, Mommy. I knew you’d come back, and I’ll always be here now."
Rhea pulls Wayne back into her embrace, holding her tightly. "T-Thank you, baby. I-I’ll never let you go again. I promise."
Wayne is such a sweet, gentle, and shy child, but there are moments when she does things she immediately regrets, like when she poured water on Rhea earlier. It’s those little mishaps that make her seem so innocent and pure, yet they also show her vulnerability.
Unlike her three sisters, Wayne is much easier to discipline and control. I still wonder where she got that kind of demeanor—it's the opposite of my own, and definitely not how Rhea would behave. Rhea’s strong-willed and reserved, while Wayne is more sensitive and quick to realize when she's done something wrong. It makes me smile, though. There’s something about her soft nature that’s so endearing. And even though I find myself having to step in to guide her at times, I know it’s a part of her growing up.
"Wayne, take Mommy to her room so she can change her clothes. I need to leave, and even though I wish I could take the day off, I can’t. I’ll make it up to you tomorrow, okay?" I look at my watch and see the time.
She smiles sweetly and looks at Rhea. "Come on, Mommy, you shouldn’t be sleeping here, it’s cold. I’ll take you to your room." She's full of excitement and joy. I smile warmly, feeling grateful that Rhea is back. It’s the first time I’ve seen Wayne this happy.
I stop them before they can leave. "Bye, you can pick me up at the hospital later with Wayne, if you’d like?" I tease, kissing her on the lips. I see her nervously swallow and blush.
"Bye, Mommy," Wayne says, and I raise my eyebrows because she forgot something—no goodbye kiss for me.
I quietly watch them go up the stairs, shaking my head with a smile before I leave.
Let’s see… What should I do with her tonight?
-
Red
Kanina ko pa pinagmamasdan ang bata, hindi makapaniwala sa mga nakikita ko. Anak ko ba talaga ito? Bakit siya ang nag-aasikaso sa akin at hindi ako? Nakakapanibago. Kanina siya pa mismo ang pumili ng damit para sa akin, at ngayon naman siya pa ang naglalagay ng pagkain sa akin.
Napakurap ako ng maraming beses habang pinapanood siya. Sobrang aga akong nagising dahil bigla ba naman akong binuhusan ng tubig sa mukha. Natulog lang ako, tapos pag gising ko, may bagong anak na ako. Pero salamat sa Diyos! Kung ganitong anak lang sana ang ibinigay Niya, edi sana hindi ako maha-highblood araw-araw. Kami pa lang ang gising na dalawa, alas sais pa lang ng umaga kaya malamang tulog pa ang iba.
"Mommy? Aren't you going to eat? You've been staring at me for a while now." Tanong ni Wayne, ang batang puno ng lambing.
Umiling ako. "Hindi ko lang matanggap sa sarili ko na may anghel akong anak." Sagot ko. Binigyan niya ako ng matamis na ngiti kaya pati ako napangiti. Ang gandang bata, kamukha niya si Amour, at hindi ako.
"Wayne, diba sabi mo ginising ka ni Wen? Saan siya ngayon?" Tanong ko, sabay titig sa kanya.
Tumango siya at ngumiti. "Yes, but she might have been sleepwalking earlier, Mommy. She's in her room now, I took her back there earlier." Sagot niya. Natutop ko ang bibig, nagiging OA ako pagdating sa kanya, kasi naman hindi niya kaugali ang mga kapatid.
"Why, Mom? Did I do something wrong?" Tanong ni Wayne at biglang lumungkot ang mukha, inaakalang baka magalit ako.
Mabilis akong umiling at ngumiti. "No, mabuti ang ginawa mo, baby, pero sana iniwan mo nalang sa labas... kidding." Sabay tawa ko ng mahina. Napansin ko ang kaba sa mata niya kaya't huminga ako ng malalim.
Hinaplos ko ang pisngi ni Wayne, at hinawakan ko ang kanyang maliit na kamay. "Patawad kung wala ako sa tabi mo ng matagal. Simula ngayon, hindi na ulit ako mawawala. Babawi ako sa inyong dalawa ni Mommy Amour mo." Malumanay kong sinabi, tinitigan siya ng buong pagmamahal.
"Mommy always tells me stories about you since I was born." Muli siyang lumungkot. "My classmates would tease me because I don’t have a dad. I would tell Mommy about it, and she’d say that I may not have a dad, but I have a beautiful and loving Mama Rhea. At first, I didn’t understand, but when Mommy explained everything to me, I understood right away. I got upset because I wondered why you left, but then I decided to understand all the things Mommy said, especially that you would come back to us." Kinagat ko ang aking ibabang labi nang makita ang mga luha sa mata ni Wayne at nagsimulang humikbi.
Mabilis ko siyang kinarga at ikinandong sa akin. "I'm sorry, Wayne... Nandito na ako. Lahat ng gusto mo maranasan ay gagawin natin, okay? I love you." Dinampian ko ng halik ang kanyang noo, sabay yakap ng mahigpit.
Nanlalambot ang katawan ko sa sakit, lalo na nang makita ko ang lungkot at pangungulila sa kanyang mga mata. Alam ko, kailangan ko talagang bumawi sa kanila. Wala akong karapatang mawala ulit sa kanilang buhay.
Nagpatuloy kami ni Wayne sa pagkain at marami kaming napag-usapan. Sa konting oras na ‘yun ay marami na akong napansin sa kanya. Isa siyang malambing, mahinhin, at mabait na bata, ni hindi ko siya makitaan ng mali dahil lahat ng kilos niya ay talagang calculated at pinag-iisipan ng mabuti. Masarap kausap si Wayne—walang sakit sa ulo, at mas lalong hindi tataas ang dugo ko.
Pabalik na kami sa itaas nang biglang narinig ko ang sigaw ng demonyong bata na umalingawngaw sa buong palapag.
"Saaaaaaaataaaaaan!" Napatingala ako, at pakiramdam ko ay bumaliktad ang sikmura ko at umakyat ang lahat ng dugo ko sa ulo nang makita ang demonyong bata na nag-slide sa handrail.
"Wen!" Sigaw ko, at dali-daling tumakbo upang saluhin siya. Mabuti na lang, nasalo ko siya agad bago pa siya tumilapon.
"Ugh!" Napaungol ako nang tumama ang tuhod niya sa aking sikmura, at muntik ko na ngang maisuka lahat ng mga kinain ko kanina. Hindi ko talaga alam kung anong pumasok sa ulo ng batang ito, pero salamat na lang at nasalo ko kaagad siya. Nandiyan na naman ang kalokohan niya, parang nawala lahat ‘yun kapayapaan ko kay Wayne kanina sa isang iglap lang.
"Ehehehe, Satan, are you still breathing?" Inosente niyang tanong, na akala mo wala siyang ginawang masama.
"Mom, are you okay?" Nag-aalala na tanong ni Wayne nang makitang halos mamutla na ako. Umiling ako at sinenyasan siya na ayos lang.
"Wen, can you please use the stairs properly next time? Look at what you did to Mommy, we just finished eating—what if because of what you did, she starts feeling unwell?" Sinisermonan ni Wayne ang kapatid, pero parang hindi sermon ang dating dahil sa lambing ng boses niya.
"What? You? Calling her Mommy?!" Bulalas ng demonyong bata.
"Yes, and why do you call her Satan? That's bad, Wen." Hinimas ko ang sikmura ko bago umupo at niyakap si Wayne sa harap ni Wen.
Biglang sumingit ang demonyo at nagkrus ng mga kamay. "Why are you hugging Wayne?! You should be hugging me!" Pagtatampo nito.
"Hindi ako nangyayakap sa mga batang demonyo," sagot ko, sabay sulyap kay Wen na ngayon ay nakasimangot na.
"I hate you, Satan! I was the first one you met and spent time with, but you're so bad to me!" Umuwang ang aking labi sa ginawa niyang panunumbat. Ako ba talaga may kasalanan?
Magsasalita pa sana ako nang biglang may sumipa sa likuran ni Wen, dahilan upang sumubsob ang mukha nito sa akin. "It's so early, and you're already being loud. Be quiet! Your voice hurts my ears!" Maarteng salita ni Wryn, sabay taas ng kilay kay Wen habang yakap-yakap nito ang hawak na stuffed toy.
Hindi ko na napigilan ang pagtawa. "Wryn, bakit mo sinipa si Wen?" Tanong ko, pero hindi ko maiwasang ngumiti sa harap ng kabaliwan nila.
Si Wryn, na may malupit na ekspresyon ay nagpatuloy sa pagtaas ng kilay at sinabing, "Wen's always too loud, Mama. You need to teach her to be more careful with the noise she makes." Hindi ko alam kung seryoso siya o nagbibiro lang. Ang mga bata, laging may sariling mundo.
"Hmph! I won't talk to you again!"
“Thank you then.” Sarkastikong sagot ni Wryn bago lapitan kaming dalawa ni Wayne at hinalikan sa aming mga pisngi.
“Goodmorning, Mama, and sis.” Bati niya sa aming dalawa.
Nagpakawala ako ng mahinang tawa. “Goodmorning, Wryn.” Bati ko pabalik.
"Satan! Satan! Good morning!" Biglang singit ni Wen sa aming tatlo na parang walang pakialam sa mga nangyari kanina.
Bumuntong hininga ako bago siya nginitian. Kahit na makulit siya at dahilan kung bakit tumataas ang dugo ko ay anak ko pa rin ito. "Good morning." Sagot ko sa kanya.
Si Wen, na parang hindi rin tinatablan ng seryosong usapan, ngumiti ng malawak at tumalon-talon sa harap ko. "I didn't do anything wrong, right? Satan?" Tinutok niya ang mata sa akin, parang naghahanap ng approval, pero hindi ko pa rin maiwasang makaramdam ng konting inis sa pagiging makulit niya.
"Oo, walang kasalanan," sagot ko sabay kagat sa labi. "Pero huwag mong gawing araw-araw ang pagiging demonyo at baka pumutok ng tuluyan ang ugat ko, maliwanag?" Seryoso kong tanong, pero alam kong malabong mangyari.
Yay! Let's go to the playground and play!" Aya niya sa kanyang mga kapatid at sa akin, excited silang tumalon at hinila ako.
Wala akong magawa kundi ang magpatianod sa kanila, pero bago pa man kami makalabas ng playground nila, nakita namin si Wreen sa may hagdan, bagong gising at abala sa pag-kusot ng kanyang mga mata.
“Where are you going?” Tanong niya sa amin.
“Playground! Play with Mama!” Sagot ni Wryn.
Nanlaki ang mga mata ni Wreen at dali-daling bumaba ng hagdanan. “I want to play with you too, Ma,” sabi nito sa akin, ang mga mata niya puno ng excitement.
Tumango ako at tinapik isa-isa ang kanilang mga ulo. “Okay, let's go.” Sagot ko, at nag-unahan sila sa pagtakbo.
Tahimik ko lang silang pinanood habang nakasunod. Kompleto na rin ang pamilya ko sa wakas. Ang saya ko na makita silang masaya at buo, lahat kami sama-sama, at sa kabila ng lahat ng kalokohan at pagkabaliw, nararamdaman ko ang pagmamahal at pagkakaisa na hindi ko na hahanapin pa saan man.
Buong umaga ay nakipaglaro lang ako sa mga bata. Ang saya nilang tingnan habang tumatakbo at tumatalon sa playground. Ako itong matanda, pero ako pa ang madaling napagod sa amin. Iba talaga ang energy pag bata pa lang. Habang tumatakbo sila, ako naman ay hinihingal at kailangan pa ng madalas na pahinga.
Si Wen ay patuloy na nagmamadali, tumatalon sa swings at umaakyat sa slides, habang si Wryn naman ay abala sa pagsasalita at pagpapatawa sa mga kapatid. Si Wreen ay hindi rin nagpapaawat, tumatakbo at sumasabay sa laro nila, kahit pa medyo nahirapan na akong humabol. Si Wayne naman nasa gilid lang, gumagawa ng sandcastle.
"Mom, can you still do it?" Tanong ni Wryn nang makita akong nakaupo sa swings, nagmamasid sa kanila. Habang tinatanaw ko sila, hindi ko maiwasang mapangiti.
"Oo, kaya pa, konting pahinga lang." Sagot ko, kahit na sa totoo lang ay parang gusto ko nang matulog sa pagod.
Nagulat ako nang magtulungan silang itulak ang likod ko. Hindi ko mapigilan ang malawak na pagngiti. Ngayon ko lang naranasan ang ganito, wala akong experience sa pagkabata dahil malaki na ako nang mabuo sa katawan ni Rhea. Ganito pala ang pakiramdam, kaya pala mas gusto ng mga bata ang maglaro—para maiwasan ang kalungkutan nila.
Habang patuloy nilang tinutulak ang swings, ramdam ko ang saya at kaligayahan na dulot ng simpleng ginagawa nila. Hindi ko man naranasan ang maging bata sa tradisyunal na paraan, nakikita ko at nararamdaman ko ang saya sa bawat tawa at sigaw nila.
"Are you happy, Mommy?" Tanong ni Wayne habang tumitingin sa akin, ang mga mata niyang puno ng kagalakan.
"Oo, sobra," sagot ko, sabay ngiti. Hindi ko kayang ipaliwanag kung gaano ako kasaya sa simpleng mga sandaling ito. Sa mga bata, natutunan kong yakapin ang kasiyahan sa mga simpleng bagay, at natutunan ko ring mahalin ang bawat sandali ng buhay—kahit gaano pa ito kabigat o kahirap.
“Yeeeey! Up, up, high!” Sigaw nila ng sabay at muli akong itinulak ng sabay-sabay.
Biglang tumulo ang mga luha ko. Tinakpan ko ang mga mata at pasimple itong pinahid nang hindi nila namamalayan, pero mali ako… unti-unting bumagal ang swing hanggang sa tuluyan itong huminto at ngayon napapalibutan nila ako.
“Ma? Why are you crying?” Malambing na tanong ni Wreen, mas lalo akong naiyak pero pilit pa rin ngumiti para ipakita sa kanila na masaya ako.
Umiling ako. “Masaya lang, masayang-masaya dahil kasama ko na ulit kayo.” Sabi ko at mahinang natawa habang pinapahid ang aking mga luha, ngunit nagsimula rin silang umiyak.
“Don't cry, Satan, you'll make us cry too! Waaaaaa.” Iyak ni Wen.
“Me too, Mama, I’m so happy.” Sabi naman ni Wryn habang humihikbi.
“I love you, Mommy.” Matamis na bulong ni Wayne.
Tumango ako ng maraming beses at ikinulong silang lahat sa aking mga bisig. Ang init ng kanilang mga katawan, ang mga kamay nila na nakakapit sa akin ng mahigpit, ang bawat segundo ay parang isang alaala na hindi ko nais makalimutan.
"I love you so much, thank you for the chance you gave me to make up for everything. From now on, I promise that we will be a happy family." Sabi ko sa mga bata, na mas naging dahilan ng pag-iyak nila ng malakas.
Kahit pasaway, mahal ko ang mga ito. Kahit mga kalokohan nila at mga aberya, hindi ko kayang itakwil sila.
Ang bawat luha at tawa nila ay nagiging dahilan ng tunay na kaligayahan sa puso ko.
Kasama ko sila, at sa wakas, ramdam ko na buo na ang pamilya ko.
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen1s.Vip